De uit Vlaardingen afkomstige indie-americana band C.C. Grand is met hun nieuwe album Birds absoluut niet over één nacht ijs gegaan. Zoals wel vaker binnen de Nederlandse muziekscene voorkomt, moest er een crowdfundingcampagne aan te pas komen om de release van dit album financieel mogelijk te maken. Daarnaast nam de band maanden de tijd in de aanloop van de release om Corvin Keurhorst de tijd te gunnen de teksten van de 11 songs te schrijven en er vervolgens verder grondig aan te sleutelen. En zo brak het moment aan dat de band de cd ging opnemen in samenwerking met onder andere producer Guido Aalbers (o.a. Muse, Coldplay, Counting Crows), Dick Ronteltap (‘Convoi Exceptionel’, sax), Anna Hoekstra (‘The Bluebettes’, backgroundzang) en Vocal Group Pitch Control onder leiding van Merel Martens. En dat was blijkens C.C. Grand’s facebook een pittige klus, 10 dagen 12 uur hard werken in de studio en met het resultaat mag de band heel tevreden zijn naar mijn mening, maar daarover straks meer.
De muziek van C.C. Grand valt niet makkelijk in één hokje te stoppen, maar wat zeker is dat we met name americana-invloeden beluisteren van, met een mix van rock-, blues- en soul-invloeden. Het is duidelijk dat singer-songwriter Corvin Keurhorst in zijn jeugd veel heeft geluisterd naar Bruce Springsteen en Johnny Cash om maar eens een paar referenties te noemen. De band heeft de 11 songs heel gevarieerd gehouden en dat maakt het album best wel spannend en niet saai om te beluisteren. Ik hoor soms wel invloeden van The Eagles (uit hun beginperiode) en ook wel een enigszins The Byrds terug in de liedjes en de songstructuren van C.C. Grand.
Leukste nummers zijn wat mij betreft Everything, waar alles (zang, instrumenten, backing vocals) mooi op z’n plaats valt, het relaxte Hold It, een lekker nummer van bijna zes minuten op het snijvlak van country en blues en zowaar ook nog verrassend in het tweede stuk een mooie saxofoonsolo van Dick Ronteltap, en Saddle, wellicht met het hoogste americana-gehalte op Birds, is eveneens een ijzersterk nummer.
De eindconclusie van dit album is dus tamelijk lovend met een mooi rapportcijfer als verdiende beloning voor het na hard werken bereikte eindresultaat.

C.C. Grand bestaat uit:.
Corvin Keurhorst (zang en gitaar)
Rutger van Houwelingen (gitaar)
Remus Aussen (basgitaar)
Gerben Lodder (toetsen)
Stefan Bakker (drums)
Corvin Keurhorst: zang en gitaar

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/c.c._grand.htm

Op grond van zijn derde album Tiny Town kunnen we Cary Morin bestempelen als de nieuwe Kelly Joe Phelps. Morin is een even fabuleuze finger picking gitarist en koerst dezelfde middenweg tussen folk en blues als Phelps op zijn beste platen (Shine Eyed Mister Zen, Tap The Red Cane Whirlwind). Morin betoont zich bovendien een even uitstekend liedjesschrijver en zingt ook nog eens minstens zo goed.

Zo’n drie maanden geleden verscheen het 4e studio-album van de Franse chansonnière Clémence Savelli, maar die release was toen aan mijn aandacht ontsnapt. Ik prijs me zeer gelukkig dat ik eind vorig jaar voor het eerst ook een top-10 jaarlijst ging samenstellen in het genre Franstalig, want daardoor heb ik Le Cœur Comme Une Bombe ontdekt.
Toen ik zo’n twee maanden geleden voor het eerst ging luisteren, ‘was ik gelijk verkocht’ bij het horen van de eerste noten van openingsnummer Promène Moi. Die piano-intro en vervolgens die prachtige stem! Om maar eens de albumtitel te associëren met mijn gevoelens: ‘het sloeg in als een bom in mijn hart’. Maar slaagt een artiest erin dat gevoel 14 nummers lang vol te houden en je als luisteraar te blijven raken? Dat gebeurt zelden, maar Clémence Savelli is met haar album Le Cœur Comme Une Bombe daarin cum laude geslaagd. Er staat geen enkel nummer op het album dat een mindere kwalificatie verdient dan meesterlijk en hiermee overdrijf ik absoluut niet. Wanneer ik me dan niettemin toch laat verleiden om een paar chansons met name te noemen (en dan heb ik het dus wel over chansons in de ‘buitencategorie’): Ciao, super romantische samensmelting van Savelli’s stem en de pianoklanken van de voortreffelijke pianist Jean-Louis Beydon, het diepontroerende Fille Du Vent (Dochter van de Wind), het prachtige Le Début De La Fin met een uitstekende bijdrage op bandoneon van Patrick Brugalières, het inderdaad uiterst sfeervol melancholische Mélancolie, het titelnummer, gelardeerd met prachtige tekst, zoals de aangrijpende slotzin ‘je ne suis qu’une ombre qui se sert de ton chagrin’, Je Ne Te Dirais Pas, alleen al vanwege de mooie piano-intro van Beydon en het heel mooi ‘klein’ gehouden Ou J’étais Passée. Maar u zal inmiddels wel hebben begrepen dat de luisteraar naar dit album de skiptoets op de afstandsbediening van de cd-speler niet hoeft te gebruiken.
Le Cœur Comme Une Bombe is een prachtig album dat ruim vijftig minuten blijft boeien en muziek bevat die ik de afgelopen weken verreweg het meest heb beluisterd. Voor deze recensie kwam ik werkelijk superlatieven tekort. Het gebeurt zelden dat een album bij mij de hoogste cijferwaardering scoort. Een grotere aanbeveling voor dit album is dan ook niet denkbaar. En oh ja, bijna vergeten, Le Cœur Comme Une Bombe kwam op plek 1 in mijn jaarlijst Franstalig, maar dat zal u inmiddels niet verbazen.

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/clemence_savelli.htm

De band

Crescent Moon is een progrockband uit het Gelderse grensplaatsje Babberich, die met The Lidless Room onlangs in eigen beheer hun debuut uitbracht. En het is een heel verrassend debuut geworden, niet in de laatste plaats omdat The Lidless Room een conceptalbum is en het al geruime tijd geleden is dat een Nederlandse progrockband zich waagde aan een conceptthema en dat nog wel met een debuut. Crescent Moon werd in 2014 opgericht door de broers Eric en Frank Peters. Een jaar later sloten Bas en Tim Peters, zoons van Frank, zich aan bij de band. Crescent Moon is een pure studioband, zij treden niet op in het land. Het album kwam nagenoeg volledig tot stand in eigen beheer.

Eigen beheer

Zoals gesteld is het album in eigen beheer uitgebracht. Wanneer je het album beluistert, krijg je grote bewondering voor de familie Peters voor de knappe wijze waarop zij hun album hebben opgenomen, gearrangeerd en geproduceerd (in de Woodshop Music Studio). Hier moeten ontelbare uren aan muzikale huisvlijt hebben gezeten. Bovendien heeft de band een groot aandeel in de distributie, marketing en het design van hun website, heel bijzonder.

Het concept

Het concept van The Lidless Room gaat over de strijd met de moderne communicatiemaatschappij en is ingedeeld in drie lagen: Nostalgia, het verlangen naar het verleden, Angst, voor de digitale toekomst op het gebied van communicatie en de ontwikkelingen van internet en Dromen.

Het album

Crescent Moon valt mijn inziens enigszins te vergelijken met de muziek van Pink Floyd, maar de band heeft toch een onmiskenbaar eigen sound. Het is me echt een raadsel op welke wijze de band het voor elkaar heeft gekregen het twaalf tracks tellende album naar zo’n hoog consistent niveau te tillen: mooie gitaarsolo’s, prima pianospel in de rustige gedeeltes, degelijke zang op die momenten dat het echt relevant is, en dan die effecten! Knap hoor. Bijzonder compliment voor de jonge bandleden, tweelingbroers Bas (trompet, gitaar) en Tim (piano, keyboard). Wat zij op vijftienjarige leeftijd muzikaal inbrengen is heel bijzonder en het kan niet anders dan dat voor deze jongens een mooie muzikale toekomst in het verschiet ligt.

Credits

Alle songs zijn door één of meer bandleden geschreven, waaronder een paar tracks door de zoons zelf. De lyrics kwamen uit de ‘penkoker’ van Frank Peters. Het album werd geproduceerd door Eric, Frank en Tim Peters. Gastmusici op het album zijn Chico Dommeck (gitaar), Mirjam van Vuuren en Thea Leenders (backing vocals). De credits van het artwork zijn voor de zus van Eric en Frank, Margot Peters.

Resumé

Samengevat kan ik stellen dat Crescent Moon een prachtig progrock-conceptalbum heeft uitgebracht dat met name liefhebbers van Pink Floyd niet aan hun neus voorbij mogen laten gaan.

Auteur: Fred Pach, www.muziekwereld.com