Over het geheel genomen verandert er niet veel in de muziek van I am Oak. Is dat slecht nieuws? Wat mij betreft niet.

De ingrediënten zijn nog steeds rustig kabbelende overwegend akoestische gitaarliedjes met de mooie, nooit uit de bocht vliegende stem van Thijs Kuijken.

In vergelijking tot mijn persoonlijke favoriet; Nowhere or Tammensaari, vind ik de instrumentatie wel wat rijker. De synths hebben een prominenter aandeel gekregen. Gelukkig is het echter niet volgepropt en nog steeds luchtig zodat de authenticiteit behouden blijft. Ook de verstilling is (in mindere mate) gebleven. En die elementen zijn voor mij de kracht van deze bijzondere artiest.

Morgen hoop ik tijdens RSD tussen de boeken en platen bij Broese een blik op te vangen van zijn optreden

Weer eens naar dit album geluisterd. Uit melancholie naar de tijden van de eerste 3 albums maar ook omdat het een beter album is dan ik in eerste instantie dacht. Net als veel andere luisteraars miste ik in eerste instantie wat pit en wat vernieuwingsdrang. Maar als ik door de bril vanhailtotherainbow kijk en het dus van een andere kant bekijk kan ik er met terugwerkende kracht van genieten. Er staan geen nieuwe 'Stella's' op maar de meer ingetogen aanpak doet geen pijn en zorgt voor een consistent geheel en nodigt uit om het vanuit de luie stoel op het gemak te beluisteren. Dat is in zekere zijn ook een andere aanpak waar toch meer respect voor mag zijn omdat ze er ook voor hadden kiezen om wanhopig aan eerder werk vast te klampen. Op herhaling van zetten zit ik niet te wachten. Hier en daar wat meer pit had gemogen maar er is genoeg te genieten. Interpol is wat mij betreft na ruim 20 jaar nog steeds relevant.