Het is alweer een kleine drie jaar geleden dat het album ‘Licht’ van de nederrockband Nachtpost ‘het licht zag’ en nu verschijnt hun nieuwe album ‘Sporen’ dat de band a.s. zaterdag in Koffiehuis KHL aan de Oostelijke Handelskade (Amsterdam) aan het geïnteresseerde publiek zal presenteren.

De geschiedenis van de bandleden voert ons terug naar begin van de jaren tachtig toen in de regio Den Haag de band Nanacht werd opgericht. Na 28 jaar vond Nanacht zijn Waterloo, maar verrees al snel uit de as onder de naam Nachtpost en de residentiestad werd al spoedig als thuisbasis verruild voor Mokum. Sindsdien verschenen de albums IJs (2010) en Licht (2012) welk laatste album toen door mij en andere recensenten zeer lovend werd ontvangen.

We zijn nu drie jaar verder is en de band spreidt ook op hun nieuwe album weer indierock met een scherp randje ten toon, gelardeerd met prachtige Nederlandstalige teksten, dwars, eigenzinnig, soms hard, soms zacht, maar voortdurend spannend. Met elf pakkende liedjes van hoog poëtisch gehalte voert Nachtpost ons mee in hun eigen wereld van observaties en herinneringen. De tekst van openingsnummer Mantel is een vrije vertaling van de Mantel uit Peterburgse vertellingen (1835-1842) van Nikolaj Gogol, een beroemde Russische prozaïst uit de 19e eeuw van Oekraïense afkomst. Met deze verrassende opening zet Nachtpost gelijk de toon voor de volgende tien spannende liedjes, waarbij Trap (het lot van een eenzame fietser van asfalt naar zandweg door weer en wind), Gistermorgen (de vluchtigheid van het leven), Koud In De Kamer (ouderdom die tot eenzaamheid kan leiden) en Nachtrit (afscheid van de stad tijdens het ochtendgloren na een met vrienden doorwaakte nacht) eruit springen. De andere nummers zijn tekstueel ook prachtig, maar dermate mystiek dat ze veelal voor diverse interpretaties vatbaar zijn. Dat geldt ook voor de mystieke albumhoes, een dode aangespoelde walvis op een verlaten strand en drie mannen die mistroostig naar het kadaver kijken. Zit hier een verhaal achter? Op hun website laat de band zich hierover niet uit en misschien is die geheimzinnigheid ook wel de bedoeling geweest in de keuze van deze frontcover die in ieder geval prima past bij de mystieke teksten van de liedjes.

Ik vond Licht uit 2012 al een boeiend album; met Sporen bewijst Nachtpost ondubbelzinnig dat de de vier bandleden zich de afgelopen jaren nog verder artistiek hebben ontwikkeld naar een niveau dat zich tekstueel en muzikaal absoluut kan meten met De Dijk om maar eens een dwarsstraat te noemen. Dit album is dan ook een aanrader voor liefhebbers van nederpop(rock)!

Mijn recensie op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/nachtpost.1.htm

Toen Jasper de Beer, oprichter en basgitarist van de band Naked Ears, mij benaderde met het een verzoek om het nieuwe album Icebear te recenseren, hoefde ik na een korte research niet lang na te denken. In de eerste plaats hebben bands uit mijn woonplaats Amsterdam al een streepje voor en ten tweede sprak mij aan dat alle 9 nummers eigen composities zijn. Maar bovenal mijn waardering voor de titelsong, waarbij het lot van de met uitsterven bedreigde ijsbeer tekstueel centraal staat. Zo geëngageerd zijn de meeste rocksongs tegenwoordig niet meer, waarvoor hulde!

De vaste kern van Naked Ears bestaat naast Jasper de Beer uit Gil Lopez (gitaar), Stormvogel (toetsen), Dirk Beets (trompet), Remko Smid (saxen) en Mark Eshuis (drums). Op het album spelen en zingen ook nog zes gasten mee.

De negen tracks op Icebear bevatten vijf instrumentale nummers en vier met zang. Voortdurend wordt de aandacht van de luisteraar goed vastgehouden. De muziekstijl is variërende stevige jazz- en funkrock, alsmede een snuifje oriëntaals (in het nummer Ethijojo met zangeres Minyeshu Kifle), met onmiskenbaar invloeden van David Bowie en Frank Zappa.

Voor liefhebbers van jazz- en funkrock, alsmede Bowie- en Zappa-adepten, kan ik dit album van harte aanbevelen! Muziekwereld zal Naked Eears blijven volgen en ik kijk nu reeds uit naar een nieuwe cd!

Mijn recensie op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/naked_ears.htm

Nathaly Masclé is een Nederlandse zangeres/zangcoach, die reeds dertig jaar in het vak zit. Al op 17-jarige leeftijd maakte Nathaly haar tv-debuut in de talkshow ‘Voor De Vuist Weg’ van Willem Duys. In haar carrière heeft zij ruimschoots haar sporen verdiend als leadzangeres van diverse orkesten (onder andere Casino, Hollywood Boulevard, Glenn Miller Orchestra) en als lid van de damesgroepen Femme Vocale (wellicht bij u bekend van deelname aan ‘The Winner Is’ in 2005) en Superb Voices (met Liane Hoogeveen en Lucette Snellenburg).
Het kon uiteindelijk niet uitblijven: het lanceren van een eigen cd, getiteld Driven By The Wind, die augustus vorig jaar uitkwam. Het idee om het album op te dragen aan Sting ontstond na het samen met haar vriend, pianist/producer Jean Louis van Dam, bijwonen van een Sting-concert. In onderling overleg werd besloten dat het geen cover-album zou worden, maar dat Van Dam de songs zou componeren in de stijl en geest van Stings’ muziek en Nathaly zou zorgdragen voor de teksten.
Driven By The Wind werd met twaalf prachtige popsongs het fraaie eindresultaat. De albumtitel is een persoonlijke keuze van Nathaly als herinnering aan de vele keren toen zij als jong meisje op het strand van Noordwijk vertoefde met de zeewind in haar haren. Leidend op dit album zijn de mooie vocalen van Masclé, die zich uitstekend lenen voor de gevarieerde popsongs met lichte r&b- en jazzinvloeden, en de uitstekend musici die aan dit album meewerkten. In de eerste plaats Jean Louis van Dam, die ik beschouw als één van de beste pianisten van Nederland, maar ook de vaste bandleden gitarist Ian Boelens, drummer Danny van Dam en gastmusici Jeroen de Rijk (percussie), Hermine Deurloo (mondharmonica) en Tom Beek (sopraan en tenor sax) tillen Driven By The Wind naar een hoog niveau. In de nummers Morning Dew en This Last Song schittert Hermine Deurloo op mondharmonica. In haar teksten legt Nathaly meermaals haar ziel bloot, zoals onder andere in de prachtige ballad From Mother To Child en het bossanova-achtige Play Those Chords Once More (beide songs als herinnering en hommage aan haar moeder).
Driven By The Wind is inmiddels alweer zo’n acht maanden uit en ik vond het zeer de moeite waard het album via deze recensie opnieuw onder de aandacht te brengen. Bent u liefhebber van mooie luistermuziek, uitstekende zang met topklasse musici, dan is het zeker aan te raden dit album te kopen via iTunes, Amazon of cdBaby.

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/nathaly_mascle.htm

Eind maart plaatste Christian Keijsers van de band No Man’s Valley een bericht in het gastenboek van Muziekwereld met het verzoek een recensie te schrijven over hun debuut EP Mirror Image. Welnu, het verzoek heb ik graag opgepakt en na diverse luistersessies is hier het resultaat.

Het werd mij al snel duidelijk dat deze uit Horst, Limburg, afkomstige groep een stel enthousiaste muzikanten is. Niet alleen is de ep in eigen beheer op eigen kosten uitgebracht, maar de nummers zijn ook zelf opgenomen, gemixt en geremasterd.

No Man’s Valley omschrijft op de eigen website hun muziek als een eerlijke, rauwe sound; voortgesleept door bas en drum hoor je een snerpende gitaar, rauw orgel en charismatische stem. In deze omschrijving kan ik mij wel vinden. Er is een link te trekken naar The Doors, met name vanwege de orgelinvloeden, maar er zijn ook bluesinvloeden die je doen denken aan de sound van Cuby & The Blizzards. Daarnaast is ook wel een stuk psychedelica hoorbaar met invloeden eind jaren 60 begin jaren 70.

De EP telt 6 nummers en dat is best wel een mooi aantal voor een ep. Maar als ik toch een een kleine kritische noot plaats in deze recensie is het de keuze voor een ep-release en niet een volwaardig album. Het is eenvoudigweg te snel afgelopen, maar dit is gelijk ook weer een compliment aan de groep.

Samengevat kan ik stellen dat No Man’s Valley een band is om in de gaten te houden. Eén van de nationale verrassingen van dit prille muziekjaar!

Gepubliceerd op mijn muzieksite Muziekwereld: 24 april 2012
Deeplink: http://www.muziekwereld.com/no_mans_valley.htm