Wat is er toch gebeurd met één van mijn favoriete bands? Van de rockende band tot en met Achtung Baby is weinig meer over. Met de albums daarna had ik in ieder geval waardering voor dat ze wisten te verrassen en dat ze nieuwe wegen durfden in te slaan. Het hoefde voor mij niet altijd, maar ze lieten zien hoe groot ze waren en niet vast zaten aan één muzieksoort. No Line was wel van hoog niveau. Daarna ging het bergafwaarts.
Maar dit is voor mij misschien wel een dieptepunt in hun repertoire.
Het kabbelt maar, ik hoor te veel elektronica, maar nergens de scherpe gitaren en erger nog; ze weten nergens te verrassen. Het pakt nauwelijks. Ik vind het ook overgeproduceerd. De nummers hadden ook zomaar door andere bands op de plaat gezet kunnen zijn. Het komt te weinig uit boven een slap aftreksel van wat ze eerder gedaan hebben. Zonde. Geloof dat ik bijna afhaak van een band, die ik ooit de beste ter wereld vond. Een erg krappe voldoende tot nu toe.

Het is toch mooi hoe gedachtes soms al zo goed voor je verwoord zijn door heel iemand anders, in dit geval bikkel2, maar die blijkbaar een soortgelijke ervaring op bijna hetzelfde moment heeft.

Ik draaide dit album de album de afgelopen week, sinds een behoorlijk lange periode, weer eens en dacht dus ook: Dit is stiekem toch wel een heel aardig album en verdient eigenlijk wel een halfje hoger dan waar ik het oorspronkelijk op beoordeeld had. Wat mij betreft het laatste album waar U2 mij plezierig wist te verrassen. Ze durfden hier te experimenteren en dat pakte heel aardig uit.
Ik ben daarna niet afgehaakt, maar echte ontwikkeling hebben ze na deze plaat toch nog nauwelijks meer laten horen. Hier werd je nog echt verrast door de nieuwe invalshoeken en andersoortige muziek. Gedurfd album!