Wat is het toch dat me zo naar dit album doet blijven grijpen. Is het de luchtigheid van O wow O wow, of de bevlogenheid in Wild God?

Behalve Push the Sky Away heb ik in het verleden nooit platen van de goede man geheel omarmd.
Hij is absoluut al jaar en dag een fenomeen, laat dat voorop staan maar ben nooit een grote fan geworden.

Het muzikale gevarieerde behang waarop Cave zijn teksten projecteert is van filmische schoonheid. Wild God is rijker in de muzikale arrangementen dan de voorgaande albums die ik ken in de zin van variatie en gebruik. Bij Push the Sky Away was juist die eenvoud mooi, maar hier vind ik de rijkere arrangementen toch ook fraai en het versterkt de ‘iets’ positievere toon.

Fijn album

Met de Downward Spiral was ik al erg overtuigd van de kwaliteiten van Trent Reznor. Mogelijk is The Fragile nergens zo extreem (tekstueel en muzikaal) maar ik vind dit album nog beter en in elk geval muzikaal meer een geheel. Net als TDWS luister ik het graag in zijn geheel (wat met 1 uur en 45 minuten speeltijd best een opgave is, want je moet het gedurende de dag die tijd maar kunnen vinden). Je wordt echter niet teleurgesteld en het is een echte trip. Het begint gelijk overtuigend Het kakt nergens in. Het zijn overigens de rustpunten zoals 'La Mer' en het prachtige 'The Great Below' die de muzikale kwaliteiten tonen, want die weten net zo te boeien als de meer schurende nummers. Je wilt verder luisteren en je wordt er volledig ingezogen. Van bikkelharde metal via poppie- funk tot de filmische rustige nummers…het zit er allemaal in. Ik heb via Sounds onlangs de geweldige 3 lp's lange vinyl versie aangeschaft en ik heb geen moment spijt. Het bijgevoegde boekwerkje is overigens interessant waarin Bob Ezrin (die ik nog ken van enkele Kiss albums) vertelt over zijn taak om orde te brengen in de meer dan 4 uur gemaakte muziek.
Geniaal hoogtepunt vind ik ook het onder het stof kruipende 'The mark has been made' Als ik het nummer niet kende was ik mijn naald gaan bekijken op schade of stof.

Kortom 'The Fragile' is een perfecte mix van intense, soms dreigende gitaren en minimalistisch, rustige piano soundscapes. In o.a. 'Even Deeper' komen deze elementen overigens in 1 nummer mooi samen.
Als ik bijna 2 uur continu geboeid kan luisteren is dit veelzeggend. Waarschijnlijk is de variatie de grootste reden en mogelijk ook de vakkundig gekozen samenstelling door Bob Ezrin die het een filmisch geheel maakt. Ik vraag me af of Trent toen al het vermoeden had dat hij muziek voor films zou gaan schrijven. Ondanks het wat mij betreft onnodige 'Starfuckers Inc.' een dikke 5+
Eeuwig zonde als hij dit niet meer live ten gehore zou brengen want ik begrijp dat hij voorlopig de familie als prioriteit op 1 heeft staan. Zeer begrijpelijk maar wel jammer.
Een tip voor wie geïnteresseerd in het interview van Trent Reznor door Rick Rubin waarin hij openhartig zijn carrierre doorneemt https://open.spotify.com/show/6ZVBi4NU0OmUT8fPomahis?go=1&sp_cid=eb3eab9202c57a53140e8c45c45a0125&utm_source=embed_player_p&utm_medium=mobile