Malcolm Middleton slaat met dit album duidelijk een andere weg in. De elektronische invloeden zijn nog veel nadrukkelijker aanwezig. Dat maakt dat de muziek geregeld bijna zomers aandoet en bijna vrolijk klinkt.

Dat zijn de teksten nog steeds niet, verre van dat. Een van de eerste zinnen van dit album: 'I'm Not making Progress and All of My Time Is Running Out Of My Lungs Into the Air, Living Dying, Living Dying, Nothing Going Nowhere'
Ook deze zinsnedes uit Big Black Hole doen niet vermoeden dat Malcolm inmiddels het leven van de zonnige zijde bekijkt: 'I Am My Own Worst Enemy, But I Don't Have a Friend To Tell me That... We're All Getting Sucked Into This Big Black Hole of Depression and Confusion and Getting Old.' Like John Lennon Said is ook de moeite waard qua tekst.

Ik vind het van lef getuigen dat hij nieuwe wegen durft in te slaan. Maar zoals altijd met nieuwe wegen, zijn er mensen die dan vinden dat de oude wegen eigenlijk mooier waren qua route. De muziek roept nu door de nadrukkelijkere aanwezigheid van elektronische muziek, bijvoorbeeld associaties op met de Pet Shop Boys. En laat dat nu ook niet een van mijn favoriete bands zijn.
Dat neemt niet weg dat hij nog steeds mooie nummers met goede opbouw weet te produceren en die pakkend genoeg zijn.

En laat er bij mijn versie nou ook nog een bonus acoustisch album zitten waar de meeste nummers in uitgeklede versie relatief sober opgevoerd worden. Die vind ik dan weer bijna bloedmooi. Het album zoals het bedoeld is, zit op een 3,5*. Het bonusalbum nog weer een ruime halve ster hoger.

Er is niets mis met dit album. Mariana kan natuurlijk prachtig zingen en weet ook goed sfeer neer te zetten. Maar al met al voelt dit solo-album toch wel wat te veel als een iamthemorning light. Het ligt te veel in dezelfde hoek en dan wordt de geweldige pianist Gleb Kolyadin toch wel gemist. Want samen weten ze echte verdieping, sfeer en diepgaande composities in de nummers aan te brengen. Als ik dit album nou als eerste gehoord zou hebben, zou ik wellicht meer onder de indruk zijn, maar nu is er toch ook de constatering dat ze samen toch echt beter kunnen dan Mariana alleen. Maakt dat het een slecht album? Nee zeker niet, maar het steekt ook niet boven de middelmaat uit.

Het moet erg mooi geweest zijn om bij deze avond aanwezig geweest te kunnen zijn, kan ik me voorstellen. Ook een leuk concept voor een avond tijdens een fanweekend (één van de dingen die maakt dat Marillion een nauwe band heeft met zijn fans, daar investeren zij ook duidelijk in door dergelijke zaken te orgniseren), waar je toch al drie keer moet optreden, op één avond de singles te gaan spelen in chronologische volgorde. Dus ook van het Fish-tijdperk! Allemaal door Steven Hogarth gezongen

En hoewel ik beide tijdperken erg kan waarderen, maakt zo'n live-album ook weer duidelijk dat er wel wat verschillen zijn. De eerste singles zijn toch wat meer rockend en opzwepend, terwijl ik die van het Hogarth-tijdperk wat meer ingetogen en intenser vind. Uiteraard kun je horen dat die nummers Hogarth ook wat beter liggen qua zang.

Maar zingen kan hij! En het is niet zo dat het bij de Fish-nummers hij het er slecht vanaf brengt. Integendeel, maar daar laat hij het publiek het wel wat vaak het overnemen naar mijn mening. Vanaf cd krijg je het idee dat de sfeer kolkend geweest is tijdens deze avond, mede door het geweldige spel van de band.

Toch mooi dat je het beeld (of is het illusie) kan krijgen op basis van geluidsopnames dat het speelplezier er tijdens deze avond vanaf spatte.
Valt er dan verder niets te klagen over deze live-registratie? Toch nog één puntje: dan speel je de hele avond nummers van jezelf, of in het geval van Sympathy, nummers die je op single hebt uitgebracht. En dan eindig je de avond met Hocus Pocus? Ik snap het idee wel, maar het geeft voor mij toch het gevoel van een anticlimax...

Op 20 november kreeg ik bericht van de webshop van Marillion dat de cd en bluray onderweg zouden zijn. Tja, er is en was wel aan de hand in Groot-Brittannië en begon rond de jaarwisseling al te vrezen en had me er eigenlijk al bij neergelegd dat het pakketje nooit zijn weg tot huize Bonk zou vinden. Maar dat bleek onterecht, want afgelopen woensdag ontving ik eindelijk maar toch post uit Engeland.
Maar dit was het wachten meer dan waard. Allemachtig, wat een geluid, wat een mooie uitvoeringen, wat een sfeer. Dat de nummers goed waren wist ik al, maar in deze liveversies worden ze soms nog net naar een niveau hoger getild.
Na drie luisterbeurten geef ik een voorzichtige beoordeling op 4,5*, maar sluit zeker niet uit dat na nog een aantal luisterbeurten die volle mep er bij mij ook wel gaat komen!

Ik vind het een fijn album en zeker vergeleken bij de (mij te) rustige laatste(n) van Riverside, klinkt dit inderdaad weer wat steviger, maar van mij hadden ze her en der het nog wel wat meer mogen aanzetten. Zo had bijvoorbeeld het titelnummer wellicht nog wat meer lading kunnen krijgen door het nog wat zwaarder laten te klinken. Maar ook nu wordt daar al heel lekker gemusiceerd!

Dit album kent vele sterke en een aantal hele sterke (Floating Over nog het meest, Feet on the Desk) momenten, maar helaas ook wel wat momenten dat het wat dreigt in te zakken.
Zo heb ik het idee bij Against the Tide, dat ze niet echt wisten hoe ze het nummer moesten laten eindigen, dus hebben ze de volumeknop maar gewoon rustig aan dichtgedraaid en er daarna nog een stukje achteraan geplakt. Dieptepunt voor mij van het album is duidelijk Shapeshifter. Komt wat misplaatst over en wat mij betreft een vervelend popnummer.

Maar goed, nu overheerst toch echt wel op dit album de goede muziek. De meeste nummers klinken gewoon erg lekker en dat de heren kunnen spelen, hoor je heel duidelijk terug. Door de wisselvalligheid houd ik het voorlopig echter wel op een 3,5*

Ik kan niet anders zeggen dat dit inderdaad een erg fijne plaat is als je van snelle ritmes, bombast en Symphony X houdt. Dat terwijl ik eerlijk gezegd met enige terughoudendheid en scepsis aan de eerste luisterbeurt begon, merk ik dat met elke luisterbeurt de waardering nog groeit.
Let wel, vernieuwend is het allemaal zeker niet. Maar als je kan genieten van dergelijke muziek, is deze plaat een zekere aanrader, omdat de instrumentale beheersing, de composities, de productie en de zang gewoon weg dik in orde zijn!

De cd zo juist beluisterd. De dvd moet nog even wachten. Dit brengt al prettige herinneringen aan het concert in de Arena. Geweldige productie wat mij betreft. Bij de intro's valt me op hoe vaak hun muziek associaties oproept met andere bands en nummers. Hier werd al (terecht) geklaagd over het niet gehele concert op de dvd. Mag ik daar dan aan toevoegen dat ik totaal niet snap waarom de cd maar 64 minuten duurt. Tot daar aan toe dat je je wil beperken tot één cd. Maar daar past toch gewoon één kwartier meer op? Als je dan toch je concert hebt opgenomen, kost het toch niet zo veel meer om die cd te vullen met wat extra nummers ? Daarom ondanks de goede muziek 3,5 sterren.