Ik sluit me aan bij vigil. Waar het vakmanschap en de zangkunst van deze man buiten kijf staan en ik het gewoonlijk het knappe is dat hij gemakkelijk-in-het-oor-muziek maakt die toch spannender en knapper in elkaar zit dan je op-het-eerste-oor zou verwachten, lijkt hij hier toch wat te veel de gemakkelijke weg gekozen te hebben. Wat dat betreft bijna het andere uiterste van de vorige plaat, waar nieuwe wegen bewandeld werden. Waar dat geslaagd was, mis ik op deze plaat alle spanning. Het klinkt best lekker en slecht is het zeker niet, maar echt verrassend of heel mooi eigenlijk nergens en dat is wel erg minimaal voor een artiest van het kaliber Finn.

In het eerste bericht staat 'Bezint eer gij begint'. Ik kan dus niet zeggen dat ik niet gewaarschuwd had kunnen zijn, maar het vervelende is dat ik dat pas lees nu ik het album al in mijn bezit heb.
Tja, het ontgaat mij dan toch een beetje wat de meerwaarde is van dergelijke officiële releases als de geluidskwaliteit zo ondermaats is. Het zal zijn dat dit een pak beter is dan de bootleg, maar of dat deze release in deze vorm rechtvaardigt? Ik neig heel sterk naar 'nee'.

Eerlijk is eerlijk; ik werd getriggerd dit te gaan luisteren, omdat de zoon van (Mike Portnoy) erop speelt. Papa heeft de productie overigens op zich genomen. Ik was toch wel nieuwsgierig.
Helaas is het resultaat niet al te best. De 'cleane' zang mist kracht, ik heb de 'grunt-zang' wel eens beter uitgevoerd horen worden. De composities komen fragmentarisch over, overgangen klinken gezocht en sommige stukken slaan qua riedeltjes (bv in het openingsnummer en in Lost) echt nergens op. Maak dan de nummers gewoon wat korter. Uiteraard ontbreken de plichtmatige ballads ook niet (A Lonely Walk en Legacy), waar je nog meer de beperkingen in de stem van de zanger hoort qua kracht en bereik. De zoon van wil graag laten horen dat hij ook goed kan drummen, zonder dat het altijd een bijdrage levert aan de nummers. En de productie had wat mij betreft wel wat voller en warmer gemogen.
Doordat er ook wel wat aardige stukken inzitten komt het tot een krappe 2,5 *. Dus mocht je op dezelfde grond dit album willen luisteren als mij, naar mijn idee kun je het gerust links laten liggen. Overigens geldt dat ook voor elke andere grond, waarop je dit album denkt te moeten gaan luisteren.

Het lukt mij helaas maar niet om enthousiast te worden over dit album.
Waar ik de muziek van Nosound vaak eerder sfeervol en boeiend vond, merk ik dat bij dit album het mijn aandacht maar niet weet te pakken. Het zakt steeds weer naar de achtergrond weg en ik ben bang dat de afwisseling, verrassing en mooie melodieën gewoonweg onvoldoende aanwezig is.
Hoewel ik hoor dat ze nog steeds wel mooie muzikale landschappen weten te schilderen, is het wat mij betreft dus een tikje saaier dan dat ik van Nosound gewend ben.

Dit is een live-registratie van het concert wat de Italiaanse band gaf tijdens het Starmus-festival. Een astronomie festival op Tenerife, waar onder andere Stephen Hawking, maar ook Brian May (vanuit zijn astronoom zijn) spraken. De locatie (een observatorium) maakt dat het ook een mooi plaatje is, wat al blijkt uit de foto's. Daarnaast is er een dvd van het concert bij de fysieke aanschaf bijgevoegd. Hoewel ik deze nog goed moet gaan bekijken, blijkt uit snel scannen dat er zwart-wit beelden van het concert afgewisseld worden met reisbeelden in kleur van de band. Zoals gewoonlijk heeft Kscope voor een keurig mediabook met mooi foto's gezorgd, zodat de aanschaf ook echt meerwaarde heeft.

De concertregistratie op cd is gewoon echt erg de moeite waard. Ik was wel benieuwd of de band live de intensiteit van de platen wel wist over te brengen en vast te houden, maar dat is goed gelukt. De productie is erg helder en klinkt echt goed, waardoor de gelaagdheid van de muziek goed te horen is. De muziek is erg mooi en er wordt krachtig gezongen.

Ik kan het aanraden als eerste aanschaf van deze band, omdat het een mooie indruk geeft van de kwaliteit van de muziek van deze heren en een redelijke dwarsdoorsnede, hoewel de nadruk wel ligt op het laatste (prima) album.

De tijd dat Nynke zich alleen bezig houdt met Fado, ligt al enige tijd achter ons. Hier breidt ze haar repertoire nog wat verder uit. Ze begint met het gewichtig voordragen van een gedicht over de bosuil, maar het centrale thema van het album is 'wachten'.
De cello heeft een prominente rol, maar we horen zelfs ook wat elektronica. De ene keer leidt dit experimenteren wat meer tot een geslaagd resultaat dan de andere keer, waardoor het constante hoge niveau van haar voorgaande album niet gehaald wordt, maar ook dan blijft er meer dan genoeg moois over om van te genieten. Ook zijn niet alle nummers even onderscheidend ten opzichte van elkaar, vind ik. Maar wat kan deze dame toch prachtig zingen en weet ze een emotie in haar nummers te leggen.
In het fraai vormgegeven boekje waar de cd in verpakt zit, kunnen degenen die het Fries niet machtig zijn, ook de vertaling van de teksten vinden, maar daar moet je dan wel het Engels machtig voor zijn.