Thirst valt gelijk met de deur binnen in de kracht van de band. Zware drums, gitaar geluidsmuren en de fijne stem van Isa Holliday.
De toon is gezet. Een shoegaze knaller.

Met Covet wordt het tempo hoog gehouden en eveneens het niveau. Een verrassing heeft het nummer ook in petto; een ? Really? Het mooie is dat het prachtig met het geluidsgeweld samensmelt.

Cherry was net als Thirst al vooruit geschoven en ook vallen continu de zware drums op. Dit is het fijne fundament dat het nummer draagt. Meestal vallen vooral de gitaar gordijnen op bij Shoegaze. Ik weet niet of dit mij aan Deftones doet denken of dat het de dromerige zang is.

De ambient-opening van Leap is verfrissend. Vanaf dit nummer krijgen we wat meer verdieping en verrassing. Persoonlijk houd ik daar van want dat houd mij geboeid zodat ik actief blijft luisteren.

Zo is ook Hollow een welkome variant. Het nummer bouwt in schoonheid op naar een climax en mondt uit in Haven. De veilige haven waar we weer even terug zijn bij de kern van Slow Crush.

Het muntje viel eerder al bij The Mars Volta. Ik ben het met hem eens dat dit hoogtepunten zijn.

Maar het valt me eerlijk gezegd tegen om hoogtepunten te benoemen. Bij meerdere luisterbeurten vallen mij weer andere dingen op en spreken andere nummers mij aan. .

Ik vind de rustige fases overigens erg sterk en ze zorgen voor een goede balans. Het hoeft niet altijd hard te zijn om indruk te maken.(Zoals Ogilt)
Net als Hollow doorloopt in Haven gebeurt dit ook bij de laatste twee nummers.

Ik stop met het benoemen van hoogtepunten….niet te doen. En ik garandeer ook niet dat deze niet zullen veranderen.

Om terug te komen op Deftones die ook weer een goed album hebben afgeleverd. Vooralsnog na meerdere luisterbeurten hoor ik meer variatie en vernieuwingsdrang bij Thirst van Slow Crush (hoezeer ik een Deftones fan ben). Maar misschien moet ik dit ook helemaal niet met elkaar vergelijken…..temeer omdat dit meer in de metal hoek zit

Wellicht maar naar Rotown toe om dit live mee te maken….
Fijn plaatje…

Daar waar Souvlaki het niet deed voor mij (sorry maar wat niet is kan nog komen) ben ik met Shanti gelijk getriggerd door de fijne drive en uitwaaierende synths en gitaren.

Prayer remembered pakt gelijk door in een wat rustiger maar heerlijk dromerig tempo. Op dat moment bedenk ik mij … heb ik Souvlaki niet onderschat/ondergewaardeerd?

Soms heb je dat met platen en het komt vaker voor dat ik de heilige graal van een band minder goed vind dan andere platen…dus ik vervolg met Alive. Weer iets meer uptempo. De mannelijke zang werkt ook verfrissend. Vooralsnog heel gevarieerd en uitstekend verteerbaar…

Bij Andalucia plays word ik voor het eerst uit mijn luister flow gehaald. Het gitaarspel is mooi maar de zang bekoort me hier minder. Wellicht te veel binnen de lijnen? Wellicht even laten inwerken want muzikaal is het wel dromerig mooi.

Kisses brengt me weer in de focus, waarna Skin in the Game me muzikaal blij maakt met dat licht schurende gitaargeluid. Een rafelig randje verhoogt altijd mijn luisterplezier

Chained to a cloud heeft een Shanti vibe en vind ik even sterk als de eerste 3 nummers.

Dan moet The Slab nog komen. Een dreigend postrock gesausd nummer. Ondanks de aanwezige shoegaze zang een heerlijke dissonant en mooi slotstuk van dit heerlijke album

Zo subjectief als wat natuurlijk maar de eerste 3 en laatste 3 nummers vind ik van een hoogstaand niveau. Het middenstuk bekoort me minder…maar niet genoeg om me van te weerhouden het album op vinyl aan te schaffen.
Dikke 4 voor mij met wellicht nog wat groei in het perspectief.

Ze blijven maar komen, goede Nederlandse bands. Ik denk dan aan Klangstof, Lewsberg (beiden bestaan al een tijdje overigens), maar meer recentelijk Robin Kester, Loupe en ook Solomon. Er zijn waarschijnlijk nog een aantal die ik vergeet of niet heb opgepikt.

Solomon vindt wat mij betreft een fijne balans tussen luisterliedjes en wat steviger werk en soms een combinatie ervan. Het is afwisselend en houdt je aandacht. Koen de Witte heeft een prettige volle stem en het gitaarspel is evenals de piano verfijnd.
Het knappe is dat er wat mij betreft geen slecht nummer op deze plaat staat en het me moeite kost om mijn favoriete nummers te noemen.
Ik heb pas onlangs het album op vinyl aangeschaft en ervoor het album expres sporadisch geluisterd op de streaming om er nu pas echt voor te gaan zitten en dat bevalt me prima.

Helaas heb ik ze in Zoetermeer net gemist maar als ik de kans krijg, ga ik ze live zien.

Zojuist dit album op vinyl afgehaald bij plato. Ik had een tijd geleden T.R.N.B.W.A. als eerste aangeschaft. Een geweldig album. Na verder luisteren ook het geweldige Dots & Loops. Ik dacht dat ik op deze manier een aardige dwarsdoorsnede van de band in huis had. Het stuwende en minder gepolijste werk en daarna het meer perfectionistische geluid. Toch kon ik het niet laten verder te struinen en liep hierdoor tegen Margerine Eclipse aan. Ik ben het met een aantal eerdere kritieken eens. Het mooie zit verder verstopt en minder aan de oppervlakte dan bij eerdere albums. Een ingehouden episch'heid vind ik een sublieme omschrijving en de spijker op zijn kop. Ik geniet van alle fraaie verborgen instrumentaties. Een grootse sonische trip met de koptelefoon. Ik sluit niet uit dat ik mijn stem zal verhogen.....

Ongeveer een jaar geleden kwam ik (helaas) pas met Stereolab in aanraking. Wat mij aantrekt is de psychedelische sfeer en daarnaast de productie die tegelijkertijd van fantastische kwaliteit is en soms toch ook bijna My Bloody Valentine gruizig en analoog. Er zijn momenten dat je denkt, ik ga eens naar mijn naald kijken of deze niet aan vervanging toe is. Het album opent met ‘Tone Burst’. Dit is wat mij betreft gelijk een van de sterkere en ook richtinggevende tracks. Het hele nummer zoekt langzaam naar een soort climax waarbij niet duidelijk is of de synthesizer of gitaren het gaan winnen. Prachtig einde. Na de opbouwende fijne herrie van de eerste 2 nummers is ‘Pack Yr Romantic Mind’ een heerlijk rustige variant. De bijna bossa nova sfeer gaat op prettige wijze samen met langzaam infiltrerende dreigende gitaren. De eenvoudige synthesizer loopjes die over de helft van het nummer worden toegevoegd zijn voor mij de kers op de taart. Dit vind ik het beste nummer van de plaat. ‘Golden Ball is een goede 2e en voor mij de groei song. Als de orgelachtige synthesizer geluiden aanzwellen tot een nerveus apocalyps, wacht je tot de platenspeler het niet meer kan bolwerken. En dan het overslaan in het nummer waarmee ook het nummer eindigt is een enorme fijne toevoeging. Met ‘Jenny Ondioline heb ik een haat/liefde verhouding (sorry). Het start met een heerlijke geluidsmuur waaruit een geweldig fijne melodie voortkomt met zo’n heerlijke vibe waarop je niet kunt stilzitten, maar come on, moet het echt 18 minuten duren? Dit terwijl het nummer na 7.30 minuten met een aanzwellende gitaar heel mooi lijkt te eindigen. Gelukkig bezit ik de vinyl editie waarbij de 7” versie van Jenny Ondiline is toegevoegd. Verder vind ik ‘Crest’ erg fijn en op deze editie staat ook het fantastische ‘French Disco’. Anyways, wat een heerlijke herrie!

Ik ben niet zo bekend met het werk van Steven Wilson. Wellicht omdat ik niet echt een progrock fan ben. Maar eigenlijk ken ik hem alleen van Porcupine Tree. Omdat dit album al even aan de top vd rotatielijst prijkt en de cover mij aanspreekt, vond ik het eens tijd om dit album te beluisteren. Ik kan zeggen dat dit me goed is bevallen. Je hoort wel direct dat er een perfectionist aan het werk is. Rafelige randjes heb ik niet kunnen ontdekken (dan zou het de aangename stem van Ninet Tayeb moeten zijn) Ook rammelt het nergens. Echter stoort het me niet bij dit album. Deze plaat is zo fantastisch geproduceerd dat het daarom al een genot is om met koptelefoon te luisteren. Daarbij werd ik het meest verrast door de meer elektronische nummers.

'Time is Running Out' had niet misstaan op het album 'On Air' van Alan Parsons. Niet door de elektronica maar wel door de compositie, zang en de gitaarsolo.

Bij 'Actual Brutal Facts' voel ik een Unkle/Massive Attack vibe die mij erg aanspreekt… Voorzichtig rafelig toch nog even aan het einde…maar tegelijkertijd verfijnd.

Maar damn, wat zijn een aantal nummers ontzettend lang… dit kan soms echt korter wat mij betreft…. Ik kan niet ontkennen dat het een boel melatonine aanmaakt bij mij, zelfs al vanaf minuut 5 van het nummer Impossible Tightrope. Zo'n progrock draak is voor mij idd onmogelijk. Natuurlijk opbouw…enzo…maar dan hoor ik toch echt liever Pink Floyd…sorry.

Bij het meer ambiente titelnummer werkt het wel weer voor mij en gebeurt er op subtiele wijze genoeg zodat de aandacht niet verslapt, ook al kan dit ook een stuk compacter..

Maar bovenal, ik ben echt heel aangenaam verrast door dit gevarieerde album en ga dit album zeker vaker luisteren.
Mijn favoriete nummers na een aantal luisterbeurten;

Rock Bottom
Actual Brutal Facts
Inclination
Economies of Scale
The Harmony Codex.

Zonder Impossible Tightrope en Staircase een prachtig album van rond de 45 minuten;)

Daar het album 10 jaar wordt dit jaar vind ik het een mooi moment om te onderzoeken of het me nog net zo bevalt als 10 jaar geleden. Het blies me redelijk van de sokken in 2014 maar door de jaren heen ben ik het album evenals de band (of eigenlijk Timothy Showalter) wat uit het zicht geraakt. Klinken als een band doet het zeker. Live krijgt hij sinds het album Dark Shores assistentie van leden van andere bands en ik begrijp dat dit in de studio ook het geval is (ook al speelt hij zelf zowel gitaar, bas, piano en synths op HEAL)…maar met of zonder assistentie wordt er hier en daar een grote bak herrie over de luisteraar uitgestort. Prettige herrie, dat dan weer wel.
Het Folk aandeel is meer naar de achtergrond op dit album en wat mij betreft is het meer een rock album waarbij de synthesizers ook nooit ver weg zijn. Dit geeft de nummers een mooi volle sound.
Ook Leave Ruin klinkt goed maar heeft toch een meer singer songwriter vibe en vind ik meer een folk album, dat me op momenten aan Mount Eerie doet denken (ook de stem). Het bestaat uit akoestische gitaar en de nog wat schuchtere zang van Timothy
Op Pope KillDragon worden daar meer dan eens synths en versterkers aan toegevoegd. Het voorsorteren op later werk

Maar nu over dit album. Het komt lekker energiek uit de startblokken. Het tempo is opgeschroefd tov Dark Shores.
Goshen97 verhaalt over zijn jeugd in Goshen waarin menigeen zich kan herkennen. HEAL, eveneens uptempo is een van mijn favorieten. S.O.O. goes Editors? Over het algemeen vind ik de synthesizers de muziek fijn ondersteunen en versterken. Dat vond ik bij eerdere albums minder het geval. Hier vind ik het fijner passen in het geheel.
Het tempo gaat flink terug vanaf ‘Woke up to the light’ Samen met JM ook hoogtepunten. JM is wat mij betreft het klapstuk. Maar ook daarna volgen er erg prettige songs. Mirage Year kent een heerlijke sonische eruptie waarin herrie en schoonheid met elkaar strijden om het hoogste woord.
Het is ook precies dat wat Showalter perfect doet op dit album, pracht verstoppen en vermengen met machtig gitaargeweld.

Dit album blijkt 10 jaar na dato nog dezelfde uitwerking op mij te hebben en het is goed dat ik het weer eens uit de platenkast heb getrokken voor een uitgebreide luisterbeurt.

Wat is dit toch een heerlijke plaat van SUUNS. Getriggerd door de release van de nieuwe EP 'Fiction' heb ik het vinyl maar weer eens op de draaitafel gemikt wat een genot die moddervette diepe bassen, schurende gitaren, pompende beats en de sinistere 'Clinic' achtig stem van Ben Shemie. Te veel goede nummers, als ik mijzelf dwing te kiezen; Mortise and tenon, careful. Geweldig. Ik hoop op een nieuw volledig album. FELT vond ik iets minder

Altijd interessant een release van Suuns. Al vond ik de laatste 2 worpen minder. Het ambiente aspect wint het steeds meer van het noise effect (waarvan hier en daar nog wel wat flinters van te horen zijn dus weg zijn ze niet). Dat op zich is geen probleem, al zijn die knarsende gitaren en synthesizers wel een geluid wat mijn eerste associatie is bij het horen van de naam Suuns. Die ambient lijn lijkt bij dit album te zijn voortgezet maar gelukkig ondersteund door wat meer drones en gruizige sound dan op The Witness. De vooruitgeschoven nummers hebben mij nog niet van mijn stoel doen blazen.

Vanishing point is daarentegen een fijne opener. Het nummer is wat aan de lange kant maar de meanderende synthesizers aan het einde voegen naar mijn mening iets toe.

Fish on a string. Iig fijn om iets meer Ben Shemie te horen en minder Vocoder. Dit nummer groeit wel na meerdere beluisteringen.

Bij Rage is helaas de stem shredder (vocoder of autotune) weer terug…

Road Signs and Meanings,..... Positief vind ik het Oosterse sfeertje en het gezochte experiment maar waarom duurt dit nummer zo lang?

In Wave vliegt het ruimteschip even over het bekende hobbelige Suuns landschap. Prettig.

Doreen
Er wordt weer het experiment gezocht..in de vorm van interessante soundscapes.

The Breaks ligt volledig in lijn met het voorgaande album.

Ik heb het album nu een keer of 5 geluisterd op verschillende momenten en het blijft bij mij niet echt hangen. Ik kan er mijn aandacht niet bij houden en de stem vervorming staat me hier en daar wat tegen….maar ik zal het nog wat meer tijd geven…dat doet soms wonderen en valt toch het muntje. Ik hoop het want ik heb een erg zwak voor Ben Shemie en kornuiten.

Ik ben benieuwd wat anderen hierover gaan zeggen. Het is iig een album vol twijfel voor mij…
Dat geldt niet voor Fish on a string.

Heel prettige plaat van suuns. Onverwacht meer melodieus, minder stuwende en pulserende ritmes dan op de voorgangers. Maar voornamelijk fijne gelaagde songs zonder dat het Suuns geluid verloren gaat. Altijd is er wel een donkerzwart of rafelig randje. Er valt zeer veel te genieten van de rijke instrumentatie. Een echte koptelefoon luistertrip. Na een aantal luisterbeurten nu verhoogd naar 4.5. Volgende maand ga ik ze eindelijk live zien. Mooi vooruitzicht.