Zeker weten doe ik het niet...maar ik heb volgens mij nog nooit een bericht geplaatst bij dit album. Beschamend eigenlijk want het moment dat ik in 2014 weer een platenspeler kreeg, heb ik heel selectief en met zorg een lijst van platen aangelegd welke ik op vinyl zou willen hebben. Die lijst is op dit moment uitgegroeid tot 122 platen. De eerste plaat die ik echt op vinyl wilde hebben was “Spirit of Eden” Deze plaat heeft voor mij enorme waarde omdat het een plaat is van een band die ik in mijn jeugd al goed vond. Op het moment dat deze plaat in 1988 uitkwam snapte ik deze plaat niet. Talk Talk was voor mij New Wave, synthesizerpop….maar dan wel hele goede. De stem van Mark Hollis vond ik ontzettend gaaf in de jaren 80. Door deze plaat ben ik ze nota bene een beetje uit het oog verloren, totdat ik ergens rond 2008 de oude platen aan het oprakelen was. Ik ben toen het laatste werk weer opnieuw gaan luisteren. Of het de evolutie betreft van een veranderend luisterend oor of dat mijn smaak totaal is veranderd, weet ik niet. Ik vond de plaat direct goed (20 jaar na het uitbrengen, dat dan weer wel). Hoe vaker dat ik luisterde hoe meer mooie geluiden en soundscapes ik ontdekte. Die fijne orgel klanken....(kippenvel). Ik haatte vroeger orgels. Zal dat een rol hebben gespeeld in het feit dat de plaat me toen weinig deed? Wie zal het zeggen. Nu vind ik het zo mooi. Muziek om met je ogen dicht op weg te mijmeren. Op CD had ik het album al….maar sinds 2014 dus ook op vinyl. Heel fijn, de plaat die me na verdwaald te zijn geraakt van Talk Talk weer thuis heeft gebracht. Een van de beste albums ooit. Zonde dat Mark Hollis dit kunstje nooit meer zal kunnen herhalen

Wat een fascinerend album. Dit is liefde op het eerste gezicht.

Het vooruitgesnelde Carnage vond ik gelijk mooi. Daarbij focuste ik bij het luisteren in eerste instantie op de instrumentatie en pas later op de tekst.

Ik was bewust op mijn hoede, omdat een enkel gedropt nummer niet altijd richtinggevend is voor de rest van een album. Ook wist ik niet dat een nummer met de titel, bloedbad, toch ook bloedmooi zou kunnen zijn. Bij het aanzwellen van de gitaren worstel ik tegelijkertijd met de pijn van het leed uit de tekst (die ik inmiddels tot mij heb genomen) en de pracht van de muziek. Interessant dat ik geniet van het ongemak dat deze tegenstelling veroorzaakt.

Gezellige jongens, die Antlers om dit als teaser van het album te gebruiken

Het eerste nummer, Consider the Source, maakt duidelijk wat het thema van het album is. De titel van het album, 'Blight' gaf dit uiteraard al weg. Wat een opener. Terwijl ik de boodschap van de tekst aan het verwerken ben, wordt het instrumentaal laagje voor laagje opgebouwd. Eerst de piano en na het eerste refrein start de percussie.

Ook Pour wordt op die wijze opgebouwd, weliswaar met andere instrumenten. De verstilling is fijn. Silberman verwijt me/ons? dat we verspillers zijn. En hij heeft gelijk. Ook weet ik nu zeker dat het links onderste gedeelte van de hoes inderdaad olie moet voorstellen.

Blight vervolgt met het thema, rupsje nooit genoeg?

Something in the Air, heb ik bewust niet veel aandacht gegeven toen het werd gedropt. Ik wilde eerst het album in zijn geheel luisteren.

Gaan we richting de conclusie? Calamity. Is het hoop dat we ons verbeteren of is het cynisme omdat we er toch niet toe in staat zijn. ‘Who will look after what we leave behind?’
‘Over calamity we climb. Sure we’ll get this right next time’ (toch hoop?)

A great flood geeft een antwoord op de in Calamity gestelde vraag.

Calamity, A Great Flood en They Lost All of Us, neem ik tot me als een drieluik. En die lijkt niet goed af te lopen als ik de golven uiteindelijk de muziek hoor overstemmen.

Geen fijne boodschap maar als The Antlers het op deze wijze verwoorden…. ondersteund door verfijnde muziek. Een kwetsbaar en verpletterend album

Als ik het goed begrijp (consider the source), moet ik berouw hebben bij het bestellen van het vinyl……maar ik ben er toch toe overgegaan……..
want er wordt me op zo’n wonderschone wijze uitgelegd dat we aan het verspillen zijn.. en ik ben ook maar een mens.
Sorry I added it to cart

Wat een groeiplaat is dit. Ik kocht dit album door een impuls ingegeven door mijn bezoek aan platenwinkel Vinyl Grove (niet Groove) in Den Haag. Ik ging door de bakken met vinyl toen de eigenaar dit album opzette. Ik stond met een dure limited edition van Tool's Lateralus in mijn handen. Ik wist niet dat er een nieuwe Black Angels was en de donkere bombastische vibe van de eerste nummers sprak me gelijk aan. Lateralus (briljant album overigens) ging terug in de bak en ik liep met The Black Angels naar buiten. Bij verder beluisteren bleken de andere nummers iets minder stevig maar desalniettemin interessant. Daarvan vind ik 'The River' erg prettig en kan ik verder ook weinig zwakke nummers ontdekken. De plaat is gelaagd met verfrissende geluiden over het bekende donkere raamwerk heen. Heel fijn wat mij betreft.

Ik zie dit album de rotatielijst bestormen en ben benieuwd.
Het openingsnummer is zeer verteerbaar…maar dan…. Ik heb dit allemaal al eens gehoord en dan ook nog beter… sorry. Na een aantal luisterbeurten begint de rijmelarij als; Mayday I need a pay day mij tegen te staan. De energie in ‘Feels so real’ en Car song’ spreekt mij nog wel aan, maar het pakt me nergens echt. ‘Enough is Never enough' is wat mij betreft een lichtpuntje. Ik hoor hier ook waarom er aan Arctic Monkeys wordt gerefereerd maar dit staat wat mij betreft wel in de schaduw van het origineel.

Dit is niet aan mij besteed. Het is te braaf, te voorspelbaar en te veel van hetzelfde. Maar fijn dat er verder veel steun is en dat meningen verschillen. Dat is wat muziek zo mooi maakt;) Maar mijn strategie is exit....

Pure covid comfort music, muzikale drugs. Heerlijk. Ik heb net dit fijne vinyl aangeschaft en verkeer in hogere sferen. Waar ik bij eerdere goede albums van FL wel zwakke momenten hoorde, kan ik hier nog geen slechte nummers vinden. De strijkers, triphop achtig drumbeats, spacy achtig sounds en dromerige zang. I love it. Twijfel om te verhogen naar 4.5 maar wil eerst nuchter zijn voor het beste oordeel

W.T.F is hier aan de hand? Warempel vond ik de eerdere release (First 2 Pages of Frankenstein) een verbetering ten opzichte van het voorgaande album, zei het dat het voor mij geen hoogvlieger was zoals de 4 albums vanaf 'Boxer' tot en met 'Sleep well beast' voor mij wel waren. Het komt wel vaker voor dat ik na een aantal albums de focus verlies bij bands..omdat er te veel herhaling is en te weinig vernieuwing. Het lijkt wel alsof de Dessner broers hier hebben gezegd;…het was leuk een Duets album en een uit de depressie terugkom reünie…maar nu willen we door in de eerder ingeslagen weg bij 'Sleep well Beast' waar de muzikale en met name elektronische elementen een meer prominent plek in het geheel kregen en de percussie meer overtuigend is.

Ik startte het album op Spotify met het idee dat het niet beter kon zijn dan 'The First Two Pages of Frankenstein' gezien de korte tijd tussen de 2 releases. Het moet echter bijna wel zo zijn dat dit het echte nieuwe album is en TF2PoF het voorspel. Ik dacht namelijk te gaan skippen om snel de nummers te scannen en om iets prettigs te ontwaren als 'Tropic Morning News' of 'New Order T-shirt' en hopelijk nog meer luisterplezier. Maar wat gebeurt er, het openingsnummer; Alphabet City is gelijk al beter dan de hele voorgaande plaat. Dan krijg ik bij 'Deep Earth' een 'Bloodbuzz Ohio' vibe, wat een positieve associatie waar ik blij van word en het gevoel bekruipt me dat ik onder invloed moet zijn….(zeker als ik toch een aantal minder lovende kritieken zie van andere musicmeter gebruikers)
Bij 'Weird Goodbyes' frons ik, huh, dit ken ik of ik heb per ongeluk een oud album opgezet? Maar dit nummer is al eerder op Spotify gedropped. Met de heerlijke aanvulling van Bon Iver en de herkenning bevalt het me ook zeer goed.
'Turn off the House', maar do not Turn off this album, want ik blijf ademloos luisteren. Het nummer is uit 'Sleep Well Beast' geëvolueerd, kan niet anders. Die heerlijke subtiele Dessner gitaar behandeling.
Ik droom door met 'Dreaming' (het is inmiddels 23.30 en wil echt gaan pitten) ik kan niet stoppen met luisteren. Daar waar ik bij de voorgaande albums afgeleid werd, word ik er volledig ingetrokken.
Dan denk ik, daar is die Phoebe Bridges weer in 'Laugh Track'…nu kan ik gaan pitten maar zelfs dat nummer kan me bekoren.
Space Invader, het wordt nog beter….helemaal vanaf minuut 3.20 als het nummer in een muzikale krautrock-achtige jamsessie ontaardt, gewoon geweldig!
Zal na dit hoogtepunt mijn voorbarige vooringenomenheid toch bevestigd worden en kan ik gaan slapen?
Weliswaar even een fijne rust met 'Hornets' en 'Coat on a Hook', maar ik kan hier weinig over klagen. Bij het laatste nummer bekruipt me weer de SWB vibe die ik vaker terug hoor.
Dan moet het klapstuk en voor The National best ruige 'Smoke Detector' nog komen. Wat een verwennerij voor de oren. Ik heb het album gewoon niet af kunnen zetten en 2 keer integraal afgespeeld. Eén ding weet ik zeker, dit album overtuigt mij volledig en ik had dit absoluut niet verwacht. Ik hoor speelplezier en de drang om vooruit te gaan en niet stil te staan.

Wat is het toch dat zorgt dat het ene album je niet noemenswaardig interesseert en het volgende je helemaal achterover doet slaan? Of is dit een bewuste strategie geweest van deze nog steeds relevante band? Of ben ik inderdaad onder invloed? Iig niet genoeg om te concluderen dat ik de hoes errug lelijk vind. Desalniettemin een dikke 4.5

Rond 2002 kwam ik in aanraking met deze Duitse band. Dat zal in de periode van het album 'Neon Golden' geweest moeten zijn. De muziek sprak mij aan maar de zang minder. Eerlijk gezegd was ik de band zo goed als vergeten en bij het lezen van informatie over Kammerflimmer Kollektief (waarvan ik sinds enkele maanden wat albums aan het luisteren ben) las ik een verwijzing naar Notwist. Na enig speurwerk kwam ik bij dit album waarop sterke jazz-invloeden te horen zijn. Het is een prettige cocktail van pop, rock, jazz en elektronica.
De muziek is gevarieerd en luistert daarom prettig weg.

En verdraaid, bij het luisteren van 'No Encores' moet ik denken aan het album 'Cold House' van de band Hood. Dat album is later gemaakt maar de bands bestaan beiden sinds het begin van de jaren 90. Ik ken van beide bands ander werk niet of niet goed, maar ik ben wel benieuwd wie wie heeft beïnvloed;). Ik vraag me af of ook anderen deze ervaring hebben.

Overigens vind ik het album vanaf dit nummer sterker worden (of sluit het beter aan bij mijn sweet spot…dat kan ook). Wellicht steken meer jazz aspecten de kop op. Interessant is het iig zeker, zoals de fijne combinatie van blaasinstrumenten en subtiele elektronica op 'N.L.'
Ook erg fijne blaasinstrumenten in ‘Your signs’
Een vervreemdend einde met 4 maar wat een fijne luisterervaring is dit album. Het doet de oorschelpen spitsen.
Vooralsnog een 4 maar volop kans op meer

Net als bij Wall of Eyes, had ik wat tijd nodig voor dit album. Bij Cutouts zelfs iets langer. Eigenlijk wilde ik eens kritisch zijn. Twee albums in één jaar. Kom op zeg. En alles wat Thom aanraakt kan toch niet in goud veranderen.... Maar damn...het begint er toch echt op te lijken. Het is wederom een groei album van jewelste. De nummers variëren op prettige wijze waarbij klassieke, electronische, jazz elementen voorbij komen. Af en toe zijn er weer van die heerlijk nerveuze ritmes die mij ook in het RH repertoire aanspreken. Deze zijn op zeer fijne wijze door Tom Skinner uitgevoerd. Ik weet dat er MuMe gebruikers zijn die moeite hebben met het ophemelen van alles wat naar RH riekt...maar ze maakten al één van de albums van het jaar voor mij...nu moet ik alleen nog bedenken of Cutouts hier overheen komt ....het zal toch niet?

N.a.v de vooraf gedropte nummers, was de aanname al dat dit album geen eenvoudig vervolg of slap aftreksel zou worden van ‘A light for attracting attention’.
De evolutie van The Smile zet zich voort. Waar naar toe, dat wil ik zeer graag ontdekken en zal ik zelf iig tijd voor nodig hebben. Nu het album beschikbaar is, gaan we er achter komen. Wennen is het wel op het eerste gehoor.

Daar waar ALFAA naar binnen gleed als gesneden koek en het gevoel had van een Radiohead Best of album, moet hier harder worden gekauwd voor luisterplezier. Dat hoeft geen nadeel te zijn want dan kan het wellicht langer beklijven. De experimenteerdrang is gelijk duidelijk en dat is prettig.

Ik hoor ‘nog’ geen parels als Pana-vision en The Smoke. Ik meen wel dat Friend of A Friend hier in aanmerking voor kan gaan komen met die prachtig filmische sfeer. Of uiteraard het geweldige ‘Bending Hectic’ dat al een tijd te beluisteren is.

Read the Room vind ik na een paar keer luisteren direct prettig en leunt dan misschien het meest aan tegen het eerdere werk. Under our Pillows is mysterieus en wil onderzocht worden wat eigenlijk voor alle nummers geldt

Ik kan er nog geen goed oordeel over vellen maar ik sta te popelen om het te gaan ontdekken zoals ik eind vorig jaar bij het prachtige ‘Rock Bottom Ballads’ van Tin Fingers heb gedaan. Maar voor mij wekt dit album eenzelfde nieuwsgierigheid op. Voor deze auditieve trip en het maximale genot zal ik binnenkort het vinyl gaan halen en het nu nog niet kapot luisteren.

Voor nu een voorzichtige 4 maar met grote kans op (veel)meer.

Ken je die albums die je in eerste instantie niet lijken te bekoren? Je hebt ze in een afspeel queue staan. Toch haal je ze er niet uit. Iets houd je tegen maar je weet niet wat.
Zodoende blijven ze voorbij komen en dan valt ineens toch dat muntje dat niet rationeel te verklaren is. Je voelt het ineens…het werkt.

Daarom begrijp ik dat hier wat minder reacties zijn. Ik was zelf ook niet direct omver geblazen. Met name de extreem sacrale opener had mij zelfs wat doen fronsen. Zo’n erg aanwezig kerkorgel hoor je ook niet vaak in ‘pop’ muziek.

Het is bijzonder wat een beetje geduld en meer luisterbeurten kunnen doen. Ik had meer tijd nodig om het te doorgronden en de achter sacrale mistflarden verstopte schoonheid te ontdekken.

Ja, het is weer een ander type album dan voorgaande TNP albums. Maar het zijn nu eenmaal de puriteinen. Het is naar mijn mening ook minder toegankelijk.

Daarentegen is het wel meer gepolijst dan Field of Reeds (waarmee recensenten het vergelijken). En er is veel te ontdekken. De zanglijnen van Barnett zijn mooier dan op FoR, al vind ik dat wel een fijn ongemakkelijk gevoel geven op FoR. Een soort gevoel dat je bij veel Radiohead albums ook hebt.

De teksten zijn niet altijd volgbaar. Maar net als bij Talk Talk wordt de stem meer dan eens als instrument gebruikt en is het belang van de muziek boven die van de boodschap, zo lijkt. I’m Already here vind ik persoonlijk in die categorie vallen. Meer gemompelde dan duidelijk uitgesproken teksten terwijl de muziek zich naar alle kanten voortbeweegt en de ruimte krijgt. Ook de verstilling is hier mooi toegepast.

Er zijn ook een aantal meer up tempo tracks die op FoR niet echt te vinden zijn (Wild fields en A Season in Hell).

Die nummers zijn bizar. Probeer dat eens te duiden… Doom hiphop? (A season in Hell) Industrial church wave (Wild Fields)? Fantastisch is het iig. Uiteindelijk eindigt het in schoonheid. Dit verzin je niet

Af en toe zijn de nummers letterlijk hemels mooi.(Bells , Industrial Love Song, Goodnight, I am Already Here)

Mijn favorieten;
Industrial Love Song
I'm Already here
Wild Fields

P.s. er is op 11 november een nieuwe track gedropt; The Other Side

Via een verwijzing van Gary Steel in het boek Talk Talk On Track kom ik uit bij These New Puritans. Niet dat de muziek letterlijk heel vergelijkbaar is met het latere werk van Talk Talk. Wel de aanpak, met het loslaten van vaste popsongstructuren, het inpassen van instrumenten die in de popmuziek weinig worden gebruikt, de gelaagdheid en het toevoegen van stilte in de muziek. Niet elke seconde hoeft te worden volgestopt met geluid. Ik hou van die verstilling en het daardoor vasthouden van de spanning en het ontlokken van verwachting.

Evenals bijvoorbeeld Laughing Stock van talk Talk betreft het een album dat je niet even tussendoor luistert maar waarnaar je actief en gefocust moet luisteren. Liefst in een luie stoel met de lichten gedimd.
Het heeft klassieke maar ook jazzmuziek elementen naast een continu zware onderliggende bas. Omdat er veel gebeurt, nodigt het ook uit om er goed voor te gaan zitten. Dan opent zich een muzikale snoeptrommel van jewelste.

Bij de zanglijn in Organ Eternal vanaf 4.08 minuten beeld ik mij in dat ik Lisa Gerrard hoor op de achtergrond. Wellicht omdat het nummer ook niet zou misstaan op een van de Dead Can Dance albums. Het is overigens zonder Lisa al een wonderschoon nummer.

Elisa Rodrigues heeft een fijne stem. Aan de zangstem van Jack Barnett moest ik wat langer wennen. Op een gegeven moment wordt de wankele zang echter een goede toevoeging en benadrukt het de experimentele aanpak en ook het (prettige) ongemak (hierboven al door anderen aangehaald).

V is een goed voorbeeld van een nummer dat alle kanten uitgaat.
De percussie en verbogen synthloopjes zijn op mooie wijze met de melodie verweven.
Het duurt lang, maar het houdt je de volle 9 minuten in zijn greep.

Er wordt bij diverse recensies een vergelijking aangehaald met het nieuwe album Crooked Wing. Die hoor ik ook maar dat album klinkt mijns inziens veel gepolijster. Dit geldt ook voor de zang van Barnett. Ook is het nog veel sacraler dan Field of reeds.
Dat album pakt mij op de een of andere manier nog niet zoals Field of Reeds het doet.
Ik ben benieuwd of anderen een soortgelijke ervaring hebben?

henrie9 tipte dit album een tijdje terug. Ik was totaal niet bekend met deze band en al helemaal niet met dit album. Vanwege de referentie aan een voor mij dierbare band ben ik dit uiteraard direct gaan luisteren. Ik ben met stomheid geslagen. Zoveel schoonheid. En eigenlijk al direct bij de eerste luisterbeurt.

Vanaf de eerste tonen van ‘Misstep’ heb ik het album zonder onderbreking beluisterd. 1 ding is zeker. Dit is geen misstap. Ik heb alleen bewust mijn mening niet direct geventileerd omdat ik nieuwe muziek altijd eerst wil laten landen. De reden is dat ik meerdere luisterbeurten nodig heb om een album te leren kennen en het op verschillende momenten moet luisteren om een eerlijk objectief oordeel te kunnen vellen. Nu is een mening na een groot aantal luisterbeurten ook niet meer geheel objectief omdat de herkenning jouw mening beïnvloedt..maar dat terzijde.

Wel gebeurt het mij weleens dat ik een dag later denk…wat vond ik hier gisteren goed aan? Een ander moment kan in een andere luisterbeleving resulteren.
Dat is hier niet het geval en mijn mening is niet nadelig bijgesteld. Sterker nog, na een paar dagen en vele luisterbeurten verder... hoor ik steeds meer dat mij bevalt. Ik ben nog steeds onder de indruk van de ijle zang, de tegen jazz aan schurkende percussie (o.a. Goodnight Piano), de fantastisch duistere sfeer, subtiele elektronica (o.a. Little More) en de verstilling die hier en daar fijn is gebruikt (Lullabye for losers, Goodnight Piano).

En ja, de referentie die werd gegeven hoef ik niet meer te noemen…en is ook al veel aangehaald. Luister en het wordt snel duidelijk waar de mosterd is gehaald…maar er is wel een verdraaid fijne eigen versie van deze mosterd gemaakt. Het doet mij trouwens nog meer aan ‘The Smile’ denken of iig de latere RH.

Overigens zou ‘Little more’ niet misstaan op een album van een andere referentie; Klangstof!. Als ik hier aan denk, hoor ik een moment Koen van der Wardt.

Damn, dit is fijn. Dit zit midden in mijn sweet spot en ik ben blij dat ik mijn jaarlijstje nog niet heb ingevuld. Dank Henrie9 voor deze fijne tip…the earth has music for those who listen….

Overigens heb ik om dit album beter te kunnen plaatsen ook ‘Groovebox Memories’ geluisterd maar ik weet niet wat er in het leven van deze Vlamingen is gebeurd maar van de tegen Balthazar aanleunende luchtigheid op ’Groovebox Memories’ is weinig tot niets meer terug te vinden op het donkere getinte vervolg (dan zou het Little More of Hideout moeten zijn) .. tuurlijk is GM ook geen feestplaat maar wel een paar kilo lichter. De genomen afslag op het donkere en grillige Belgische bospad heeft wat mij betreft wel geleid naar een veel sterker album.

Wat een magistrale afsluiting met het titelnummer. Kortom, bij dit album is Less heel veel more, wat daarnaast in perfectie is uitgevoerd. Er is veel ruimte, zeeën van ruimte om in weg te mijmeren en dat ga ik nog vaak doen.

Sommige albums laten zich niet zo makkelijk lezen en grijpen je niet meteen bij de strot….(Helaas)
Zogenaamde sluipers zijn het. Je weet dat je er nog naar wilt luisteren maar totaal beklijven doet het nog niet. Opmerkelijk wel dat ik, sinds ik het album pas in november oppikte, deze wel om de zoveel dagen selecteer als ik Spotify open. Inmiddels is het kwartje volledig gevallen en ben ik totaal om. Zelfs krijg ik thuis bijval als ik deze afspeel.

Dit album voelt als een warm deken bij het korter worden van de dagen en het zakken van de temperatuur. Het is een mix van o.a. soul maar van een donkere soort. Een aangename donkere soort.

New World is wat mij betreft een hoogtepunt. Fijne relaxte drumpatronen aangevuld met subtiele blaasinstrumenten en een heerlijk gospelkoor.

Nancy geeft me zelfs een reggae/dub vibe dat niet zou misstaan op een album van Horace Andy

Don’t walk run. Dat is wat ik in dit geval had moeten doen, rennen naar de site van Carré. Inmiddels is dit album uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van 2024….maar voor kaarten in Carré was ik veel te laat want die had ik natuurlijk al in Mei moeten bestellen …
Geweldig jammer…. Dan maar de waardering op MM verhogen en op zoek naar een vinyl exemplaar van dit fantastisch sfeervolle album.

Van een aantal platen die ik de afgelopen tijd veel draai, valt me op dat de zang wat vlak en monotoon is (de nieuwe van Moin, Duster) en de instrumentatie vooral de reden is dat ik er graag naar luister.

Dit is ook het geval bij Tunng.
Ik doe hier Tunng wat te kort want de zang is wel degelijk mooi…soms wat saai en soms erg fraai, zoals bijvoorbeeld in Snails waarbij erg tegen Sufjan Stevens wordt aangeleund (ondanks het Notwist sausje).

Wat me aantrekt is de heldere, cleane akoestische gitaar in combinatie met de pruttelende elektronica. Het zijn wederom de kraakjes en bliepjes die hier een rol spelen in de aantrekkingskracht (een zwak van mij)
Het had van mij hier en daar wat minimaler en verfijnder mogen zijn. Soms oogt het wat volgepropt of te veel aan de oppervlakte.

Daarnaast vind ik de samples die in sommige nummers zijn verweven goed werken. (Iig in het afsluitende Coat Hangers) Het zorgt ook voor de nodige variatie.

Mooi album