Met een verraderlijke (en zeer goede) krautrock track werd ik kort geleden het album in gezogen. Ik was er hier op MuMe voor gewaarschuwd. De release had ik gemist.

De volgende track ‘Laying Low’ is de andere kant van het muzikale spectrum. Rust, ruimte en stilte zijn hier wat mij betreft de kernkrachten. Wat een geweldig nummer.

Bij ‘Just Because’ verslapte bij mijn eerste luisterbeurt de aandacht en weet me nog steeds minder te raken.

De aandacht is weer terug bij ‘Candor Candor’ dat en pakkend gitaarloopje heeft en wat meer van zich af bijt.

Bij Myriad of (im)possibilities besef ik pas wat een geweldige stem Annelies van Dinter heeft omdat ik bij eerdere nummers meer op de muziek dan zang was gefocust.

Vanaf dit moment ga ik anders naar het album luisteren en eigenlijk nog meer genieten van de overige tracks.

Dit album mag wat mij betreft meer aandacht krijgen, het kruipt iig bij mij onder mijn huid… met name de parels; Laying Low, en; What if.

Tussen mijn favoriete albums van 2023 staan weinig albums in de categorie nerveuze springrock(als het al een categorie zou zijn;). Het zijn voornamelijk wat rustigere shoegaze , dan wel elektronische, dan wel pop rock albums en zelfs avant-garde. Maar dit album van Egyptian Blue heeft mij prettig wakker geschud uit mijn softe modus.

Niet dat ‘A Living Commodity' een ontzettend stevige plaat is, want soms kabbelen de gitaren op een rustige manier bijna dromerig voort. Maar vervolgens verrassen ze weer met een versnelling of verhoging van de intensiteit. Het is voornamelijk de energie die aanstekelijk werkt voor mij.

Foals wordt terecht als referentie genoemd (het sterkst herkenbaar bij het maximaliseren van de intensiteit na 1.5 minuten in het ultra korte ‘Nylon Wire’) Maar dan mijns inziens wel de Foals uit de beginperiode, waarin ze nog als wilde veulens door de wei dartelden met eenzelfde energie alsof de lente begint.

Die hele energieke muziek van Foals is mijns inziens verworden tot bombastische stadionstamper rock maar dat ter zijde. Egyptian blue springt in dit gat wat Foals heeft achtergelaten.

Ik hoor naast Foals ook The Maccabees. Waar zijn de overige bandleden gebleven nadat Orlando Weeks de band had verlaten voor een solocarrière? Zijn ze wellicht geïnfiltreerd bij Egyptian Blue en hoor ik ze bijvoorbeeld in het titelnummer?

Zeer aanstekelijk album iig, met als uitschieters;
Matador
Nylon Wire
A Living Commodity (waarbij ik na 45 seconden denk dat het nummer terug springt naar het begin…geinig gedaan)
Geisha

Lekkere groeiplaat voor momenten dat je energie level slap is en je een zetje in de rug nodig hebt.