Wat een fijne plaat is dit zeg. Ik heb ze nooit echt gevolgd. Ik vind het persoonlijk erg poppie en ik mis ergens een randje of een uit de bocht momentje. Dat gebeurt hier allemaal niet. Maar het zit erg goed in elkaar en de nummers liggen snel en prettig in het gehoor.

Zoals al aangegeven door anderen is het hier en daar een beetje Beatlesque, maar ik moet ook aan Nada Surf denken.

Het knappe vind ik, dat wat er gebeurt enigszins voorspelbaar is, catchy popliedjes van gemiddeld 3 minuten maar het zet je toch aan om door te luisteren. De melodieën wurmen zich snel in je oren. Knap gedaan.
En dat alles na een grote vakantie.
Over een week of 2 ga ik ze live zien in Tivoli. Ik ben benieuwd.

Bij de openingstrack, Fever Dream ging ik gelijk aandachtig luisteren vanwege het catchy ritme en de heerlijke (hopelijk toonzettende) outro. Een goed begin!

Hierdoor valt het vervolgens vanwege hoge verwachtingen daarna wat tegen. Ook na een aantal luisterbeurten is dit voor mij een album voor mixed feelings. Niets tegen popmuziek als het mooi is (zoals bij The Beach)… en dat is hier echt meer dan eens prettig gelukt, maar er zijn ook nummers die ik al vergeten ben als ze net afgelopen zijn.

Welke er positief uitspringen, zijn over het algemeen de nummers waar ‘gepoogd’ wordt om uit de bocht te vliegen, zoals bij;
Fever Dream
Kitchen Sink Drama
The Oranges
Helemaal er uit vliegen doen ze helaas niet. Daar is het net te braaf voor. Maar dat zal dan de bedoeling zijn geweest en dat is prima.

Leentjebuur is ook al geconstateerd…maar ondanks dat bij Kitchen Sink Drama bij mij het volume omhoog gaat moeten de blossen bij dit nummer wel op de wangen van de heren komen…want daar valt de ‘puzzel’ wel erg op zijn (geleende) plaats ….;)
Hier is weinig eigen geluid te ontdekken..

Ik ga hier zeker nog vaker naar luisteren en wellicht blijven sommige nummers dan beter plakken…wie weet....

Onlangs dit album pas opgepikt maar desalniettemin gelijk getriggerd.
Heart Under klinkt als een wolf in schaapskleren ….. de verleidelijke zang lokt je, waarna je instrumentaal wordt belaagd door dreigende bas en venijnige gitaar flarden.
De continue dreiging en onderhuidse spanning vind ik erg fijn uitgevoerd.
Ze hebben mij iig ingepakt al vind ik de plaat over het geheel genomen te weinig gevarieerd. Ook kan de zang daardoor na lang luisteren niet alleen verleiden maar ook beklemmend werken.
DjFrankie
DjFrankie merkt terecht op dat de stem zeer bepalend is. Mijn vrouw zou hierbij uit het raam springen. Meestal is dat voor mij reden temeer om aandachtig te luisteren daar onze smaak zo’n beetje elkaars tegenovergestelde is… ik ga mijn koptelefoon zoeken…en de ramen dicht doen.

De zuivere maar beklemmende stem, gruizige overstuurde gitaren. Het zijn ingrediënten die me een tijd geleden naar het album Heart Under trokken. Een fijn album waarvan ik echter steeds maar 1 zijde draai. Daarna wordt de eentonigheid mij vaak te groot.

Persoonlijk vind ik dat er op We Were Just Here meer variatie en meer diepgang is.
Er is meer ruimte en rust en de voet blijft niet continu op het pedaal. Dat is fijn.

Ook al gaan ze met Pollyanna en Endless Deathless ouderwets van start.

Nummers als Silver, Dreamer, Somewhere en Dandelion zijn wat luchtiger en geven meer ruimte voor de zang. Ook zorgen ze ervoor dat je erna weer klaar bent voor de zware drones, cirkelzagen en vuurwerk. Zoals bijvoorbeeld op het titelnummer.Wat een heerlijk nummer is dat.
Het lijkt me fantastisch om dit live te zien.

In mijn beleving is Heart Under meer eentonig en intens en ik vind dat de rustigere nummers op We Were Just Here goed uitpakken.

Nummers als 23, I am you van Heart Under vind ik geweldig maar dit nieuwe album vind ik een meer een geheel dat ik integraal kan luisteren

Maar het blijft vooral Just Mustard, gewoon heerlijke korrelige, pittige Mosterd.

Vooralsnog staat Nederland nog niet op het programma van de Ieren… jammer