Om met de deur in huis te vallen; Wat een bijzonder album is dit!!

Bijzonder omdat het meeslepend is in de zin dat de lange speelduur je langzaam meezuigt in een sfeer die zorgvuldig is gecreëerd.

Bijzonder voor mij persoonlijk omdat de band tot voor kort voor mij onbekend was en ik bij het beluisteren van dit album op de streamingdienst mijzelf afvroeg of de geluidskwaliteit bewust matig (lo-fi) was of dat dit aan de opname lag die de streamingdienst gebruikte.

Inmiddels is mij duidelijk dat het eerste het geval is, want geïntrigeerd als ik was door dit album, heb ik het album op vinyl aangeschaft. Volume en kwaliteitsverschillen zijn hier evenzeer aanwezig.

Ik begrijp echter dat niet alleen het bewust toevoegen van vervorming en echo bijdraagt aan deze lo-fi ervaring. Het beschikbare budget was klein en er werd gebruik gemaakt van goedkope laptops, gitaren en keyboards. Het werd opgenomen met een laptop microfoon. Daarnaast crashte de harde schijf met de originele master bestanden en werd het album uitgebracht op basis van 128-192 kbps mp3-bestanden omdat alleen die bestanden nog terug te halen waren. Beeld dit in terwijl er 5 jaar aan is gewerkt…

Dit verklaart dat sommige nummers, zoals There is no food en (heel toepasselijk) Deep deep in een bedompte kelder lijken te zijn opgenomen.

Ik bedenk me nu dat ik destijds bij het luisteren naar het epische Loveless van My Bloody Valentine eenzelfde ervaring had.

Als je deze wetenschap bij het luisteren kunt parkeren, kun je je laten meeslepen in deze matig kwalitatieve maar zeer fascinerende, dreigende sfeer.

In de loop van het album vergeet je dit en hoor je onder een laag vervorming en stof hoe prachtig nummers als Hunter, Telephony zijn. Voor mij de kracht van verborgen schoonheid.

De muziek zelf waaiert uit van Postpunk, via ambient naar postrock en shoegaze, wat ook al zorgt dat het lastig is te duiden.

Voor wie geduld heeft en tijd neemt om deze geluidsbrij te doorgronden wacht een fascinerend album…

Ik vind het sneu dat er hier geen bericht nog waardering is. De release is mij ook geheel ontgaan.

De formatie van goede muzikanten had volgens mij ooit de doelstelling om een eerbetoon te vormen aan Talk Talk of de nalatenschap in stand te houden. Het bestaat ook uit een aantal sessie muzikanten die op de latere TT albums een aandeel hadden.

Op het eerste album ‘Solace’ hoorde ik flarden ervan maar waren er muziekstukken ook geheel afwijkend (en deden meer aan Pink Floyd denken).

Pink Floyd lijkt hier ook het album te openen. Daarna is het TT muzieklandschap nooit ver weg en vinden we ook nog wat ambient. (Between States en Boughs and Branches). Ik vind dat een fijne afwisseling want hoewel de instrumentatie op het album heel mooi is, vind ik het tegelijkertijd ook saai. Het kabbelt te veel door en het pakt me nergens echt. Dat gevoel heb ik juist wel bij de kale ambient nummers. Op een een of andere manier luister ik die juist actiever.

Maar met alle respect voor deze grote groep goede muzikanten uit bekende bands plus Charlie Hollis (jawel de zoon van), was mijn verwachting te hoog gespannen.

Hinterland soul en the Pylon Line komen qua arrangement en instrumentatie het dichtst in de buurt van TT maar de nummers zijn te lang en hebben te weinig variatie om de aandacht er 8 minuten bij te houden.

Jammer, gemiste kans of gewoon een andere creatieve insteek. Ondanks een mega lijst van muzikanten uit vele aansprekende bands zoals Bark Psychosis en Slowdive zal dit album bij mij iig snel uit het zicht raken. Maar kennelijk niet alleen bij mij...want hier is het stil omtrent Hinterland.

Dan vind ik persoonlijk meer TT aanknopingspunten bij het hele mooie nieuwe album van These New Puritans; Crooked Wing. Niet zo zeer in gelijkenis van muziek als wel in de benadering van muziek. in Bijvoorbeeld; I am Already Here. Voor mij toont de werkwijze van These New Puritans indirect ook respect voor Talk Talk.

Wat ben ik blij dat ik sinds 2016 kennis heb mogen maken met de mannen van de intens sfeervolle Vlaamse popmuziek. Dat gebeurde met het album Calais, wat mede daardoor een van mijn favoriete 6e metaal albums is gebleven.

Toen ik de bandnaam voor het eerst las in Oor, had ik wellicht niet geheel verrassend andere associaties. Dat dit niets met de muziekstroming metal heeft te maken was snel duidelijk want de band van Wannes Cappelle maakt parels van popliedjes, keer op keer

Het verheugt me daarom dat er een nieuw album is ondanks de lastige periode met het verlies van Tom Pintens.

De kracht van deze band is dat je als Nederlander niet per se elk woord hoeft te verstaan van het prachtige West-Vlaamse dialect…je VOELT vaak wat de, in mooie pop melodieën, verhulde boodschap is.
En een poëtische tekst als, alles moet veranderen, als je wilt dat alles hetzelfde blijft, behoeft weinig toelichting . Daar wordt je even stil van.

Ook word je stil van het nummer het langste jaar. Dat de lading van de teksten hier en daar zwaar is valt te begrijpen … maar voel ik het verkeerd dat er altijd hoop en toekomst is in de teksten van Cappelle? Er wordt veel vooruit gekeken. ‘We zijn nog maar begonnen’ ‘Wat gaan we doen met de tijd die er nog rest’ ‘Alles moet veranderen’ ‘De Zaden van Morgen’
De prachtige muziek arrangementen versterken de boodschappen en poëzie van Cappelle en kornuiten..

Helaas was ik dit keer te laat om ze in Tivoli te gaan zien en Rotown is uitverkocht maar ze komen gelukkig vaak in de buurt dus ik wacht op een volgende gelegenheid want wat mij betreft zijn deze giganten nog maar begonnen….