In de IO-pages zag ik al enige tijd terug dat deze de jaarlijkse Prog Award aldaar gewonnen had. Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat is ook niet zo verwonderlijk, als het een debuutalbum (al waren er blijkbaar al wel wat EP's uitgebracht) is. Nu kwam ik het bericht tegen dat het album op vinyl uitgekomen is. En dus toch maar vrij blind aangeschaft. Spijt?
Nou nee, het artwork is echt adembenemend en dan is zo'n platenhoes natuurlijk wel extra mooi. De plaat is ook nog eens erg mooi door het rood-zwarte vinyl. Mis ik dan iets? O ja, de muziek. Allemachtig, wat is dit een geweldig goed album! De recensenten hebben hierboven hun loftrompet al gestoken op mooiere wijze dan ik kan. Dus laat ik het er maar bij dat ik kan me vinden in de lovende beschrijvingen. Dit belooft veel goeds, maar er is ook veel goeds afgeleverd met dit ene album. Een fantastische nieuwe band dit!

Op vakantie kwam ik terecht in de geweldige, goed volgepropte platenzaak Popeye in Hengelo en daar kwam ik in de bakken deze cd tegen. Eerlijk gezegd was ik nog volledig onbekend met dit 'uitstapje' van Mick Moss, terwijl ik toch wel liefhebber van Antimatter ben. De eigenaar van Popeye bleek ook nog eens progliefhebber te zijn en vertelde vervolgens over de appcontacten die hij heeft met Mick Moss. Wat is het toch mooi dat er nog zulke liefhebbers zijn die zulke mooie platenzaken runnen. Alleen op basis daarvan was de vakantie in Twente voor mij eigenlijk al geslaagd, maar ik kan zeggen dat het niet het enige fijne aan de vakantie geweest is.

Inmiddels thuis de cd maar eens opgezet, maar wat een pareltje van een album is dit. Wat een sfeer, wat een heerlijke composities, wat een intensitieit en volop genieten is dit. Antimatter is erg fijn, maar Sleeping Pulse is dat zeker ook. Er zijn ook meer overeenkomsten dan verschillen, maar het enige probleem daarvan is het dat het jaren voor mij geduurd heeft om er achter te komen dat dit bestaat.
Om het verhaal en de herinnering was dit album al de moeite waard, maar om de muziek wordt het echt een geweldige aankoop!

Na toch wel hooggespannen verwachtingen gezien de bezetting, kan ik niet anders concluderen na de eerste luisterbeurt dat de teleurstelling toch heel duidelijk overheerst. En niet bij mij alleen zo te lezen.
Op zich ben ik best liefhebber, maar dit is veel te veel laten horen hoe goed je kan spelen en te weinig hier samenhang aan geven en mooie composities maken die op een goede manier ruimte geven aan sterke krachtpatserij.
Wellicht groeit het wat met meerdere luisterbeurten, maar zie eigenlijk daarvoor weinig aanknopingspunten. Hier had veel meer ingezeten

Dit is toch wel een lichte teleurstelling. Waar ik bij het eerste album echt omver geblazen werd door de verrassing, die met name kwam door de dynamiek en de afwisseling die de muziek kende, vind ik dat toch wel echt beduidend minder terug op hun tweede album. Is het slecht? Verre van, maar ook zeker niet zo overtuigend, verrassend en bij vlagen voor mij zelfs vernieuwend als hun eerste album. Het is toch wat meer gewoontjes en voorspelbaar, maar wel erg goed uitgevoerd. Maar daarmee dus ook minder onderscheidend voor mij. Dat is toch jammer.

Ik kan me dus herkennen in watProGNerD beschrijft. Wellicht dat ik met iets meer luisterbeurten wat meer over de teleurstelling heen kom en het nog groeit naar 4*

Ach ja, wat moet je nog opschrijven als alle superlatieven al terecht zijn voorbijgekomen. Moet je dan nog maar een keer aangeven dat de muziek hemels is, je elke luisterbeurt verder het album en het verhaal ingezogen wordt, je steeds meer subtiliteiten en mooie vondsten in de nummers hoort, je verbaasd bent dat Steven na het fenomenale The Raven... alweer een prachtig, maar ook weer een heel ander album aflevert en dat de luxe editie er echt prachtig uitziet en nog wat extra dimensie aan het verhaal toevoegt?
Nee, dat hoeft op zich niet, want het is allemaal al eerder gezegd. Maar ik doe het toch, gewoon, omdat ik het kwijt moet na al die pracht.
Ik zal nu weer en genieten van de muziek en het boek. Op naar de volgende luisterbeurt!

Mijn special edition was ergens in de post tussen Engeland en Grunn in een hoekje verdwenen, want het duurde even voordat ik het boekwerk binnen kreeg. Tot dat moment de verleiding kunnen weerstaan om nummers te gaan luisteren, zodat ik een 'blanco' ervaring kreeg op het moment dat ik het zou opzetten.

Nu was ik zeker geen fan van de laatste twee albums, dus er zat wel wat terughoudendheid in om me te veel verheugen. Dat had niet gehoeven.
Nu valt er altijd veel te analyseren bij de albums van Steven Wilson, maar waar het mij om gaat bij zijn muziek, is of hij mij weet te raken en of ik opveer bij het horen van zijn muziek en me weet 'mee te sleuren' zijn muziek in. Dat ik merk dat mijn aandacht automatisch naar de muziek getrokken wordt. Dat ik verrast wordt door wat hij doet, de wendingen die hij maakt tijdens zijn nummers, onverwachts iets toevoegt.

De vinger er op leggen waarom hem dat hier wel zo goed lukt ten opzichte van zijn vorige twee albums lukt me nog niet zo goed. Wellicht heeft het uitstapje met Porcupine Tree hem goed gedaan qua inspiratie.
Maar hoe dan ook, tot mijn verrassing levert Steven weer een album af, waar ik bijzonder enthousiast over ben en veel draai, omdat ik en geraakt wordt en er zo veel te ontdekken valt.

Dit is een erg fijn album van de Duitsers. De composities zijn dik in orde, er is veel afwisseling in de nummers en er zit een mooie opbouw in. Stukken met strijkers worden afgewisseld met hardere stukken. Over het algemeen zijn de overgangen mooi en subtiel, hoewel ik het in Shine wel wat geforceerd vindt overkomen. Het instrumentale is dus echt van een hoog niveau.
Helaas vind ik dat niet van de zang van Marco Gluhmann zeggen. Het is zeker geen slechte zanger, maar ook geen hele goede. Hij klinkt geregeld wat beknepen en wat geforceerd. Hij mist naar mijn mening gewoonweg wat kracht en volume om de composities naar een hoger niveau te tillen.
Neemt niet weg dat dit hun beste album is sinds Postumous Silence. Ruime 4*