Hier kun je zien welke berichten ajax013 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Addys Mercedes - Extraña (2016)

4,5
0
geplaatst: 19 september 2016, 18:57 uur
Het wordt de hoogste tijd dat de Cubaanse zangeres Addys Mercedes meer bekendheid gaat krijgen in Nederland; haar nieuwste album Extraña is een prima opstap daartoe
Extraña is Addys' vijfde studioalbum met 13 door haarzelf geschreven liedjes die traditionele Cubaanse muziek combineert met pop, swing en blues en qua melodie voortdurend schakelt tussen melancholie en opgewektheid. Met haar mooie teksten raakt zij de snaar van het spanningsveld op haar tropische geboorte-eiland in weerwil van het feit dat Mercedes al op jonge leeftijd haar geluk zocht in Duitsland. Een spanningsveld tussen de lokale culturen, het aantrekkende luxe toerisme aan de tropische stranden, en het harde werken in fabrieken dat zich bijvoorbeeld weerspiegelt in haar treffende tekst van het liedje Nada. En de melancholie komt mooi om de hoek kijken in Pasado Pasado (vervlogen tijd). De titelsong Extraña waarin zij haar leven beschrijft in een voor haar vreemd land (‘waar bent u bang voor, de boom in uw tuin en de wijn op uw tafel komen ook uit verre oorden’) is één van de meer swingende songs op het album, een stijl die Addys zich in de loop van haar muzikale carrière heeft aangemeten. Ook heel swingend (elektroswing) klinkt Cosibate met schallende mambo-trompetten en de openingstrack Aji Cachuhucha (vernoemd naar een Cubaanse Chili) is daarentegen weer meer akoestische swing.
Afwisseling is dus legio troef maar wel voortdurend op een artistiek verantwoorde wijze, zodat het album blijft boeien. Speciale vermelding voor Addys’ talentvolle dochter Lia, die een belangrijke bijdrage aan het album levert op viool, piano en cora en in haar vioolspel de vergeten traditie van de Cubaanse Charanga laat herleven. En niet in de laatste plaats complimenten voor de voortreffelijke muzikanten Pomez di Lorenzo (gitaar en coro) en haar echtgenoot Cae Davis (bas, gitaar, percussie en coro).
Het schijfje is verpakt in een mooi digipack, waarop Addys Mercedes ons op de frontcover peinzend aankijkt alsof zij stilletjes hoopt dat haar liedjes de luisteraar zullen aanspreken maar daarover toch enigszins onzeker is. Welnu, daaraan hoeft zij echt niet te twijfelen. De binnenzijde bevat twee leuke sfeerfoto’s uit Havana (eentje met Addys op de fiets), alsmede Addys’ boodschap aan de kopers van haar cd met de tekst: ‘Soy extraña en tu mundo, soy un ser vagabundo del sol y la caña, por qué te soy extraña? (Ik ben een vreemdeling in jouw wereld, ik ben een zwervend mens uit de tropen en het riet, waarom ben ik een vreemdeling voor jou?).
Op Extraña verrast Addys Mercedes met prachtige Cubaanse muziek van haar geboortegrond. Een fijne expressie, warmbloedig en bovenal maatschappijkritisch..Een absolute aanrader voor de liefhebbers van dit genre!
Biografie Addys Merces: http://www.muziekwereld.com/biografie_addys_mercedes.htm
Extraña is Addys' vijfde studioalbum met 13 door haarzelf geschreven liedjes die traditionele Cubaanse muziek combineert met pop, swing en blues en qua melodie voortdurend schakelt tussen melancholie en opgewektheid. Met haar mooie teksten raakt zij de snaar van het spanningsveld op haar tropische geboorte-eiland in weerwil van het feit dat Mercedes al op jonge leeftijd haar geluk zocht in Duitsland. Een spanningsveld tussen de lokale culturen, het aantrekkende luxe toerisme aan de tropische stranden, en het harde werken in fabrieken dat zich bijvoorbeeld weerspiegelt in haar treffende tekst van het liedje Nada. En de melancholie komt mooi om de hoek kijken in Pasado Pasado (vervlogen tijd). De titelsong Extraña waarin zij haar leven beschrijft in een voor haar vreemd land (‘waar bent u bang voor, de boom in uw tuin en de wijn op uw tafel komen ook uit verre oorden’) is één van de meer swingende songs op het album, een stijl die Addys zich in de loop van haar muzikale carrière heeft aangemeten. Ook heel swingend (elektroswing) klinkt Cosibate met schallende mambo-trompetten en de openingstrack Aji Cachuhucha (vernoemd naar een Cubaanse Chili) is daarentegen weer meer akoestische swing.
Afwisseling is dus legio troef maar wel voortdurend op een artistiek verantwoorde wijze, zodat het album blijft boeien. Speciale vermelding voor Addys’ talentvolle dochter Lia, die een belangrijke bijdrage aan het album levert op viool, piano en cora en in haar vioolspel de vergeten traditie van de Cubaanse Charanga laat herleven. En niet in de laatste plaats complimenten voor de voortreffelijke muzikanten Pomez di Lorenzo (gitaar en coro) en haar echtgenoot Cae Davis (bas, gitaar, percussie en coro).
Het schijfje is verpakt in een mooi digipack, waarop Addys Mercedes ons op de frontcover peinzend aankijkt alsof zij stilletjes hoopt dat haar liedjes de luisteraar zullen aanspreken maar daarover toch enigszins onzeker is. Welnu, daaraan hoeft zij echt niet te twijfelen. De binnenzijde bevat twee leuke sfeerfoto’s uit Havana (eentje met Addys op de fiets), alsmede Addys’ boodschap aan de kopers van haar cd met de tekst: ‘Soy extraña en tu mundo, soy un ser vagabundo del sol y la caña, por qué te soy extraña? (Ik ben een vreemdeling in jouw wereld, ik ben een zwervend mens uit de tropen en het riet, waarom ben ik een vreemdeling voor jou?).
Op Extraña verrast Addys Mercedes met prachtige Cubaanse muziek van haar geboortegrond. Een fijne expressie, warmbloedig en bovenal maatschappijkritisch..Een absolute aanrader voor de liefhebbers van dit genre!
Biografie Addys Merces: http://www.muziekwereld.com/biografie_addys_mercedes.htm
African Reggae (2009)
Alternatieve titel: Putumayo Presents: African Reggae

4,5
0
geplaatst: 9 januari 2015, 10:32 uur
Putumayo World Records is een gespecialiseerd platenlabel in wereldmuziek. Putumayo heeft als missie muziekliefhebbers kennis te laten maken met andere culturen via muziek vanuit de hele wereld en brengt nu al 15 jaar compilaties uit met het beste dat de wereld muzikaal te bieden heeft. De compilaties worden samengesteld per muziekgenre, per land, werelddeel of stad, maar ook aan de hand van bijvoorbeeld culinaire thema’s als Music from the Winelands. Met het nieuwste verzamelalbum African Reggae verlegt Putumayo grenzen. Putumayo presenteerde tot dusver namelijk altijd verzamelaars die in het teken staan van een universeel globalisme en algehele gelijkwaardigheid. Deze keer zijn twaalf bekende reggaegrootheden onder Putumayo's vlag verzameld, waarbij enkel de afvaardiging uit Jamaica opvallend genoeg achterwege is gelaten.
Afrika heeft altijd een speciale plek ingenomen in één van ’s werelds meest populaire muziekgenres: reggae. Talloze reggae artiesten verhaalden over hun droom van een mogelijke terugkeer naar Afrika
Een vreemde verzameling van wereldwijde klanken is het geworden op dit verzamelalbum. Zo presenteert Apache Indian etnische triphop met veel Indische Brahma gezangen. Alpha Blondy wordt dan weer terecht geëerd voor zijn melodieuze, Afrikaanse anti-apartheidsreggae. De term "rootsreggae" krijgt op deze manier plots een andere (lees: ruimere) invulling. Algerije, Nigerië, Brazilië, Frans Guyana, ... alle warme windstreken blijken een uitstekende eigen rastadelegatie te hebben. Wat Afrikaanse varianten, zoals Majek Fasheks African Unity kenmerkt, zijn het erg opgewekte karakter, de korte, nasale zangen en de frisse melodietjes die deze muziek opvrolijken. Arabische sterren gebruiken dan weer meeslepender gezang en teren gemakkelijker op de trancematige ritmen en de bezwerende bas van de muziek. Maria de Barros laat, op de dubbende bas en wat percussie na, zelfs geen spaander van het oorspronkelijke reggaegevoel heel, maar kleedt haar Riberonzinha aan met Spaanse gitaar, een soulvolle mondharmonica en Afrikaanse zang. Zo worden horizonten ruim verkend. Weinig verhullende titels als Lalogo, Rawagu of O Si Keka maken de wereldreis helemaal compleet.
Opnieuw is Putumayo erin geslaagd diverse culturen op een uiterst smaakvolle wijze bijeen te brengen. Dit album is dermate origineel en van zo’n goede kwaliteit dat het schijfje in geen enkele verzameling van liefhebbers van wereldmuziek mag ontbreken.
Gepubliceerd op mijn muzieksite Muziekwereld: 1 maart 2009
Deeplink: http://www.muziekwereld.com/rec-african_reggae.htm
Afrika heeft altijd een speciale plek ingenomen in één van ’s werelds meest populaire muziekgenres: reggae. Talloze reggae artiesten verhaalden over hun droom van een mogelijke terugkeer naar Afrika
Een vreemde verzameling van wereldwijde klanken is het geworden op dit verzamelalbum. Zo presenteert Apache Indian etnische triphop met veel Indische Brahma gezangen. Alpha Blondy wordt dan weer terecht geëerd voor zijn melodieuze, Afrikaanse anti-apartheidsreggae. De term "rootsreggae" krijgt op deze manier plots een andere (lees: ruimere) invulling. Algerije, Nigerië, Brazilië, Frans Guyana, ... alle warme windstreken blijken een uitstekende eigen rastadelegatie te hebben. Wat Afrikaanse varianten, zoals Majek Fasheks African Unity kenmerkt, zijn het erg opgewekte karakter, de korte, nasale zangen en de frisse melodietjes die deze muziek opvrolijken. Arabische sterren gebruiken dan weer meeslepender gezang en teren gemakkelijker op de trancematige ritmen en de bezwerende bas van de muziek. Maria de Barros laat, op de dubbende bas en wat percussie na, zelfs geen spaander van het oorspronkelijke reggaegevoel heel, maar kleedt haar Riberonzinha aan met Spaanse gitaar, een soulvolle mondharmonica en Afrikaanse zang. Zo worden horizonten ruim verkend. Weinig verhullende titels als Lalogo, Rawagu of O Si Keka maken de wereldreis helemaal compleet.
Opnieuw is Putumayo erin geslaagd diverse culturen op een uiterst smaakvolle wijze bijeen te brengen. Dit album is dermate origineel en van zo’n goede kwaliteit dat het schijfje in geen enkele verzameling van liefhebbers van wereldmuziek mag ontbreken.
Gepubliceerd op mijn muzieksite Muziekwereld: 1 maart 2009
Deeplink: http://www.muziekwereld.com/rec-african_reggae.htm
Amanda Rheaume - Keep a Fire (2013)

4,5
0
geplaatst: 16 juni 2015, 10:10 uur
De Canadese Amanda Rheaume verrast met een moderne mix van folk en country. Deze in 2013 in eigen beheer opgenomen cd Keep A Fire houdt het vuurtje onbetwist 10 liedjes lang brandend met haar zuivere, heldere stem. Een absolute aanrader voor americana-liefhebbers!
Ana Alcaide - Leyenda (2016)

4,5
0
geplaatst: 30 januari 2017, 18:57 uur
Het meest recente album Leyenda (Legende) van de Spaanse zangeres/tekstdichteres Ana Alcaide verscheen reeds zo’n half jaar geleden, maar wanneer ik eind vorig jaar niet albumreleases van 2016 in diverse muziekgenres was gaan selecteren en beluisteren ten behoeve van mijn top-10 lijstjes, had ik dit album waarschijnlijk niet ontdekt.
Reeds op 7-jarige leeftijd begon Ana met vioolspelen en studeerde in Madrid aan het Getafe Conservatory of Music en op latere leeftijd toog zij voor het eerst naar Zweden om daar haar muziekstudie te vervolgen aan de Lund University. Na terugkeer in Toledo en een succesvol afgeronde studie in Madrid als biologe met als specialisme botanisme, vertrok Ana in 2005 weer naar Zweden waar zij tijdens haar verblijf opnieuw in aanraking kwam met de nyckelharpa, een traditioneel Zweeds strijkinstrument dat stamt uit de Middeleeuwen en wel overeenkomst heeft met de draailier, met dien verstande dat de nyckelharpa met een korte, hoge strijkstok wordt aangesneden in afwijking van de draailier, waar de snaren in beweging worden gebracht door een wiel met een zwengel. Ana Alcaide raakte in de ban van de nyckelharpa en zij leerde dit instrument te bespelen en sindsdien is de nyckelharpa onlosmakelijk verbonden met haar muziek.
De nyckelharpa speelt dus, naast de schitterende engelachtige vocalen van Alcaide, een eminente rol op Leyenda. Ana Alcaide heeft een ijzersterk gevoel voor sfeer en melodie die prima associeert met het albumthema. De muziek op het album vormt namelijk een avontuurlijke muzikale reis, opgedragen aan legendarische vrouwen uit de oudheidkundige geschiedenis: een muzikaal exposé over de kracht van de vrouw! Een kwaliteit die onmisbaar is op een album waar in elk lied één vrouwenlegende centraal staat en elk stuk om een heel karakteristieke muzikale ambiance vraagt. Zoals de vliegende Chinese godin Luolaien, de Spaanse Ondine, die alleen ‘s nachts zichtbaar was. Of de in grotten levende Lamia de Kobate naast de The Selkie Bride: een als zeehond levende vrouw die haar huid inruilt om als mens op het land te leven. Al deze legendes worden op ‘Leyenda’ zeer fraai muzikaal vertaald.
Leyenda doorkruist twaalf nummers lang een mystiek folklandschap waar je als luisteraar van de ene in de andere verbazing rolt vanwege de diverse spannende muzikale wisselwerkingen, van songs met Oosterse invloeden (denk aan de muziek van Loreena McKennitt) via pure folk, regelmatig meerstemmig (denk aan het Finse Värttina of het Belgische Laïs) tot folk uit haar geboortestreek Galicië, die sterke verwantschap heeft met de Keltische folk. De sfeervolle klankdecors zijn van een ongelooflijke schoonheid door kruisbestuivingen van Ana’s schitterende vocalen met de reeds besproken nyckelharpa en diverse oosters klinkende instrumenten, waarvoor de credits mede uitgaan naar Ana’s vaste bandleden Rainer Seifert (Spaanse gitaar, sitar), Bill Cooley (salterio, luit, santoor), Bruno Duque (fluit, dulzaina (Spaanse rietfluit), moxeño, ney, xaphoon) en David Mayoral (diverse percussie-instrumenten), alsook een vermeldenswaardige rol voor de zanfona (draailier), die in La Lamia De Kobate prachtig wordt bespeeld door gastmuzikant Renzo Ruggiero.
Leyenda heeft mij keer op keer betoverd van de eerste tot de laatste minuut. Waren Ana Alcaides vorige albums al van heel hoge kwaliteit, op Leyenda overtreft zij zichzelf en stijgt tot grote hoogte. Leyenda was eind vorig jaar één van mijn grootste ontdekkingen in het folkgenre en het album belandde op een eervolle 6e plaats in mijn jaarlijst. Eind jaren 50, begin jaren 60, kreeg Ana’s beroemde plaatsgenoot wielrenner (klimmer) Fréderico Bahamontes als bijnaam ‘de adelaar van Toledo’. Ana Alcaide verdient wat mij betreft vanaf nu de bijnaam ‘nachtegaal van Toledo'!
Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/ana_alcaide.htm
Reeds op 7-jarige leeftijd begon Ana met vioolspelen en studeerde in Madrid aan het Getafe Conservatory of Music en op latere leeftijd toog zij voor het eerst naar Zweden om daar haar muziekstudie te vervolgen aan de Lund University. Na terugkeer in Toledo en een succesvol afgeronde studie in Madrid als biologe met als specialisme botanisme, vertrok Ana in 2005 weer naar Zweden waar zij tijdens haar verblijf opnieuw in aanraking kwam met de nyckelharpa, een traditioneel Zweeds strijkinstrument dat stamt uit de Middeleeuwen en wel overeenkomst heeft met de draailier, met dien verstande dat de nyckelharpa met een korte, hoge strijkstok wordt aangesneden in afwijking van de draailier, waar de snaren in beweging worden gebracht door een wiel met een zwengel. Ana Alcaide raakte in de ban van de nyckelharpa en zij leerde dit instrument te bespelen en sindsdien is de nyckelharpa onlosmakelijk verbonden met haar muziek.
De nyckelharpa speelt dus, naast de schitterende engelachtige vocalen van Alcaide, een eminente rol op Leyenda. Ana Alcaide heeft een ijzersterk gevoel voor sfeer en melodie die prima associeert met het albumthema. De muziek op het album vormt namelijk een avontuurlijke muzikale reis, opgedragen aan legendarische vrouwen uit de oudheidkundige geschiedenis: een muzikaal exposé over de kracht van de vrouw! Een kwaliteit die onmisbaar is op een album waar in elk lied één vrouwenlegende centraal staat en elk stuk om een heel karakteristieke muzikale ambiance vraagt. Zoals de vliegende Chinese godin Luolaien, de Spaanse Ondine, die alleen ‘s nachts zichtbaar was. Of de in grotten levende Lamia de Kobate naast de The Selkie Bride: een als zeehond levende vrouw die haar huid inruilt om als mens op het land te leven. Al deze legendes worden op ‘Leyenda’ zeer fraai muzikaal vertaald.
Leyenda doorkruist twaalf nummers lang een mystiek folklandschap waar je als luisteraar van de ene in de andere verbazing rolt vanwege de diverse spannende muzikale wisselwerkingen, van songs met Oosterse invloeden (denk aan de muziek van Loreena McKennitt) via pure folk, regelmatig meerstemmig (denk aan het Finse Värttina of het Belgische Laïs) tot folk uit haar geboortestreek Galicië, die sterke verwantschap heeft met de Keltische folk. De sfeervolle klankdecors zijn van een ongelooflijke schoonheid door kruisbestuivingen van Ana’s schitterende vocalen met de reeds besproken nyckelharpa en diverse oosters klinkende instrumenten, waarvoor de credits mede uitgaan naar Ana’s vaste bandleden Rainer Seifert (Spaanse gitaar, sitar), Bill Cooley (salterio, luit, santoor), Bruno Duque (fluit, dulzaina (Spaanse rietfluit), moxeño, ney, xaphoon) en David Mayoral (diverse percussie-instrumenten), alsook een vermeldenswaardige rol voor de zanfona (draailier), die in La Lamia De Kobate prachtig wordt bespeeld door gastmuzikant Renzo Ruggiero.
Leyenda heeft mij keer op keer betoverd van de eerste tot de laatste minuut. Waren Ana Alcaides vorige albums al van heel hoge kwaliteit, op Leyenda overtreft zij zichzelf en stijgt tot grote hoogte. Leyenda was eind vorig jaar één van mijn grootste ontdekkingen in het folkgenre en het album belandde op een eervolle 6e plaats in mijn jaarlijst. Eind jaren 50, begin jaren 60, kreeg Ana’s beroemde plaatsgenoot wielrenner (klimmer) Fréderico Bahamontes als bijnaam ‘de adelaar van Toledo’. Ana Alcaide verdient wat mij betreft vanaf nu de bijnaam ‘nachtegaal van Toledo'!
Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/ana_alcaide.htm
Anne-Marie Giørtz - Capital Punishment for Cars (2016)

4,5
0
geplaatst: 31 december 2021, 12:22 uur
Anne-Marie Giørtz is een Noorse zangeres/bandleider/zanglerares, die al op talrijke cd’s met diverse bands heeft meegewerkt. Haar laatste solo-album På Egne Vegne dateert al weer van zo’n zes jaar geleden. Tevens is Anne-Marie lid van de formaties Ab Und Zu, Trio De Janeiro en Anne-Marie Giørtz Band.
Capital Punishment For Cars is opgedragen aan haar overleden vriendin Annine Qvale Gasvik, de ontwerpster van het artwork van haar vorige cd en aan de Amerikaanse componiste/dichteres Fran Landesman, die in 2011 overleed en de meeste bekendheid verwierf met het lied Spring Can Really Hang You Up the Most uit 1955. Ook als componiste oogstte Landesman veel lof, met name nadat Miles Davis haar compositie Nothing Like You opnam. Tijdens de dertig jaar durende vriendschap met Anne-Marie had Landesman de gewoonte om haar nog niet gepubliceerde gedichten reeds naar Giørtz te sturen. Zij kent die gedichten dus als geen ander. Voor Capital Punishment for Cars koos Giørtz er zeven uit om die op muziek te zetten.
Anne-Marie Giørtz is er op onnavolgbare wijze in geslaagd de gedichten van Landesman om te toveren naar een magnifiek muzikaal palet, waarbij het evenwicht tussen lyriek en de composities perfect in balans zijn gebleven. De fascinerende opener en titelsong komt echter volledig op conto van Guttorm Guttormsen, die de muziek componeerde op de tekst van een gedicht van Rod McKuen. Een ander uitstapje maakt Anne-Marie in het nummer Make New Friends naar een gedicht van de uit Wales afkomstige componist Joseph Parry.
Er valt op dit album ontzettend veel te genieten door de verrassende wendingen in de songs en bovenal spreken de prachtige teksten zeer tot de verbeelding. Daarbij steelt Giørtz de show vanwege haar voortreffelijke voordracht, die je als luisteraar direct raken. Daarnaast is opvallend de subtiele wijze waarop multi-instrumentalist Peter Baden met zijn percussie geregeld invulling geeft aan de songs, alsmede de enorme dynamiek die van het album uitgaat. Soms voegt men ook niet alledaagse instrumenten toe, zoals de guzheng, wat voor een oosterse sfeer zorgt in Secret of Silence.
Capital Punishment for Cars is voor mij de zoveelste verrassing van de laatste maanden uit de Noorse ‘muzikale fruitmand’. Wereldplaat! Voor de Nederlandse release moet u nog even geduld hebben, want die is gepland voor 26 mei.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 18 maart 2017
Anne-Marie Gi?rtz - Capital punishment for cars - muziekwereld.com
Capital Punishment For Cars is opgedragen aan haar overleden vriendin Annine Qvale Gasvik, de ontwerpster van het artwork van haar vorige cd en aan de Amerikaanse componiste/dichteres Fran Landesman, die in 2011 overleed en de meeste bekendheid verwierf met het lied Spring Can Really Hang You Up the Most uit 1955. Ook als componiste oogstte Landesman veel lof, met name nadat Miles Davis haar compositie Nothing Like You opnam. Tijdens de dertig jaar durende vriendschap met Anne-Marie had Landesman de gewoonte om haar nog niet gepubliceerde gedichten reeds naar Giørtz te sturen. Zij kent die gedichten dus als geen ander. Voor Capital Punishment for Cars koos Giørtz er zeven uit om die op muziek te zetten.
Anne-Marie Giørtz is er op onnavolgbare wijze in geslaagd de gedichten van Landesman om te toveren naar een magnifiek muzikaal palet, waarbij het evenwicht tussen lyriek en de composities perfect in balans zijn gebleven. De fascinerende opener en titelsong komt echter volledig op conto van Guttorm Guttormsen, die de muziek componeerde op de tekst van een gedicht van Rod McKuen. Een ander uitstapje maakt Anne-Marie in het nummer Make New Friends naar een gedicht van de uit Wales afkomstige componist Joseph Parry.
Er valt op dit album ontzettend veel te genieten door de verrassende wendingen in de songs en bovenal spreken de prachtige teksten zeer tot de verbeelding. Daarbij steelt Giørtz de show vanwege haar voortreffelijke voordracht, die je als luisteraar direct raken. Daarnaast is opvallend de subtiele wijze waarop multi-instrumentalist Peter Baden met zijn percussie geregeld invulling geeft aan de songs, alsmede de enorme dynamiek die van het album uitgaat. Soms voegt men ook niet alledaagse instrumenten toe, zoals de guzheng, wat voor een oosterse sfeer zorgt in Secret of Silence.
Capital Punishment for Cars is voor mij de zoveelste verrassing van de laatste maanden uit de Noorse ‘muzikale fruitmand’. Wereldplaat! Voor de Nederlandse release moet u nog even geduld hebben, want die is gepland voor 26 mei.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 18 maart 2017
Anne-Marie Gi?rtz - Capital punishment for cars - muziekwereld.com
Annie Gallup - Ghost (2015)

4,0
0
geplaatst: 28 juli 2015, 13:59 uur
Op haar nieuwste – alweer 10e - album brengt singer/songwriter Annie Gallup (Santa Barbara, California) negen eigen nummers en twee coverversies. Op Ghost overtuigt Gallup ons op vertrouwde wijze met haar rustgevende liedjes en dito stem.
Annie Keating - Make Believing (2015)

4,5
0
geplaatst: 16 juni 2015, 10:25 uur
Singer/songwriter Annie Keating, Brooklyn (NY), brengt met Make Believing alweer haar 6e album op de markt, waarvan de basistracks in drie dagen live werden opgenomen in een studio in Brooklyn. Annie omarmt folk, bluegrass (‘One good morning’) en country (luister naar het heerlijke walsje ‘Sunny dirt road’), maar kan ook lekker rocken (‘I want to believe’). In het prachtige ‘Foxes’ is het arrangement (Mercer) en de begeleiding (o.m. een ‘Mellotron choir’!) wel heel apart en aangenaam. Een prettige verrassing, deze zesde van Annie Keating. Uitstekende cd!
Auburn - Mixed Feelings (2015)

4,5
0
geplaatst: 30 augustus 2015, 08:39 uur
Mixed Feelings is het nieuwe album van de Britse groep Auburn. De 13 songs zijn een aantrekkelijke mix van alt.country, roots en blues met een akoestische inslag. Leadzangeres Liz Lenten is met haar fraaie stem het stralende middelpunt met vocale invloeden die variëren van Bonnie Raitt, Billie Holiday, Ricki Lee Jones, Amy Winehouse, Kate Bush tot Janis Joplin.
Aurelio - Darandi (2017)

4,0
0
geplaatst: 22 januari 2017, 10:42 uur
Tot voor kort was Aurelio nog een voor mij onbekende zanger. Dankzij de distributeur van Realworld Records is dat inmiddels verleden tijd. Bovendien leverde research naar dit album voor mij een bevestiging op van het gezegde: ‘een mens is nooit te oud om te leren’. Want had u wel eens gehoord van Garifuna en Garifuna muziek? Ik in ieder geval nimmer en onderzoek leverde interessante informatie op.
Garifuna is een deel van de bevolking in Midden-Amerika met een Indiaanse en West-Afrikaanse achtergrond; zij leven langs de kusten van Belize, Guatemala, Honduras en Nicaragua. Aurelio Martínez is de vaandeldrager van de Garifuna muziek en is heel bekend en vermaard in Latijns-Amerika, mede vanwege zijn regelmatige samenwerking met een andere cultheld van de Garifuna muziek, Andy Palacio. Zelf is Martínez afkomstig uit Honduras. Darandi is een ter viering van zijn dertigjarig jubileum uitgebracht verzamelalbum van zijn beste liedjes. Naast een prima zanger is Aurelio Martínez ook een uitstekend gitarist. Bij de muziek op Darandi is het nagenoeg onmogelijk om stil te zitten en niet te gaan dansen.
Het album vormt voor mij als eerste kennismaking een mooie introductie om verder op zoek te gaan naar muziek van Aurelio.
Garifuna is een deel van de bevolking in Midden-Amerika met een Indiaanse en West-Afrikaanse achtergrond; zij leven langs de kusten van Belize, Guatemala, Honduras en Nicaragua. Aurelio Martínez is de vaandeldrager van de Garifuna muziek en is heel bekend en vermaard in Latijns-Amerika, mede vanwege zijn regelmatige samenwerking met een andere cultheld van de Garifuna muziek, Andy Palacio. Zelf is Martínez afkomstig uit Honduras. Darandi is een ter viering van zijn dertigjarig jubileum uitgebracht verzamelalbum van zijn beste liedjes. Naast een prima zanger is Aurelio Martínez ook een uitstekend gitarist. Bij de muziek op Darandi is het nagenoeg onmogelijk om stil te zitten en niet te gaan dansen.
Het album vormt voor mij als eerste kennismaking een mooie introductie om verder op zoek te gaan naar muziek van Aurelio.
