Een release met Thom Yorke en elektronica…dat is spekkie, toch?

Dit album komt met sommige nummers voor mij in de buurt van de samenwerking tussen Yorke en Mode Selector, al ligt het tempo hier een stukje lager.

Snel word ik in het album gezogen door een sterke openingstrack. De repetitieve beats en de ijle stem van Yorke dragen hieraan bij.

Wat ik een pluspunt vind is als artiesten ogenschijnlijk ongehinderd door prestatiedrang of commercie hun ding doen. Wat ik bedoel is dat dit album plezier uitstraalt.
Misschien komt het door de elektronische polka…bestaat het? Blijkbaar in de vorm van Happy Days.

Yorke en praat zang is nieuw voor mij… maar het is er allemaal. Het is een bonte mix van verschillende sferen en ideeën. Mark en Thom hebben zich flink uitgeleefd.

Persoonlijk vind ik niet alles even succesvol. White Cliffs vind ik wel een fantastisch nummer. Maar ik hoor bijvoorbeeld liever Beirut als ik aan polka denk. De meanderende synths en rode draad van mysterie vind ik wel erg fijn.

Als ik alle plussen en minnen bekijk, vind ik het geen coherent album opleveren maar meer een verzameling van zeer uiteenlopende experimentele impressies. Ze lopen voor mij iets te veel uiteen zodat het album als geheel mij niet kan raken zoals andere albums.

Het kan ook zijn dat het iets langer duurt voordat het muntje valt….de tijd zal het leren

Ik heb dit album er ook maar weer eens bijgepakt. Het is wat mij betreft een album dat een hogere score verdient. Mezzanine vind ik persoonlijk het beste album van deze band maar deze zit er niet heel ver achter. De duistere en mysterieuze sfeer is fenomenaal en de stem van Sinéad O'conner past er geweldig bij. Al ben ik altijd erg gecharmeerd van de stem van Horace Andy. Ook zijn 2 tracks op dit album zijn van een zeer aangenaam niveau. Ik ben blij dat ik de band 2 keer inclusief Horace heb mogen zien. Het zou wat zijn als er na zovele jaren weer eens een volwaardig album komt....ik blijf hopen

Bijzonder plaatje dit. Als ik iets luister dat ik niet ken (zoals bij mij nu het geval is), zoek ik altijd naar houvast. Heb ik zoiets eerder gehoord? Wat voor soort muziek is dit eigenlijk?

Moin is met You Never End wat mij betreft niet makkelijk te typeren. Er wordt aardig geëxperimenteerd. Rode draad is een grungy klinkende gitaar sound met techno elementen en samples die over fijne drumritmes zijn gedrapeerd. Deze drumritmes met veel onverwachte en ontregelde wendingen vind ik de kracht van dit album.
Dus, heb ik zoiets eerder gehoord? Ik heb dit meen ik niet eerder gehoord (en dat is positief) behalve de postrock feel die wel de basis vormt. De combinatie met samples en techno elementen vind ik goed werken.

Wat voor soort muziek is dit? Groovy spoken word postrock met een 90’s saus?? (Is mijn beste gok)
Niet nodig om het in hokjes te willen stoppen want het is gewoon een prettig en interessant album…maar de beschrijving van Coma Cat (hierboven) vind ik de lading ook goed dekken.

In elk geval bevalt het me bij elke volgende luisterbeurt steeds meer…

Gisteren gelijk het album gaan luisteren. Erg benieuwd omdat Strike alweer enige tijd geleden uitkwam. Mijn eerste luisterbeurt zat vol met vooroordelen. Is dit een herhalingsoefening? Is The lighthouse de nieuwe; my decision? Het leek me allemaal wat te voor de hand liggend. Vandaag is een andere dag en ik realiseer mij dat mijn vooringenomenheid voor de hand liggend was....en niet de muziek. Het is een dynamisch en sterk album geworden zoals Moss dat in het verleden presteerde. Misschien zit daarin de herhalingsoefening. Herhaling van het maken van een goed album zegt niet perse iets over de inhoud ervan. Met deze les ga ik nog vaker van dit album genieten en wacht ik bewust nog even om er een cijfer aan te plakken....