Some Like It Hot begint met de rauwheid en energie van de voorgaande albums.

Ik denk te maken te hebben met een vergelijkbaar album als Twits. Niets mis mee maar als ik verder luister, merk ik dat er meer variatie en diepgang is op Some Like It Hot. Ook voelen de nummers wat meer compleet. Al vind ik de een band die zoekende is naar hun identiteit op Tracey Denim ook nog steeds aantrekkelijk.

Fundraiser had zomaar op de eerdere albums kunnen staan. Marble Arch en Bad Reputation hebben een andere, meer rustige en melancholische vibe.

I Make My Own Dust, oogt ook ingetogen maar heeft toch prettig venijnige uithalen..

Met Plastered is de stof neergedaald en dat vormt een goede overgang naar een van de hoogtepunten als het aan mij ligt, Rooster

De combinatie van de rustige basis aan de ene kant en de scherpe uithalen van met name Jezmi en Nina samen met de toename van instrumentale intensiteit aan de andere kant, zijn voor mij de aantrekkingskracht van bar Italia (I Make My Own Dust, Rooster)

Hoewel de zang niet fenomenaal is en de stem van Nina af en toe wat zeurderig voelt, wordt dit door de variatie van de 3 stemmen knap verdoezeld en stoort het mij geen enkel moment.

Van de rustige nummers zijn Lioness en Some Like It Hot mijn favorieten.

Knap van een band om toch in krap 3 jaar 3 goede worpen te doen. Is de laatste daarvan de beste? Dat is subjectief…maar ik denk wel dat bar Italia gegroeid is en met Some like it Hot een prima plaat heeft afgeleverd….al zal ik Tracey Denim nog vaak op mijn draaitafel werpen…

Ik zit nog midden in de studie van dit album;) Studie omdat het voorgaande geweldige album ‘Tracey Denim’ dat vereist. Ik ben er achter dat ‘The Twits’ zich minder makkelijk laat grijpen. Het is gevarieerder dan het eerdere album en daar heb ik respect voor. Ik vind het ondanks de korte tijd tussen de 2 albums geen herhaling van zetten.

De lijn wordt in eerste instantie wel doorgetrokken met: ‘my little tony’ Een fijn openingsnummer waardoor je jezwlf in eerste instantie afvraagt, vernieuwen of vervolgen op dezelfde koers?

Het is niet per se rustiger zoals ik eerder meende want de gitaren galmen hier en daar flink maar er is tijd genomen voor de nummers en er zijn wel meer rustmomenten en juist die trekken me na een aantal luisterbeurten steeds meer aan (Shoo, Jelsy). Eigenlijk betrap ik mij er op dat ik zelf oorspronkelijk meer van hetzelfde (verslavende Tracey Denim) wilde, maar nu waardeer ik de variatie juist.
Er is dus duidelijk gekozen voor vernieuwing….

Favoriete nummers:
Real House Wibes
World Greatest Emoter
Shoo
Hi Fiver
Jelsy

Volgende week ga ik ze zien in Rotown en ben benieuwd of de energie van deze albums live even inspirerend is.

Dit album heeft een verslavende werking en ik ben benieuwd of het volgende album dat voor mij ook heeft. 2 albums in eenzelfde jaar? Het kan.
Ik ben nu nog in elk geval vervuld van 'Tracey Denim'. Ik lees veel opmerkingen in recensies over goede ideeën maar de nummers zijn niet af. Voor mij persoonlijk werkt dit anders. Net als verstilling in muziek, prikkelen de abrupte eindes mij enkel meer. Hierdoor zit er vaart in en is er geen ruimte voor verveling en bovenal nieuwsgierigheid over wat volgen gaat.
Elk nummer een andere verdeling van de zangpartijen en andere aantrekkingskracht.
Wat New Wave tonen in 'Punkt', vervolgens een plakkerig slome triphop vibe in 'My Kiss Era'.

'Yes I Have Eaten So Many Lemons Yes I am So Bitte'. Volgens mij is deze titel ook niet af;). Met betrekking tot songtitels hebben ze dezelfde creativiteit als de Flaming Lips. Maar het nummer is tegelijkertijd gruizig en relaxed en luistert prettig weg.

Ik raak verward in wat ik in welk nummer mooi vind, alle songs pakken mij in. Kant A eindigt met het 8e nummer Changer en ja dat mag inderdaad nog wel wat langer duren…want het is errug fijn. Weer het bewijs dat simpele gitaarloopjes heel pakkend kunnen werken en er geen ingewikkelde solo's nodig zijn om de aandacht te behouden.

Kant B opent met 'Horsey Girl Rider'
Daarna weer dat in triphop ondergedompelde ritme in 'NOCD' en 'best in show! Zijn het de ritmes of de simpele maar o zo vernuftige gitaar loopjes? Links en rechts wordt ik ingepakt…wel 15 keer.

Hoe ga je in hemelsnaam deze variatie maar met name de constante kwaliteit met nog weer 13 nieuwe nummers (The Twits) toppen? Als dat ze lukt ben ik geheel overtuigd, want eerdere albums konden mij niet bekoren behalve de laatste titel (Bedhead, wat een goede 90's band is) ik kan behalve het rammelende rockende geluid geen verdere overeenkomsten ontdekken met deze meer post rock-georienteerde band). Wellicht is hier toch wat van de 90s inspiratie verkregen?

Bij Tracey Denim zijn het de slepende drumritmes en eenvoudige gitaarloopjes in new wave maar ook zeker 90s melancholie die het voor mij doen. Daarnaast versterken de semi-lijzige zangpartijen elkaar en completeren ze het geheel tot een even gevaarlijk als uiterst lekkere cocktail. Simple as that.

Op 23 november ga ik ze iig zien in Rotown en ik kijk er naar uit. Soms komen live bepaalde nummers meer tot zijn recht dan op een album…als dat zo is?

Opgepikt via 'Oor' want de recensie sprak mij aan ondanks dat deze niet louter positief is. Er komt erg goede Shoegaze muziek uit deze maanden (iig het geweldige 'Everything is alive' van Slowdive) Dit album mag er ook zijn…al is dit veel meer dan Shoegaze.

Het hypnotiserende 'Alps' zuigt je gelijk het album in maar is evenzeer misleidend.

Be careful is een totaal andere luisterervaring. Ik neem een semi nerveus Radiohead ritme waar. Uiteindelijk waaiert het in shoegaze uit. Knappe song.

Dan is 'It's just a bit of blood' een lekker rocknummer. De zang blijft op een redelijk eentonig. shoegaze nivo) ik weet niet of dit me zal gaan vervelen of dat ik bij de lekker rockende gitaren wat meer vocale emotie verwacht. Nu verveelt het iig nog niet. Weer een gevarieerde sterke song maar ik kan niet ontkennen dat ik aan 'The Bends' denk…

'We Fall Apart' is weer wat ingetogen. Het heeft voor mij eenzelfde bedwelmende simpele schoonheid als 'Alps'. Oh wacht, er zwelt nog het e.e.a. aan. Lekker einde.

Ik moet het album al na 4 nummers omdraaien…maar vooralsnog met alle plezier.

'Advertisement one' Rustig kabbelende gitaar tonen en slepende ritmes. Een instrumentaal tussendoortje? Hadden ze niet genoeg materiaal? Dat doet het nummer te kort… ik kan me voorstellen dat men hier even de aandacht verslapt…maar houd vol.

We gaan door met 'Hidden Cinema' weer een heerlijk 'nerveus' ritme. Ik word blij van alle variatie en avontuur op dit album.
Heerlijk als een band het sonische spectrum onderzoekt en wat mij betreft op succesvolle wijze.

'Pulling stitches' Gitaren aan! De rustige en redelijk monotone stem waarvan ik het vermoeden had dat die me zou kunnen gaan vervelen wordt eerder verslavend, wat voor mij wel kenmerkend is voor de Shoegaze die ik ken…maar toch een vocale uithaal? Nee..ok dan niet..

Alweer het laatste nummer van deze interessante trip; 'A Final movement'. Uiteraard rustig maar wel dromerig mooi.

Slechts 8 nummers op dit album maar dat komt het naar mijn mening alleen maar ten goede. Als er is geschrapt zijn de sterke songs overgebleven. Ik vind het zelfs lastig persoonlijke favorieten aan te wijzen in ruim 40 minuten . Kom op mensen, geef dit album een kans want na een aantal luisterbeurten ontdek je de kracht van deze ontdekkingsdrang. Een gemiddelde van 3.5 is laag. Dit album verdient meer waardering naar mijn mening…

Ik heb het album nu een keer of 5 geluisterd. Wow, wat een omslag tov ‘I don’t know’. Gewaagd. Met name omdat ‘I don’t know' een steengoed album is, dat wat mij betreft veel te weinig waardering heeft gekregen. Een album waarop Shoegaze het houvast was en er ook meer rockende nummers te vinden waren waarbij ik zelfs in de verte Radiohead de kop op hoorde steken.

Op Microtronic wordt daar iig niet op voortgeborduurd (wellicht omdat het voorgaande album niet op waarde is geschat). Hier en daar zijn nog wat Shoegaze momenten hoorbaar maar ze zijn goed verstopt of eigenlijk overgoten met pulserende synth ritmes.

De intenties zijn met opener ‘Goit’ direct duidelijk en niet alleen vanwege de samenwerking met Working Men's Club.
Waar opener Alps op het vorige album nog enigszins misleidend was, is dit hier niet het geval en wordt hier met ‘Jack on the ceiling' doorgepakt. De (elektronische) toon is gezet.

'Infinity Peaking' lijkt voor het eerst een brug te slaan met ‘I don’t know'. Het ritme is heerlijk verslavend en het is een oorwurm van jewelste.

Daarna wordt met 'Snares' de nieuwe weg vervolgd en ik vraag me af of ik niet een album van Underworld heb gestart. Uiteraard herken ik nog wel de rustige, serene zang en de zingende gitaar op de achtergrond.

Als bij ‘In the Electric Field' het tempo wat omlaag gaat, voel ik mij persoonlijk wat meer aangesproken. Aan dit verslavende ritme kan ik zeker aan wennen.

In het middenstuk van het album begin ik langzaam gehypnotiseerd te worden en dit houd ik vast bij het titelnummer en ‘Clarkycat’. Verdomme ze flikken het weer en het werkt iig voor mij.

Bij ‘Sat in the heat’ is de Shoegaze weer even bovenliggend ( toch fijn vertrouwd;)

‘Lake Disappointment’ was vooruitgeworpen voordat het album beschikbaar was. Vocoder of autotune vind ik hier absoluut geen toegevoegde waarde hebben, en zelfs zonde omdat het nummer muzikaal prima in orde is.

Ok, het is wennen…maar als je open staat voor de vernieuwing, kun je hier weer laten verleiden door bdrmm. Geslaagde worp en ik hoop ze in Camden eindelijk te gaan zien op 19 maart, heel toepasselijk in The Electric Ballroom.

Graag wil ik als langzame leerling, die Beak> pas onlangs heeft ontdekt, terugkomen op dit geweldige album.

Ik heb de ingetogen, monotone zang inmiddels steeds meer kunnen waarderen. Deze is inferieur aan de muziek. De ritmes en verdere muzikale omlijsting zijn bij Krautrock (sorry voor de hokjesgeest) voor mij iig altijd de drijvende kracht. Stap voor stap wordt je op vernuftige wijze dmv verslavende aanzwellende ritmes in de nummers gezogen waardoor er geen weg terug is. Je wilt en moet verder luisteren. Het pakt je snel bij de kladden.

Subtiel begint dit al bij de album opener waarbij het orgeltje een erg fijne bijvangst is. Het nummer leek mij eerder een niemendalletje maar wordt langzaam een van mijn favorieten.

Deze vorm van verleiden wordt bij de meeste nummers op dezelfde verlokkende wijze gedaan. Er is goed over nagedacht en steeds zijn er andere ingrediënten zoals; synthesizers, gitaren en zware bassen.

Machtig interessant vind ik de weifelend vals zingende, op blaasinstrument lijkende, synthesizers in Secrets.

Dan moet Cellophane nog komen. Dat begint zo tergend traag maar je voelt aan de onderliggende spanning dat het daar niet bij gaat blijven en dat het tempo gaat versnellen. Als dit inderdaad gebeurt en deze verwachting wordt ingelost, werkt de stilte na het plotselinge einde versterkend. Prachtig einde….

Ik ben volledig om en daarbij merk ik op dat ik geheel niet naar teksten luister alsof deze niet relevant zijn.
Waardering verhoogd naar 4.5 want dit album is een groei brilliant

Er ging een stil alarm af op 2 februari. Silent Alarm is 20 jaar geworden en voor mij een reden om het vinyl nog eens uit de hoes te halen voor een paar rondjes op de platenspeler.
Wat mij betreft is dit het beste album van deze Londense band die nog net voor de eeuwwisseling ontstond. Na Silent Alarm vind ik de muziek met elk album minder sterk geworden en hebben ze zichzelf nooit opnieuw kunnen uitvinden. Dit is uiteraard persoonlijk maar aan de scores hier op MuMe te zien hebben ze de eerste knaller nooit overtroffen. Ik ben ze (ondanks luisterpogingen van de laatste albums waarvan mij geen enkel nummer is bijgebleven) volledig uit het oog verloren.

Wat nu bij beluistering na 20 jaar weg is; het overrompelende effect op mij van dit debuut.
Wat gebleven is; de enorme bak energie die er nog steeds vanuit gaat. Wat een strak en gedreven album is dit.

Wat bij mij weggezakt was dat met Blue Light, She is hearing voices, So here we are en Compliments het aandeel 'rustigere' nummers best groot is. In mijn beleving was het zo goed als volledig doortrappen geblazen… of wellicht sloeg ik de rustige nummers destijds over. Ze vormen echter een fijne afwisseling met de uptempo nummers en laten de muzikale kwaliteiten zien.
Dat dit was weggezakt betekent dat ik het album als geheel ook te weinig heb geluisterd in de afgelopen jaren. Dat is zonde want wat mij betreft heeft deze parel nog altijd een mooi plekje net achter tijdgenoten Interpol (Turn on the Bright Lights), Editors (The Back Room) die ik nog net iets beter vind.... En dus toch nog steeds buitencategorie

Zoals hier al gemeld zwalkte ik tussen de verschillende kampen in. Ik ben nog steeds van mening dat het concept waarin alle BI stijlen seizoensgewijs worden voorgeschoteld een geweldig concept idee is. Zo krijg je mogelijk ook Best of Both BI Worlds voor je kiezen. Wat wil je nog meer.

Er is meer want tegen het einde van het album (vanaf; I'll Be There) komen er R&B invloeden aan te pas. Nog een derde wereld zeg maar. Wellicht prima gedaan maar die wereld spreekt mij persoonlijk minder aan.

Mijn persoonlijke BI sweetspots zit ergens tussen de ogenschijnlijk kale maar melancholische rijke folk liedjes en de liedjes die zijn aangevuld met subtiele elektronica. Zeg maar grofweg ergens tussen winter en lente…

Die lente ontpopt zich voor mij op gelukzalige wijze volledig met Everything is Peaceful Love. Zo vrolijk kende ik BI nog niet en dat bevalt als afwisseling prima.

Vanaf I'll Be There raak ik de focus kwijt en verlang ik toch weer naar de authentieke songs van de eerste albums. Toch vind ik het een zeer geslaagde worp en als album beter dan i,i waarvan ik Hey, Ma en Salem betoverend mooi vond maar het volledige album zwakker dan SABLE, fABLE

Mijn favorieten;
S P E Y S I D E
Awards Season
Everything is Peaceful Love
Day One

Vandaag het vinyl binnen. Inmiddels in het geheel gedraaid. Wat is het toch een geweldig album met een fijn filmisch intro en outro met daar tussen de slome doch heerlijke bassen, schurende gitaren/synthesizers? En niet te vergeten de fijne rustige zang. De drones vliegen door mijn huis. Ik kom er overigens achter dat er ook nog 4 bonus songs op staan; Drop, Let me down, Head on Fire en Only sometimes. Leuk extra kado waarvan Let me down me het meest bevalt na de eerste luisterbeurt. De zang van dit nummer is wat dissonant met de rest van het album maar muzikaal past het perfect zei het dat het wat steviger is. Ik heb meestal niet veel met bonus songs maar deze bevallen mij goed. Kan deze nummers overigens niet op Spotify vinden. 'T zal toch geen nieuw materiaal zijn??

Ik ben geloof ik eens via een toplijst van postrock platen bij dit album gekomen. Omdat het rustige muziek is vond ik het heerlijk om bij te lezen (eerlijk, sorry). Maar na wat luisterbeurten heb ik de boeken aan de kant gegooid omdat dit album alle aandacht verdiend. Bedwelmend goed. Muziek die goed past bij mijn dromen over een prettigere wereld zonder oorlogen....if ever...