Omdat ik sinds kort een nieuwe versterker en voorversterker voor mijn platenspeler heb aangeschaft (de oude versterker was bijna 30 jaar oud), heb ik platen uit mijn kast getrokken die ik graag wil beluisteren voor een luistertest. 1 van de eerste was Low met Hey What omdat ik dit in eerste instantie al een waanzinnige luistertrip vond. Het was mijn eerste kennismaking met Low (schaamrood op de kaken).
Het lijkt nu wederom een nieuwe luisterervaring want de schoonheid komt nog beter van achter de vervorming naar voren alsof het contrast nog groter is tussen de geluidsmuren en prachtige (bijna sacrale) zang.

Dit is ook exact wat mij bij dit album zo enorm bij de kladden pakt; de onder drones en andersoortige ruis verstopte pracht. Het is zo mooi dat ik net zo veel van de vervorming geniet, zo erg dat ik extra lang blijf luisteren naar de uitloop groeven na ‘Hey’, een extra toevoeging waardoor het nummer nooit eindigt, tenzij je zelf de naald op tilt;)

Mijn favorieten; 1 t/m 10
Een album dat je doet beseffen waarom muziek zo ontzettend onmisbaar is. Dit geldt helaas ook voor Mimi Parker:(

Less is more en LOW is de new high. Eigenlijk ook de old high. Want in de afgelopen maanden ben ik vol op mijn ontdekking van de laatste jaren gedoken: de band LOW. Dat is vrij laat voor een band welke al sinds begin van de jaren 90 prachtige platen maakt. Noem me een trage leerling. Ook ben ik omgekeerd bekend geraakt met het repertoire. Het meer schurende en met ruis gevulde; HEY WHAT dat de oorschelpen eerst doet vernauwen en de bilspleet doet samentrekken, was mijn eerste kennismaking. Ik heb dit album 4 of 5 keer moeten draaien om de ware schoonheid te ontdekken. Maar het album intrigeerde mij direct, alsof ik wist dat ik het mooi zou gaan vinden. Vervolgens ben ik ouder werk gaan luisteren en was bij de eerste luisterbeurt spontaan verliefd op het eerste album; 'I could live in hope' uit 1994. Wat is er toch goede muziek gemaakt in de jaren 90. Dit album kan ik niet op vinyl krijgen tenzij ik er op Discogs meer dan 100 euro voor wil betalen. Het compromis werd Ones and Sixes dat ook betoverend mooi is en wat mij betreft op het kruispunt zit tussen de verschillende tijdperken van Low. Het meer organische geluid van het eerdere werk en de meer noisie
/ electronische aanpak van de laatste 2 albums. De ruis en bass wordt hier meer met speldenprikjes uitgedeeld dan op HEY WHAT. Subtieler zeg maar.
Het album opent direct prachtig met Gentle. Het nivo wordt wat mij betreft continu hoog gehouden. No end is wellicht de enige dissonant en ik kan niet goed uitleggen waarom. Wellicht dat de wonderschone zang van Mimi Parker wat minder prominent aanwezig is en hiervoor wat meer continu gitaargeweld in de plaats komt zonder rust momenten? Into you is daardoor nog mooier;)
Ook What part of me is meer noisie en uptempo. Hier vind ik het fijner. The innocents is een heerlijke oorwurm met die indringende bass. En dan moeten een aantal van de mooiste parels nog komen met Lies, Landslide en DJ.
Dan die platenhoes. De verstilling kan niet beter worden weergegeven. Alle reden voor 5 sterren. 1 probleem; I could live in hope is nog beter......