Ik weet dat ik wellicht geen vrienden maak met OKC liefhebbers maar ik vind dit echt het beste radiohead album en wellicht zelfs überhaupt het beste album ooit. Alles zit er in, de gitaren van het eerdere werk, de experimenteer drift van later werk. Dit is voor mij; the bends meets amnesiac. Kortom best of both worlds. Waarmee ik uiteraard niet wil zeggen dat OKC slecht is natuurlijk want daar begon naar mijn mening het echte experimenteren.

In november kreeg ik in het voorprogramma van Moss in het Patronaat een voorproefje van Robin Kester. Dit maakte mij nieuwsgierig. Met het vooruitgesnelde:
'Fries and ice cream' werd dit gevoel vergroot. Ik heb vorige week de vinyl versie van Honeycomb Shades in huis gehaald. Deze was ook nog eens betaalbaar hetgeen niet gold voor Momento Mori van Depeche Mode, welke ook op de verlanglijst stond en dus nog staat maar dat terzijde. Ik hoor hier het Moss gevoel in terug door de inbreng van Marien Dorleijn maar ik hoor toch ook vooral een eigen geluid, gekenmerkt door subtiele elektronica, ingetogen prettige gitaarlijnen en een dromerige en soms ook mysterieuze sfeer (al deze elementen komen het duidelijkst naar voren in 'Goodnight Argus'). Er is een fijne balans tussen wat langzamere en meer uptempo nummers. Het is allemaal redelijk keurig binnen de lijnen maar soms waaiert het lekker enthousiast uit (Zwanzig Zwanzig en de outro van Blinds).
'Leave Now' vind ik persoonlijk een erg sterk nummer. Het is ingetogen maar heeft een aanstekelijke drive. Eigenlijk bevat het album geen slecht nummer. Bijzonder knap.
Een fijne aanwinst in de toch aardige lijst van goede Nederlandse bands.