Het album heeft hier al flink wat draaibeurten gehad.
Soms heb ik dat met een album. Ik denk dan: "Objectief gezien hebben ze technisch gezien wel eens knappere albums gemaakt en de composities hebben nog wel eens nog wat vernuftiger en nog wat gelaagder in elkaar gezeten.", maar toch elke keer dat ik dit album draai, word ik er zo allemachtig gelukkig van en vind ik het gewoon heerlijke muziek, waar ik me heerlijk in mee laat voeren.
Ik weet niet of het komt door de folk-invloeden, of iets anders. Maar soms moet je muziek misschien ook niet dood willen analyseren, maar er maar gewoon van genieten dat je gewoon erg blij wordt, elke keer als je het album draait en dat deze blijdschap ook nog eens lijkt toe toenemen met elke keer dat je nog weer meer moois lijkt te horen.
Prachtalbum!

Van het vorige album (Folklore) werd ik erg blij, hoewel ik er niet helemaal de vinger achter kon krijgen waarom ik nou zo gegrepen werd door het album.

Ik heb het met dit album bijna volledig andersom. Ik hoor dat er goed gemusiceerd wordt, de nummers goed in elkaar zitten, maar ik word toch minder gegrepen dan bij eerdere albums.

Ook na een luisterbeurt of vier zijn er gewoonweg maar een paar momenten dat ik er echt in opga en de wereld om me heen wat vergeet. Het is me wat te gezapig en kabbelt me dus wat te veel. Ik voel de passie niet zo op de één of andere manier. Laat staan dat ik echt in extase raak van de muziek, terwijl dat wel geregeld gebeurt bij de muziek van Big Big Train. Victorian Brickwork bijvoorbeeld .

Misschien ligt het aan mij of mijn gemoedstoestand en moet ik het eerst maar eens wat terzijde leggen en het over een tijdje weer proberen.
Maar zelfs bij een wat minder album is er nog steeds behoorlijk wat kwaliteit. Genoeg voor 3,5*

Mensen die 0,5* geven, wat zou betekenen dat dit één van de slechtste albums ooit gemaakt zou zijn in mijn logica, begrijp ik niet helemaal, geloof ik

Deze EP begint spetterend met een heerlijke melodieuze track met Keltische invloeden. Die ligt heerlijk in het gehoor en loop je de tweede keer al mee te brullen. Helaas houden ze dat hoge niveau niet vast. De twee tracks die volgen, zijn weinig opzienbarend en vind ik vrij standaard klinken. De laatste track is dan wel weer aardig, maar het maakt de EP voor mij niet meer dan een aardig tussendoortje met één heerlijke track erop.

Wel mooi om een EP met zo'n hoes hartje zomer uit te brengen.

Dat dan mijn eerste bericht op Musicmeter moet gaan over een grote teleurstelling... Ik keek hier echt naar uit. Uiteraard in de wetenschap dat de derde al van duidelijk mindere kwaliteit was en dat Steven Wilson zich er minder mee zou bemoeien, maar toch, ik had wel wat vertrouwen in Aviv Geffen. Ook omdat je op de eerdere albums terug kon horen wat hij bijdroeg. Maar hij kan het dus niet alleen. Na de eerste luisterbeurt komen termen naar voren die ik nooit bij Blackfield bedacht zou hebben; gewoontjes, kabbelend, composities zonder verrassingen. En dat op een cd, al eerder aangehaald, die eigenlijk een EP had moeten heten qua lengte. Het wil niet zeggen dat het slecht is, maar het heeft weinig meer te maken met de kracht en de pakkende en wisselende composities van de eerste twee albums.

Na een drietal luisterbeurten word ik er nog niet enthousiast van, hoewel ik dat graag zou willen. Het is was mij betreft een onevenwichtig album, mede door de wisselende vocalisten. De composities zijn over het algemeen ook te weinig bijzonder. Het gaat me te vaak richting het zoetsappige en de mindere boybandmuziek. Er zijn aardige momenten en enkel vind ik er echt een mooi stuk tussen zitten, wat het uiteindelijk naar een krappe voldoende tilt, maar verwacht eerder dat het zal dalen dan zal stijgen na volgende luisterbeurten. Hoewel ik ook niet uitsluit dat het album stof gaat happen in de platenkast. Jammer, want ik zou zo graag willen dat hij weer eens wat maakt op het niveau van That Lucky Old Sun. Dan was het laatste album van the Black Boys toch wat evenwichtiger en constanter van kwaliteit.

Bruce Soord wist mij al te verrassen met zijn vorige solo-album die hier bijzonder goed in de smaak viel, ook beter dan de laatste The Pineapple Thief albums.
Zou het hem dat weer lukken met zijn nieuwe album? Het antwoord is overtuigend "Ja!"

Alicia verwoordt het wat mij betreft erg treffend met de term liedjessmid. Het klinkt allemaal niet erg ingewikkeld, maar doordat het zulke mooie liedjes zijn, weet hij je toch steeds weer naar het puntje van de stoel te trekken bij elke beluistering. Mooie melodieën en sterke composities, waarin er niet heel veel lijkt te gebeuren, maar toch meer dan genoeg om het spannend en afwisselend te houden. Sterker nog, om je helemaal in op te laten gaan.

Ik zou het niet beslist onder de noemer prog willen scharen. Gek genoeg roept het qua gevoel, vooral op het gebied van de composities en melodieën wel wat associaties op met Neil Finn van Crowded House. Maar goed, dat kan goed aan mij liggen.

Hoe dan ook, bijzonder sterk album!

Met de eindejaarsuitkering op zak, toch de verleiding niet kunnen weerstaan en de box aangeschaft. Ook wel op basis van de gewoonlijke kwaliteit van leftovers van Bruce, de kwaliteit van concerten van Bruce en zijn straatbandje en natuurlijk op basis van de waardering van het oorspronkelijke album.
Inmiddels hebben de cd's hun luisterbeurten gehad (de dvd's volgen nog) en wat mij betreft verwoordt rkdev het erg treffend. Wat hebben de outtakes toch een ongelofelijk niveau voor overblijfselen en deel ook met itchy dat het gebrek aan oppoetsen van de nummers de kwaliteit en authenticiteit alleen maar ten goede komt.

De vormgeving zit overigens ook goed in elkaar. Een prachtig fotoboek is toegevoegd en persoonlijk houd ik ook heel erg van extra's zoals zo'n toegevoegd 'Composition Book' waar handgeschreven teksten van the Boss staan opgenomen.

Al met al dus blij dat ik de verleiding weer eens niet heb kunnen weerstaan.