Waar het qua genre dan ook onder valt, ik vind het erg geslaagd. Het zijn mooie, bijna breekbare liedjes. De composities kloppen en ook de arrangementen die onder de muziek gezet zijn, vind ik erg mooi uitgevoerd. Hij kan natuurlijk goede nummers maken, Damon heeft dat in meerdere samenstellingen bewezen, maar weet hier zowel ingetogen als intens te zingen. Het is wel heel duidelijk dat je het niet als achtergrond op kunt zetten om het ten volle tot zijn recht te laten komen. Je moet er echt voor gaan zitten. Dan hoor je pas de gelaagdheid en komt het tot zijn recht, omdat het wat rustiger is dan Blur of Gorillaz-werk van hem. Het zijn gelukkig wel de liedjes waar het om draait, zodat het niet in de opera-achtige sfeer van zijn eerdere album, of die van Monkey terecht komt. Mooi album met verdere groeipotentie.

Ik snap het nog niet helemaal goed, maar ik begin langzaamaan steeds verliefder op deze plaat te worden. En dat terwijl dat 'dit soort' muziek gewoonlijk niet dit soort gevoelens bij me oproept. Ook zeker geen afkeer, absoluut niet. Maar echte hele warme gevoelens ook weer niet.
Maar bij deze plaat was ik bij de eerste draaibeurt al aangenaam verrast van hoe de plaat mij wist te pakken. Dat maakt dat ik hem graag nog een keer opzet, dan nog meer gepakt wordt en de keer daarop nog meer gegrepen, nog weer nieuwe dingen hoor en de nummers nog mooier begin te vinden. Het zal toch iets te maken hebben met de hier al genoemde afwisseling, waardoor je aandacht goed vastgehouden wordt, maar dat ook elke compositie klopt, de nummers echt goed in elkaar zitten, er fijn gemusiceerd wordt, de plaat erg goed geproduceerd is en de stem van Vera helpt natuurlijk ook mee. Dat heb ik alleen gewoonlijk niet zo vaak in deze hoek van de muziek en niet verwacht bij de aanschaf. Meer een plaat voor af en toe best leuk en lekker.
Maar goed, misschien is het net als met echte verliefdheid en moet je het niet kapot willen analyseren. Als je gewoonlijk op blond valt, kan het zo maar zijn dat een brunette toch je hart weet te pakken (en vervolgens al 17 jaar aan je vast zit, maar dat terzijde )

Tja, ik snap inderdaad wel het idee wat er achter zit, maar dit had wat mij betreft dan nog niet als plaat uitgebracht te hoeven worden. Vanuit idee en concept wel interessant en passend bij het idee dat genialiteit en gekte soms dicht bij elkaar liggen (zeker ook bij een persoonlijkheid als die van Devin Townsend), maar muzikaal gezien, dus beoordelend op hoe goed ik de composities vind, vind ik het niets helaas.

Na enkele luisterbeurten overheerst toch de lichte teleurstelling. Nou is dit een typische liveband, maar vind de platen over het algemeen ook erg fijn.
Maar bij deze weet het me toch wat minder te raken. Dat de wat meer psychedelische stukken wat ontbreken en de songs wat compacter overkomen, heeft het bijvoorbeeld ten opzichte van de vorige plaat dus ook wat minder interessant voor me gemaakt.
Slecht is het ook allemaal zeker ook niet, maar het steekt ook niet meer echt boven de middelmaat uit.

Ik heb respect voor het lef van Dream Theater om het aan te durven om een dergelijk album uit te durven brengen.

Hugo vd Bos heeft in zijn prima recensie het verhaal al uitgebreid uit de doeken gedaan. Ik moet toch zeggen dat het mij onvoldoende weet te pakken en me niet het verhaal weet in te trekken. Daarvoor heeft het te weinig diepgang en te veel de standaard structuur van een sprookje. En voor mij kan een goed verhaal een conceptalbum echt op een hoger niveau tillen, maar dat gebeurt hier dus niet.

Dream Theater heeft het, zoals gezegd dapper, aangedurfd om niet alleen een conceptalbum te maken, maar streeft eigenlijk naar het maken van een rockopera van ruim twee uur. En dan moet je wel van hele goede huize komen, wil je dat tot een goed einde brengen, zeker als het verhaal niet al te bijzonder is. Om iets twee uur lang interessant te houden moet er wel veel dynamiek, afwisseling en ook op zijn tijd wat verrassing in de muziek zitten. Nu komen de heren van Dream Theater van zeer goede huize, maar dit is zelfs voor hen te hoog gegrepen.

Dat is ook natuurlijk niet zo gek, want hoe je het ook wendt of keert; ze moeten het met de band doen. Het is niets voor niets dat de, naar mijn bescheiden mening, de grootmeesters van de rockopera (Ayreon en Avantasia) gebruik maken van een hele rits aan zangers en muzikanten. Dat geeft automatisch meer spanning en afwisseling. Je moet ook wel een verdomd goede zanger zijn om het vertellen van een verhaal met één stem boeiend te houden. En nu is James LaBrie niet zo beperkt als wel eens beweerd wordt en zingt hij hier prima, maar een geniaal zanger is het ook gewoonweg niet.

Eigenlijk geldt voor de instrumentale kant hetzelfde, maar ook weer anders. Dat zijn over het algemeen wel allemaal virtuozen. Die virtuositeit kun je laten horen op een songgericht album, maar op een dergelijk album dien je in dienst van het nummer en het verhaal te spelen. En dan ligt het gevaar op de loer dat het op een gegeven moment wat vlak wordt tijdens de twee uur. Er zitten echt hele goede stukken tussen, maar het zakt her en der ook geregeld wat in, wat ten koste gaat van de spanning. Twee uur lang op het puntje van de stoel zitten, zou te veel zijn, maar nu zak je soms wel heel erg onderuit en ga je afleiding zoeken, omdat het gewoon niet genoeg pakt. Dan merk je ook dat het aantal instrumenten waar de heren zich van kunnen bedienen toch ook wat beperkt is, ondanks het ondersteunende gebruik van het orkest. Maar dat heeft toch vooral een ondersteunende rol en treedt niet veel op de voorgrond. De basis blijft ook wel begrijpelijkerwijs heel duidelijk de band.

Al met al is het album voor mij te typeren als een dappere, maar niet geheel geslaagde poging tot rockopera. Van mij mag het volgende album wel weer wat meer songgericht worden