Ik denk dat het in de io Pages was, maar helemaal zeker weet ik het niet meer, dat ik een recensie tegen kwam van een boxje met alle cd's van deze band. Ik kende ze natuurlijk vooral door die hit Sympathy, die later niet onverdienstelijk gecovered werd door Marillion, maar waar ik het origineel toch altijd nog een tikkeltje mooier vond. Na wat voorzichtig digitaal luisteren toch maar tot aanschaf overgegaan.

Dit is pas het tweede album wat ik beluister, maar ik heb nu al geen spijt meer. Want natuurlijk is dit voor onze oren toch wel wat gedateerde muziek, maar dat maakt het toch niet minder goed? En dit album herbergt veel klasse wat mij betreft. Nog wat meer dan het debuut. De melodieën en arrangementen zitten net wat beter in elkaar.

Maar vooral het 5e nummer vind ik van grote klasse. Wat zit daar een mooie opbouw in en is die fijn om te luisteren. Het verveelt geen moment in de 20 minuten dat het duurt. Mijn eerste nominatie voor de Progladder weet ik al. En het is toch mooi dat dat een nummer van meer dan 50 jaar oud wordt.

Wat word ik toch ontzettend vrolijk van dit album. Uiteraard wordt er gecomponeerd en gemusiceerd in de stijl van The Beatles en Queen, maar kom, er zijn slechtere invloeden denkbaar.

En als je in die zin dan niet uitblinkt in originaliteit is het dus echt zaak er voor te zorgen dat je wel dusdanig goede nummers maakt die op zichzelf ook allemaal de moeite waard zijn. En dat zijn ze zeker!

Wat zitten de nummers heerlijk in elkaar. Tuurlijk een tikkeltje theatraal, maar daar houd ik wel van als het gedoseerd gedaan wordt. En dan met de al genoemde achtergrond dat Robbie vrijwel Blind is en desondanks nog vrijwel alles zelf inspeelt, maakt het nog wat indrukwekkender.

Bijzonder goed album, zelfs nog een stukje beter dan The Alliance, doordat de nummers nog wat afwisselender zijn en wat meer diepgang hebben.

Na enkele luisterbeurten moet ik toch echt concluderen dat ook hier blijkbaar weer geldt, zoals wel vaker in bands, dat het geheel meer is als de som der delen. En of Roine Stolt zich dat onvoldoende gerealiseerd heeft is voor mij natuurlijk alleen maar gissen, maar ik vind niet dat het The Flower Kings goed gedaan heeft om onder deze naam door te gaan en het qua naam alleen al niet meer om de band draait maar blijkbaar om één persoon.

En natuurlijk weet ik niet of dat dan in de studio ook zo gegaan is, maar dit album laat wel een beetje die indruk achter. Alsof er best wel mooie composities gemaakt waren, maar om die écht tot een hoger niveau te tillen had er nog wel even tegengas gegeven mogen worden, of een onverwachtse twist toegevoegd mogen worden.

Want nu mist het, ondanks dat er prima gemusiceerd wordt, net dat beetje dynamiek en verrassing, waardoor het geregeld neigt naar eentonigheid, herhaling en 'kabbelen'. En dat is natuurlijk funest voor een prog album. Dat je gaat geregeld gaat denken: 'oké, nu weet ik het wel jongens, maak maar een eind aan dit nummer.' En dat het dan toch nog wel best lang duurt voordat dat zover is.

En zoals hierboven al aangehaald, die nummers zaten altijd al wel in meer of mindere mate op de Flower Kingsalbums, maar dan stonden er geregeld ook geweldige nummers tegenover waardoor je van je sokken werd geblazen of in verwondering achterbleef hoe ze dit verzonnen hadden.

En als die nummers er nu niet op staan en de verrassing volledig ontbreekt, vind ik dat je dus, ondanks het aardige gemusiceer, gewoonweg uitkomt op een onvoldoende.

Een album van Rowwen Heze met, zoals ze zelf al zeggen, echte liedjes. Doordat het een soundtrack is, zit de feestmuziek er wat minder in en zijn het de meer rustige composities. Eigenlijk zoals ik ze graag hoor. Niet dat de snellere nummers gewoonlijk slecht zijn, maar bij dit soort nummers kun je horen dat het echte muzikanten zijn en is de melodie ook erg mooi. Luistert heerlijk weg.

Kijk, ik ben nogal van de cd's en heb dan ook dit album aangeschaft op dat medium. Doordat de live-registratie wat mij betreft van grote schoonheid is, levert het meteen wel een kritiekpuntje op. Waarom niet meer van dit prachtigs op de cd gezet, want daar is ruimte en materiaal genoeg voor? Ik snap ook wel dat het antwoord er in ligt dat het dan niet meer op één lp past. Toch vind ik dat wel echt een nadeel van de vinyl-revival, dat de lengte van de lp het uitgangspunt steeds meer wordt en je daardoor als cd-koper niet een cd krijgt, waarbij de lengte van dit medium ten volle benut is bij zoiets als een concertregistratie. En helemaal als het zo mooi is als dit.