Ik schaam me bijna dat ik via een spotify playlist bij dit album ben aanbeland (oops). Niet dat ik het repertoire van CAN geheel niet ken want ik ben juist erg gecharmeerd van deze geweldige band. Dit album (hier ook aangemerkt als: verzamelalbum) heb ik even gemist. Het voordeel is dat het nu voor mij een enorme welkome toevoeging is! Soms heel relaxt trippend (Little Star of Bethlehem) dan weer enorm op het gaspedaal (Uphill). Over Uphill gesproken, had dit niet ook op een album van Jimi Hendrix kunnen staan??
Voor mij is verder Thief een geweldig hoogte punt. Ik heb het vinyl vandaag besteld. Kan niet wachten om deze te zien en horen spinnen;)

Wat een synthesizer snoepwinkel is dit album. Snoep met zowel subtiliteit maar ook veel venijn want de dromende drones en bliepjes worden meer dan eens met snerpende metal riffs aangevuld. Ik kende Chelsea Wolfe niet (shame on me) maar wat een overweldigende kennismaking is dit.

Duikt deze dame in het gapende gat, wat (heel betreurenswaardig) is achtergelaten door Trent Reznor zijn NIN? (Ik hoop nog steeds op nieuw NIN materiaal maar begrijp dat Trent zowel andere muzikale als privé prioriteiten heeft). Eén ding weet ik zeker; deze dame heeft ook nagels en haalt heerlijk fel uit.

Whispers in the Echo Chamber trekt mij in één keer het album in. De betoverende stem wordt begeleid door mystiek piepende en schurende synthesizers die steeds meer aanzwellen. Ook de outro is subliem.

Er wordt flink doorgepakt met House Of Self-Undoing. Lekker uptempo nummer. Niks mis mee.

Het nivo gaat wat mij betreft flink omhoog bij de Everything Turns Blue, Tunnel Lights en The Liminal. Wellicht omdat de rustige basis de ruigere erupties versterkt (voor mij is dit de kracht van dit album)

Het wordt bruut onderbroken door Eyes Like Nightshade. Persoonlijk vind ik dit een te rommelig en met te veel elementen vol geplamuurd gedrocht. (misschien omdat er nog instrumenten ongebruikt waren?) Te weinig ruimte voor ook maar enige verbeelding iig.

Met Salt komt Chelsea Wolfe weer in haar kracht en werkt ze met weer een aantal hoogtepunten (helaas) naar het einde van een zeer sterk album.
Speciale aandacht voor de laatste 2 nummers waarvan de parel; Place in the Sun, ik zeg: wow. Wat een ongekende schoonheid en die heerlijke haperingen…. Hoe kun je sterker eindigen?

Mijn voorlopige favorieten;
*Whispers in the Echo Chamber
*Tunnel Lights
*Salt
*Place in the Sun
*Dusk

Weet iemand hoe dit op vinyl klinkt? Want ik neig er naar om dit op mijn draaitafel te gaan ondervinden.....

In mijn ijdele hoop dat de lente en komende zomer wat minder regen gaan brengen, zoek ik naar wat lichtpuntjes. Die dacht ik onlangs te vinden bij Still Corners, die een prettig album hebben uitgebracht. Na het bezoeken van de band in Het Paard was het lentebriesje helaas even snel weg als dat het gekomen was. Ik vond het concert saai en dat werd met name veroorzaakt door de statische voordracht. Muzikaal vond ik het ook eendimensionaal en werden de verschillende nummers voor mij een grote hetzelfde klinkende softe brij.

Spotify verraste mij niet veel later, door mij ‘Sleep Talk’ van Crumb voor te schotelen. Ik kreeg daardoor weer wat lentekriebels terug bij het fijne ritme dat me aan Unknown Mortal Orchestra deed denken. De lichte tonen en trippy ritmes verrasten mij op plezierig wijze.

Ook op Amama is naar mijn beleving de zang wel wat vlak maar dat wordt gecompenseerd door allerlei muzikale traktaties. Eveneens is er hier en daar een vinnigheidje te ontdekken en schuurt het een beetje. Op een mooie dag hoeft het ook niet ‘continu’ droog te zijn …en kan een buitje af en toe verfrissend werken zoals bijvoorbeeld in Genie en Crushxd gebeurt. Variatie is voor mij hier het codewoord.

De variatie is volop terug te vinden op Amama.
Af en toe hoor ik psychedelische klanken die niet op albums van de Flaming Lips zouden misstaan. Soms wat voorzichtige krautrockachtige vibes (o.a. in The Bug) en dan komen hier en daar ook dromerige Stereolab sounds voorbij. Nou, meer stereo(lab)typering is wellicht niet nodig (wellicht alleen nog de referentie Broadcast;)

Heerlijk album. Vooralsnog schimmelen ze in Amerika rond maar wellicht kunnen ze eens deze kant uitwaaieren zodat ik mijn mindere Still Corners ervaring kan vervangen door een nieuwe verfrissende.
Kortom, Amama is een fijn psychedelisch zomerbriesje met hier en daar een krautrock kruimel.