Ik vind het altijd wel mooi als bands niet alleen doorgaan op de bekende weg, maar ook nieuwe elementen toevoegen aan hun muziek en nieuwe wegen durven in te slaan en dat doen The Black Keys. Daarvoor verdienen ze wat mij betreft respect.
Dat wil niet zeggen dat het resultaat ook altijd geslaagd is. Dit album zal zeker een bepaalde groep luisteraars goed liggen, maar ik hoor er niet bij. Het puntige is echt weg en het raakt me nergens en als het dan ook nog niet meer lekker rockt, dan blijft er een naar mijn mening een middelmatig en vrij standaard album over. Voor mij de categorie; goed en met lef geprobeerd, maar niet geslaagd. Volgende album beter!

Inderdaad jammer genoeg geen volledig nieuw werk, maar deze verzamelaar laat wel weer goed horen hoe fantastisch deze band eigenlijk is. Hoe prachtig ik het solo-werk van Glen Hansard ook vind, samen met the Frames krijgt zijn muziek nog wat meer (instrumentale) diepgang en intense lading. Het nieuwe nummer None But I past ook prima in de rest van de plaat. Ik hoop dan ook dat the Frames alsnog ooit weer met echt nieuw werk komen en dat ze vooral daar dan ook weer een tour aan koppelen.

Wat dat betreft vond ik de liner-notes van Glens Hansard in het album wel interessant. Hij benoemt daarin dat dit album is, om te vieren dat ze 25 jaar een band zijn. Hij lijkt daarmee te zeggen dat hij het nog steeds als 'levende' band beschouwt. Dat biedt perspectief!
Daarnaast ook wel grappig om te lezen hoe ze tijdens het samenstellen van dit album de opzet en keuze van nummers uit hun oeuvre hebben omgegooid. Eerst wilden ze een album maken met een gebalanceerde dwarsdoorsnee van hun carrière. Maar dat voelde toch wat geforceerd en onsamenhangend, wat ik ook vaak een probleem vind bij verzamelalbums. Daarom hebben ze toen maar hun eigen favoriete nummers genomen alsof ze een mix-tape voor een vriend zouden samenstellen, zonder te kijken of elk album wel even veel aandacht krijgt.

Dat heeft een geweldig album opgeleverd, want ondanks dat het een verzamelalbum is, komt het niet over als een bij elkaar gezocht geheel, terwijl dat het dus wel is. Voor onbekenden zal het een mooie kennismaking zijn, terwijl ik persoonlijk nog wel wat andere nummers geselecteerd zou hebben. Mijn persoonlijke favoriet Finally staat er niet eens op.

Zeg nou zelf; er is toch geen betere dag om dit album te draaien dan vandaag, wanneer het kwik de dertig graden dreigt aan te raken

Door het 'Top 10 Album per jaar' spel werd ik nieuwsgierig naar dit album. Ik kende the Jayhawks eigenlijk alleen maar van Take Me With You (When You Go), omdat dat op een What's Up verzamelalbum stond. Ik ben bang dat dat een van mijn eerste aangeschafte cd's geweest is

Maar goed, toen kwam ik die naam dus weer tegen een aantal weken geleden. Enkele nummers geluisterd en op basis daarvan het album maar aangeschaft voor wel 7,50 euro.
En dat is natuurlijk een prachtige aankoop geweest, want wat een heerlijke muziek staat er op. Er wordt geweldig gezongen, ook in harmony en de nummers liggen allemaal lekker in het gehoor. En toch boeit het meer dan genoeg. Waar dergelijke muziek de neiging kan hebben om te kabbelen, is dat hier niet het geval.
Ik blijf het een kunst vinden; muziek op zo'n hoog niveau maken en het dan simpel laten klinken en spannend houden!

Enige nadeel van extended versies vind ik vaak dat het eigenlijk wat afbreuk doet aan de albumgedachte als je na het eigenlijke album wat (mindere) demoversies en livenummers krijgt. Dat is hier ook zo, dus druk ik de stopknop maar in na nummer 14.

Een prachtplaat voor waarschijnlijk ook wel regenachtige dagen, maar ik verteer het toch ook heel goed op dergelijke zonovergoten dagen.

Ik word toch niet heel enthousiast van het album. Ik heb de special edition met de twee bonusnummers. Het is toch wat te weinig afwisselend en vind het eigenlijk ook wel vrij standaard klinken. Dat heeft ook met de stemvan Nick Beggs te maken, die veelal binnen hetzelfde bereik blijft, zowel qua volume als qua toonhoogte. Het is gewoon niet zo'n hele bijzondere zanger.
Ook de productie vind ik eigenlijk wat te vlak. Er zijn te weinig momenten op het album, dat ik denk: 'Hé, dat is verrassend', of 'Wat klinkt dit geweldig'. Echt slecht is het ook zeker niet, want de artiesten kunnen allemaal echt wel spelen. Maar de composities blinken toch ook niet uit. Zo vind ik de wendingen en overgangen, bijvoorbeeld in het tweede nummer, wat te kunstmatig en gezocht klinken, waardoor het niet altijd als geheel aandoet.

Het begint wat kabbelend en weinig bijzonders met de eerste twee nummers. The Nightschool for Idiots vind ik echt een draak van een nummer. Een soort halve poging tot ballad, denk ik. Maar dat kan Nick Beggs echt niet aan, als zanger. Feed the Troll en Your Dark Ideas steken er wat dat betreft voor mij wel bovenuit. Lekkere krachtige nummers met nog enige (verrassende) dynamiek. Er hadden wel meer dergelijke nummers op dit album mogen staan. Helaas zakt daarna het niveau daarna weer beduidend met Last Man on Earth. In the Crosshairs is een hele aardige instrumentale track. Daarna zakt het niveau weer in het volgende nummer. Er volgen nog een paar aardige nummers, niet minder maar ook niet meer dan dat. Eigenlijk is de bonustrack Mavro Capelo dan vreemd genoeg nog de beste van de drie. Maar verder kabbelt het album naar zijn einde.

Al met al komt het niet verder dan een (krappe) 3*. Conclusie voor mij is dan ook wel dat Nick Beggs toch gewoon beter tot zijn recht komt als bandlid, dan als frontman.

Tja, ik wilde hier iets schrijven over hoe lastig het is dit album te beoordelen. Dat het namelijk veel goede muziek en lekkere nummers bevat, maar dat de toegevoegde waarde van dit album nihil is, aangezien het allemaal al eens eerder in iets andere uitvoeringen voorbij is gekomen.
Maar nu blijk ik niet de eerste te zijn die dat vindt. Ach, laat ik het dan nog maar eens bevestigen. Als je niets kent van The Pineapple Thief dan is dit album de aanschaf zeker waard. Heb je alles al, dan niet.

Helaas moet ik me aansluiten bij mijn voorganger. Wat een teleurstellend album. Na het hoopgevende en prima debuut, heb ik ooit een heerlijk dampend en stampend concert van deze heren meegemaakt in de kleine zaal van de Oosterpoort. Toen dacht ik een heel fijn nieuw bandje ontdekt te hebben. De tweede cd wist me al minder te pakken, maar was nog best te pruimen. Maar met dit album zakken ze behoorlijk door de ondergrens.
De pakkende ritmes zijn vervangen door standaard en zich herhalende ritmes. De nummers lijken ook gewoon te veel op elkaar. De strakke gitaren zijn veelal vervangen door elektronica, waardoor de band geregeld uit de jaren '80 lijkt te komen en dan niet in de goede zin van de jaren '80. De zanger denkt geregeld dat hij hoog uit moet halen en slaat daar juist de plank mee mis. Zelfs de plichtmatige ballad (Isabel) ontbreekt niet. Het album irriteert meer dan dat het een fijn en vrolijk gevoel oproept, zoals dat eerder wel het geval was.
Ik ben met VladTheImpaler eens dat The English Summer het enige aardige nummer is. En dat is een trieste constatering over een band, waar je ooit van dacht dat het een heel fijn bandje ging worden.

Het is Tim Bowness wederom gelukt om een erg prettig solo-album te maken. Het album kent mooie, sfeervolle composities. Over het algemeen is de muziek ingetogen, behalve in Press Reset waar het volume en tempo even opgevoerd wordt. Toch wordt het album geen moment saai en dat heb ik niet vaak met dergelijke muziek.
Na twee albums durf ik dan ook te stellen dat Tim Bowness het prima redt zonder Steven Wilson en minimaal hetzelfde, maar eigenlijk een nog wat hoger niveau muziek aanraakt ten opzichte van No-Man.
En dat is natuurlijk een mooi compliment. Het contrast is wat dat betreft groot met Aviv Geffen, die er wel voor kiest om onder de naam Blackfield door te gaan, maar zonder Steven beduidend mindere muziek maakt.

Goed. Ik zal het maar eerlijk toegeven. Ik vond Tom Waits stom! Er werd bij ons thuis vroeger niet veel muziek gedraaid, maar één van de nummers die mijn vader vaak draaide, was Waltzing Matilda van Tom Waits en wat vond (en vind) ik dat een draak van een nummer! Die man kan gewoon niet zingen wat mij betrof. Het maakte dat ik nooit ook nog maar enigszins de behoefte gevoeld heb om de muziek van Tom Waits verder een kans te geven.

Na het concert van Neil Young kregen een vriend en ik het er toevallig over. Hij beweerde dat Tom Waits wel degelijk mooie muziek gemaakt had. Nu kon ik me wel vaag herinneren dat ik ooit bij een Ladder uit de MuMe Top 2000 er tot mijn verbazing achter kwam dat een heel aardig nummer door Tom Waits gezongen was, maar toch bleef het er ook nu weer bij.
Tot een week geleden er een pakketje op mijn deurmat lag. Een kaartje met "Dit kan zo natuurlijk niet. Veel luisterplezier!" en dit en zijn volgende album.

O o o, wat zat ik er naast. Wat een prachtig sfeervolle muziek en hij kon vroeger dus wel degelijk zingen.
Er blijkt maar weer eens dat je je niet teveel moet laten leiden door enkelvoudige indrukken. En hoe belangrijk goede vriendschap is, al was het maar dat anders wellicht dit juweeltje nooit door mij ontdekt zou zijn.