Ik heb het album een week laten rusten om het de tijd te geven om te aarden. Ik zag zoveel lovende recensies dat ik mij niet in de emotie wilde laten meeslepen. Ik kan namelijk zelfs de mindere albums van deze geweldige band niet slecht vinden. Hoe kan dit ook als je de band al 40 jaar met veel genot op de voet volgt. Ik miste echter het wow effect dat ik het laatst bij 'Playing the Angel' had en daarvoor bij 'Ultra'. Ik dacht ik ben niet scherp, er is iets met mijn gehoor. Maar soms heeft een album gewoon iets meer tijd nodig. Hierdoor heb ik geen overhaaste conclusie getrokken. Ik ben niet meegegaan in de euforie maar heb ook niet te snel mijn mindere gevoel laten spreken. Nu kan ik rustig kleur bekennen. Het is toch een sterk album wat mij betreft. Of het boven mijn favoriete DM albums uit zal stijgen, kan ik nog steeds niet zeggen. Knap vind ik wel dat de band in staat is een consistent album af te leveren na ruim 40 jaar. Dat is niet velen gegeven. Kijk naar andere bands welke in de jaren 80 begonnen. De meesten maken albums van een erbarmelijke kwaliteit of maken helemaal geen albums meer en borduren voort op successen uit het verleden.

De laatste 3 DM albums zijn hiermee iig in 1 klap overtroffen. De opener zet meteen die donkere sfeer neer waar mensen depressief van worden (in elk geval hier bij mij thuis;) maar ikzelf juist blij. Het schuurt en kraakt direct. Wagging Tongue is voor mij de perfecte kruising van DM met Kraftwerk, heerlijk. Ghosts again de greatest hit. En dan volgen er een paar rustige nummers die ik vorige week bijna zou skippen maar ik wordt er nu door aangetrokken. Na 'Caroline's Monkey' verslapt mijn aandacht een beetje maar vermoed dat het binnenkort meer zal beklijven. Maar dan 'Never let me go' wat een waanzinnig sterk nummer. De schurende gitaren doen mij aan een ander nummer denken dat ik nu niet kan plaatsen (Placebo, NIN??) Ik kom er op terug... Speak to me is zo niet nog sterker (filmwaardig). Vooralsnog een dikke 4 sterren...maar wie weet ..

Ik wil even stilstaan bij dit voor mijzelf beste album dat Depeche Mode deze eeuw heeft gemaakt. Ik transporteer mijzelf even naar het moment dat dit album uitkwam op 17 oktober vandaag exact 20 jaar geleden.

Destijds werd ik erg blij van dit album omdat ik Exciter op zijn minst teleurstellend vond. De albums ervoor waren zeer sterk.

Ik reisde op dat moment 5 dagen per week met de auto naar mijn werk en herinner me dat deze cd een lange tijd in mijn auto heeft gelogeerd.

Met een schurende geluid wordt met a Pain That I’m Used To de toon gezet voor het thema van de plaat. De pijn waarvan ik begrijp dat die onder andere werd veroorzaakt door de strubbelingen tussen Martin Gore en zijn partner, hetgeen uiteindelijk leidde tot een scheiding.

Op de achterzijde van de albumhoes staat dan ook; Pain and suffering in various tempos
Het is donker en gruizig. Het is Depeche Mode op zijn best.

Al bij dit nummer voelde ik in 2005 dat dit een topplaat is.
Het is het heerlijk herkenbare geluid waar ook eerdere albums zoals Ultra en Songs of Faith and Devotion mee starten. (Barrel of a gun, I feel you)

John the Revelator is prima maar Suffer Well zorgt er nog steeds voor dat ik niet kan stilzitten door de heerlijke drive.

The Sinner in me is ook een van de vele hoogtepunten. Het nummer deed me altijd denken aan Massive Attack bij het instrumentale intermezzo vanaf 3 minuten in het nummer. Het had wat mij betreft niet misstaan op Mezzanine…

Vanaf Macro tot en met Damaged People gaat het tempo wat terug zoals dat op veel platen van DM gebeurt. Dit maakt ze voor mij tot een unieke band, waarbij het contrast tussen de intense zware stem van David en de breekbaarheid van de stem van Martin een soort balans creëert.

Daarna gaat het tempo en de intensiteit omhoog wat zorgt voor nog twee hoogtepunten; Lilian en The Darkest Star.

Het duurde destijds ook niet lang om te beslissen om ze weer eens live te zien. Het jaar erna kwamen ze in Ahoy op 26 maart 2006. Het was 16 jaar ervoor dat ik ze voor het laatst live zag (ook in Ahoy).
Ook in 2006 werd het geen teleurstelling;)

Playing the Angel is een gevarieerd album en inderdaad gevuld met pijn(lijden) op verschillende tempo's

Hierna zijn de albums van DM prima geweest. Maar pas bij Momento Mori veerde ik weer enthousiast op en dat album komt wat mij betreft het dichtst bij het niveau van Playing the Angel….. maar dat is uiteraard gebaseerd op mijn subjectieve mening.

Ik ben benieuwd welk DM album anderen het beste vinden van de laatste 25 jaar…..

Ik kende Duster uit verschillende Postrock afspeellijsten maar pas vorig jaar nam ik de tijd om een compleet album te luisteren en te doorgronden.

Het album Stratosphere pakte mij redelijk snel in met de afwisselende dromerige en meer gruizige soundscapes. De nadruk niet op de zang maar toch prettig aanwezig zoals dat bij veel postrock afwezig is. Maar van echte postrock is hier geen sprake. Desondanks was ik getriggerd en vervolgde ik met andere Duster albums…

Dit zorgde ervoor dat ik onlangs ook Dreams ben gaan luisteren en ik kan alleen maar zeggen dat is een positieve ervaring.
Het album opent met de herkenbare gruizige evenals dromerige gitaar muur die we van eerdere albums kennen

Al na 2 nummers word ik volledig meegenomen tot grote hoogte richting de stratosfeer. Het moet er mooi zijn, iig het uitzicht.

No feel schudt me uit de droom maar is een prettig dissonante track.

De nummers zijn over het algemeen kort zoals we dat van eerdere albums kennen. Ze variëren ook goed zodat je aandacht erbij wordt gehouden en het nooit verveelt.

De muziek wordt volgens discogs onder Slowcore gecategoriseerd. De meeste nummers hebben inderdaad ook een laag tempo maar dit varieert op Dreams. Het minimalisme van Slowcore is zeker te horen. De gitaarloopjes zijn mooi van eenvoud. De spacy elektronica vind ik een toegevoegde waarde die gelukkig maar af en toe is toegepast. Dit versterkt de dromerige sfeer en je krijgt echt het gevoel in de ruimte te zijn, bijvoorbeeld bij Close to Home. Je kunt je afvragen wat als thuis wordt gezien door Duster.

Elke keer als je weg dommelt in de droomwereld kan het tij na een paar minuten keren zoals bij Cosmo Transporter waar het gaspedaal iets verder wordt ingedrukt. Zonder dat je het weet wordt je het universum door geslingerd.
De associatie met Capsule losing Contact dringt zich vaak muzikaal maar ook letterlijk bij me op.

Erg fijne plaat

Dit album er na jaren weer eens bij gepakt om te luisteren hoe het me zal bevallen.

Al snel na het Spacey intro dat overgaat in een tegen Shoegaze en Postrock aanleunende Heading For the Door, geeft het zeventien nummers tellende album de indruk een samenstelling te zijn van onafgemaakte, weifelende ideeën en korte jams. Welke kant gaan we op? Richting Indie rock? Ambient? Shoegaze? Postrock? Noise? Maak een keuze , zou je eerst willen zeggen. Ondanks deze variërende genres lijkt eenvoud hier juist de kracht. Ogenschijnlijk simpele gitaarlijnen (ik kan ze niet spelen overigens). Lichtvoetig in bijvoorbeeld Topical Solution. Wat zwaarder aangezet en meer gruizig in Docking the Pod. Erna weer dromerig ala Broadcast in The Landing.

Soms enkel gitaarlijnen, soms een geluidsmuur van ruis (o.a. in de titelsong). De gitaarlijnen doen me hier en daar denken aan het gitaarspel van David Pajo (Aerial M) maar ook aan Bedhead. Zo wisselen de nummers zich af tussen slome zwaar op de maag liggende gitaarbrokken en lichte, vriendelijke parels.

Al deze losse, onsamenhangende puzzelstukjes, waarvan je wellicht zou denken wat is het nu helemaal, blijken na het op de juiste volgorde zetten een juweel van een album op te leveren. Een album met variatie in genre, intensiteit en klankkleur maar eenvoud en zorgvuldigheid in de uitvoering.

Waar is de waardering die het verdient?
Dit album verveelt geen moment en is een sonische trip die je in zijn geheel van voor tot achter moet aangaan. Gezeteld in een fijne fauteuil, vergezeld van een goed glas en getooid met een goede koptelefoon (ondanks de lofi

Deze EP betreft wat mij betreft de kern en tegelijkertijd het beste werk van deze geweldige band. Simpele lo-fi klanken tapijten (Orbitron) maar ook subtiele kleedjes (alle andere songs). Het klinkt allemaal authentiek door de bewuste keuze voor analoge klanken en de zweverige ambiance. Geloofwaardige analoge imperfectie....