Ik heb dit album even links laten liggen omdat ik niet gelijk werd getriggerd. Andere interessante, nieuwe albums drongen voor in mijn playlist. Omdat ik voorganger Laughing Matter een goed album vond, dat zorgde dat ik ze in Ekko live heb gezien in 2019, waag ik me aan een aantal nieuwe serieuze luistersessies, want de waarderingen en commentaren zijn positiever dan ik in eerste instantie was.

Hangman is een rustige opener met een fijn rustig voortkabbelend ritme, maar tegelijkertijd gebeuren er interessante dingen. Ik hoor een doedelzak en meen ook violen te horen. Daar meanderen de gitaren op relaxte wijze doorheen.

Curtain Call start met zoekende gitaarlijnen maar doet me rechtop gaan zitten. Ook hier is de doedelzak een geweldige toevoeging die me samen met de percussie in het nummer zuigt.

Met Mistletoe heb ik meer moeite, net als eerder. Ook hier gebeuren muzikaal interessante dingen maar ik word afgeleid door de hobbezak-achtige drumpartij. Het voelt ongemakkelijk en alsof het nummer niet op gang komt. Rond 2.45 verschijnt een filmische synthesizer op de achtergrond die het meer tot een geheel smeedt. Als dan de percussie weg valt, eindigt het alsnog dromerig op zijn Wand’s.

De jazzy percussie en psychedelische sound van JJ trekt me erg aan. Een totaal andere vibe, maar dan in de goede zin.

Smile was als single vooruitgesneld en klonk vertrouwd omdat het wat mij betreft in de lijn ligt van het laatste album. Het gitaarwerk is het fundament.

Ik wacht met smart op het volgende nummer. Het zal toch niet zijn dat Mistletoe de reden was van mijn twijfel? Na het album nu voldoende tijd te hebben gegeven vind ik 4 uit de 5 nummers raak….maar er is nog meer veel meer in deze psychedelische snoepwinkel…

Lifeboat haalt mij zeker aan boord. Wat een fijn nummer. Dit is zoals ik Wand het liefst hoor. Experimentele muziek met een fijne melodielijn. Een mysterieuze psychedelische mist van waaruit je steeds flarden van muzikale genialiteit krijgt aangereikt.

Uit de bocht gaat het bij High Time met gruizige gitaarriffs maar op een Wand manier. Dit lijkt me inderdaad een fijn nummer om live te zien. Soft Grunge??

Seaweed head brengt de rust terug maar ook hier is aan experimenteerdrang geen gebrek en blijkt dit laatste de kracht van dit album.

Tja. Dat die ene luisterbeurt te weinig is, wist ik al op voorhand en dat heeft me op het verkeerde been gezet… Ik ben erg blij dat ik heb doorgezet. Want de muziek van Wand bestaat niet uit hapklare brokken. Wie geduld heeft, vindt steeds meer groeibriljanten…
Vooralsnog zijn dit voor mij: Curtain Call, JJ, Smile, en Lifeboat maar de lijst groeit per luisterbeurt.
De vervolgstap is nu om me wat meer in de teksten te gaan verdiepen want muzikale omlijsting heeft iig mijn aandacht.