Elske DeWall is een zeer getalenteerd zangeres, die zes jaar geleden landelijk doorbrak toen zij Serious Talent was bij 3FM. Met haar debuutalbum Balloon Over Paris liet de Friezin in 2010 voor het eerst horen wat zij in huis had. Een belofte die DeWall inloste met opvolger Brave. In de aanloop naar deze recensie heb ik Brave nog een aantal keren beluisterd en achteraf moet ik vaststellen dat het voor mij een gemiste kans is geweest dat ik in 2012 geen recensie op deze site heb geplaatst. Met haar derde album Velvet Soldier – dat verscheen op 22 januari – hoop ik dat verzuim goed te maken.

In de periode tussen haar vorige en haar nieuwe album vonden in het leven van Elske een aantal veranderingen plaats (haar vertrek bij platenmaatschappij Universal Music en de geboorte van haar zoontje), die merkbaar van invloed zijn op de liedjes van Velvet Soldier; deze zijn namelijk veel persoonlijker dan de liedjes op haar vorige albums. De afgelopen jaren schreef DeWall zo’n 30 liedjes, zodat er voor Velvet Soldier geput kon worden uit een ruimschots aanbod en dat leidde uiteindelijk tot de keuze voor 13 tracks.

Het gememoreerde persoonlijke raakvlak manifesteert zich gelijk al met het openingsnummer Black Water (geschreven tijdens haar verblijf in het Duitse Zwarte Woud), dat verhaalt over een relatie die in de loop der tijd voor haar dermate verstikkend werd dat die geen stand kon houden. Oorspronkelijk waren geen songs gepland, die verband houden met de geboorte van haar zoontje. Uiteindelijk zijn er toch twee nummers op het album gekomen, die gaan over het moederschap: I’ll Be Around en Hercules (dat tevens verhaalt over een moeilijke periode van haar vader en de positieve impact van het grootvaderschap op hem). Forever Like This is een persoonlijk nummer over haar zus Femke. Hierover licht Elske toe: “Femke speelt in een band en is moeder van een tweeling. In onze jeugd speelden we samen buiten, klommen in boomhutten en zongen samen. Femke speelt in mijn band, maar door ons drukke leven zien we elkaar niet zo vaak”. Het nummer Sing Me Home zet de tegenstellingen naast elkaar tussen geluk en tegenspoed en Only One is een emotioneel liedje over het plotseling overlijden van haar vriendin. Ook Lonely For You gaat over vrienden en vriendinnen. Elske zegt hierover: “er zijn van die koppels waarvan je denkt dat die nooit uit elkaar gaan en opeens is het dan toch voorbij. Mensen die als ze samen zijn, op hun slechtst zijn”. In The Fall schetst Elske haar duistere onzekere periode na het vanwege een reorganisatie gedwongen vertrek bij Universal. For Love schreef Elske samen met Seth Jones. Het nummer kwam op een dag toevallig en spontaan tot stand en is het enige liedje dat niet volledig ontstond uit de ‘eigen pennenkoker’.

De eerste twee albums van Elske DeWall vond ik al prachtig, maar Velvet Soldier steekt er nog iets bovenuit. De gevoelige teksten, haar mooie zuiver stem en de uitstekende begeleiding van haar muzikanten maken Velvet Soldier tot een pareltje in het al zo rijkelijk potentieel aan mooie singer-songwriter-platen van vaderlandse bodem. Velvet Soldier zou best wel eens hoog kunnen eindigen in mijn jaarlijstje 2016, genre pop. Uw recensent kan Velvet Soldier dan ook van harte aanbevelen en rest mij tenslotte nog te wijzen op de komende theatertour van Elske DeWall (details zijn te vinden op haar website).

[url=http://www.muziekwereld.com/

Recensie geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/esther_en_mateusz.htm

Esther en Mateusz is een duo dat gevormd wordt door de Vlaamse jazzzangeres Esther van Hees en de Poolse gitarist Mateusz Pulawski. Het nieuwe album van dit duo, getiteld What Saturday Brought, verschijnt op 19 april a.s.

De tien nummers kunnen het best worden omschreven als een unieke mix van avant-garde jazz. Uniek, omdat de stem van Esther fantastisch kleurt bij het sublieme gitaarspel van Mateusz. Naast eigen werk spelen zij ook bewerkingen van standards. Die bewerkingen zijn dermate fijnzinnig dat ze absoluut geen afbreuk doen aan de originele composities, zij vormen juist een toegevoegde waarde en dat is het resultaat van absoluut vakwerk. Dat liet zich reeds beluisteren en aankondigen op het debuutalbum van het duo, waar de liefde voor tragische liefdesnummers al naar voren kwam. Een debuutalbum dat goed ontvangen werd door de Nederlandse en Belgische jazzrecensenten. Goed voorbeeld van de kunstzinnigheid van Esther en Mateusz is wel het alom bekende Windmills Of Your Mind van Michel Legrand. De uitvoering is dermate sprankelend en gelardeerd met eigen interpretatie dat oude opnamen, zoals die van Barbra Streisand en Dusty Springfield naar mijn mening moeiteloos worden overtroffen en verbleken. Hetzelfde geldt in principe voor de daaropvolgende track Till There Was You van Meredith Wilson (1957) dat op een verrassende wijze uitstekend beantwoordt aan de toenmalige intenties van de componist. Ook de uitvoering van On The Streets Where You Live verdient alle lof voor de geweldige uitvoering.

De verwachtingsvolle trend, die met het debuut What’s Hard To Find werd ingezet, wordt met het nieuwe album volledig waargemaakt, ergo zelfs nog overtroffen. Er is op dit album sprake van nog meer ingetogenheid en nuances. De 4 eigen composities, gelijk al op de eerste track ingezet met het titelnummer van het album, zijn een verrijkende aanvulling op de standards. Datzelfde geldt voor de gastbijdrage van saxofonist Bart Wirtz op twee nummers. What Saturday Brought is een prachtig album van twee talentvolle muzikanten dat in geen enkele collectie van jazzliefhebbers zou mogen ontbreken.

Recensie op Muziekwereld:
Esther von Haze - Esther von Haze - muziekwereld.com

Esther von Haze is een Belgische zangeres, die al geruime tijd in Amsterdam woont en aldaar een opleiding volgde voor vocal jazz. Mijn eerste kennismaking met Esther’s muziek was afgelopen voorjaar, toen ik haar album What Saturday Brought voor dit muziekblog recenseerde, een album dat zij samen maakte met gitarist Mateusz Pulawski als artiesten duo Esther en Mateusz. Dat was een heel verrassend jazzalbum, zodat ik mij, sinds Esther verzocht ook haar komende nieuwe album te recenseren, volledig had ingesteld op een vocal jazzalbum. Met die gedachte is nu sinds de release op 29 juni gebleken dat ik mijzelf op het verkeerde been heb gezet, want Esther heeft ervoor gekozen een popalbum uit te brengen. En dat was voor mij wel even flink omschakelen tijdens de eerste luistersessie. Een release die overigens, naar mij nu is gebleken, een flinke aanloop nodig had en waar een verhaal aan vastzit.
Esther’s titelloze debuutalbum, waar ze met het Amsterdamse producers duo Nelson & Djosa (Giovanca, Arp Frique, Ntjam Rosie, Karsu) anderhalf jaar aan werkte, stond in 2016 op het punt van verschijnen. Maar het gebeurt wel vaker in het leven dat een planning anders loopt dan gedacht. De eerste single Garden Of Eden was reeds uitgebracht en leverde via Spotify zonder promotie in korte tijd een enorme airplay op van 260.000 stuks. Esther bleek met betrekking tot de release van haar album echter voor haarzelf meer tijd nodig te hebben, gevoelsmatig was zij er twee jaar geleden nog niet helemaal klaar voor.
Esther’s besluit de release tot nader order uit te stellen en het daardoor op de proef gestelde geduld van haar fans en volgers blijkt het wachten meer dan de moeite waard geweest te zijn. Gebleven en ook op haar nieuwe plaat onverminderd leidend is natuurlijk de prachtige stem van Esther, waarmee ik een paar maanden geleden voor het eerst kennismaakte. Bovendien als toegevoegde waarde is haar debuut een popalbum geworden dat vanwege de songteksten, arrangementen en diversiteit wel eens zou kunnen uitgroeien tot één van de beste albums dit jaar in het genre.

Alle 9 nummers vormen ondanks de variatie toch een homogeen geheel. Als ik er toch een paar mag uitlichten, dan valt meteen al opener Stars op, een song waarin Esther’s stem de toon zet voor het volledige album door haar kracht, dynamiek en zelfverzekerdheid. Aan dit nummer zit, zoals eigenlijk geldt voor alle door Esther geschreven nummers, een verhaal vast. Ze schreef dit nummer na een bezoek aan Napoleon’s praalgraf, was onder de indruk en vol verbazing en zegt hierover: ‘Een ster is soms al dood, terwijl je nog wel zijn licht ziet. Het gaat erom hoe je een ster kunt zijn in iemands gedachten’. Karma Is Real, de tweede track, blijkt als rustgevende factor leidend te zijn voor de rest van het album. Het voert te ver om op alle nummers diep in te gaan, maar mijn favoriete nummers zijn verder de reeds genoemde single Garden Of Eden, het gevoel van kippenvel uitstralende Jasmin’s Mirror (voor mij het absolute hoogtepunt van het album) en de sublieme afsluiter These Walls.

Esther’s album was voor mij even wennen, maar het bleek een groeibriljant te zijn, die na iedere luisterbeurt hoe langer hoe meer haar geheimen prijsgaf en hoe langer hoe meer ging stralen. Een absolute aanrader, dit album van Esther von Haze, en naar mijn bescheiden mening voor liefhebbers van Kate Bush, St. Vincent en Regina Spektor zelfs onmisbaar in hun muziekcollectie.