Opnieuw is Putumayo Records erin geslaagd een zeer smaakvolle sampler samen te stellen; deze keer staat India in het voetlicht. De release van dit album vond plaats op 24 maart 2009. Zoals de naam van het album al aangeeft, is het een cd geworden met allerlei muziek uit India, variërend van klassiek tot Bollywood en elektro. Het maakt dit album tot een bijzondere muzikale ontdekkingsreis die geen moment verveelt, ergo: tien nummers lang bleef ik in een ademloze flow geboeid luisteren. Acht van de tien artiesten waren voor mij nog volkomen onbekenden, dus enige research voor deze recensie was noodzakelijk. Om te beginnen Susheela Raman en A.R. Rahman waarvoor die research niet nodig was. Raman en Rahman hebben in Nederland een behoorlijke reputatie opgebouwd. Susheela stond de afgelopen jaren op Muziekwereld nadrukkelijk in de schijnwerpers met recensies van haar albums Love Trap, Music For Crocodiles en 33⅓, die allen bijna de allerhoogste waardering opleverden. Haar nummer Nagumomo sluit perfect aan bij de perfectie van de drie genoemde albums en is afkomstig van het album Salt Rain uit 2001. A.R. Rahman ontving onlangs twee Golden Globes voor zijn muziek in de film Slumdog Millionaire. Bombay Yashree (Yayashri) - al vanaf jonge leeftijd gespecialiseerd in de stijl Carnatic Music – opent met Zara Zara uit de gelijknamige Bollywoodfilm, een prachtig gedragen emotioneel liefdesnummer. Hiermee is gelijk de toon gezet voor de hoge kwaliteit van deze sampler. Nira Chag met Swati Natekar vervolgen met het indrukwekkende Khwaab, waarbij Swati Natekar’s stem voor mij een openbaring vormde. Deze in Engeland opgroeide zangeres is een talent om verder in de gaten te houden. Sanjay Divecha en Kailash Kher brengen het stemmige traditionele nummer Naino Sey. Uma Mohan verrast vervolgens met het prachtige Shiva Panchakshara Stotram / Shiva Shadakshara Stotram, een song die opvallend genoeg ook sterk Keltisch aandoet. Satish Vyas is een beroemde Indiase ‘Santoor’ speler; zijn nummer Homeward Journey vormt zo halverwege het album een mooie instrumentale overschakeling naar A.R. Rahman & Chinmayee met hun Tere Bina uit de film Guru. Vervolgens is het genieten geblazen met Susheela Raman en dan zijn we al weer als in een roes aangekomen bij de achtste track Ganesha van Deepak Ram, een heel stemmig, maar gelijkertijd ritmisch, enigszins ‘flamenco-achtig’ aandoend instrumentaal nummer. Kiram Ahluwalia zingt vervolgens het traditioneel Hindustaanse lied Vo Kuch; haar stem bezorgt mij koude rillingen, zo mooi, zo zuiver.

Bijzonder nieuwsgierig geworden deed ik enig onderzoek naar haar bio.

Kiran Ahluwalia werd geboren in India, verhuisde op haar zevende met haar familie naar Canada, maar is haar Indiase roots altijd trouw gebleven.Zij wijdt haar leven aan het bestuderen en beoefenen van traditionele Indiase muzieksoorten, zoals ghazal en Punjabi volksmuziek. Het Arabische woord ghazal betekent oorspronkelijk zoiets als ‘met vrouwen praten’. Omdat de liefde vroeger het belangrijkste onderwerp was waarover mannen met of over vrouwen praatten, is de naam ghazal steeds meer synoniem geworden voor de vorm van poëtische zang die duizend jaar geleden in Perzië ontstond en vierhonderd jaar later India bereikte. Kiran’s muziek is dus poëtisch en vertelt over menselijke liefde in relatie tot de huidige wereld. Voor haar is ghazal een uitdagende muziekvorm vanwege de structuur en de improvisatie-mogelijkheden. Onder begeleiding van de tabla, gitaar en harmonium combineert Kiran op meesterlijke wijze kracht met finesse.

Putumayo Presents India sluit af met het prachtige Maavan Te Tiyan van zangeres Rajeshwari Sachdev, de zoveelste ‘nachtegaal’ op deze sampler. Rajeshwari is tevens een beroemd filmactrice; zij werd het meest bekend door haar rol in de film Sardari Begum uit 1996 van regisseur Shyam Benegal. Ongemerkt zijn de bijna 43 minuten voorbijgevlogen en laat ik alle muzikale rijkdom een tijdje bezinken. De waardering voor dit album is een 10, een cijfer dat ook na een vijfde luisterbeurt standhield. Putumayo Presents India is aan absolute aanrader voor iedere liefhebber van wereldmuziek.

Gepubliceerd op mijn website Muziekwereld: 2 april 2009
Deeplink: http://www.muziekwereld.com/rec-putumayo_presents_india.htm

Goede albumtitels zijn het halve werk en dat geldt zeker voor Reset, het tweede album van de Groningse singer-songwriter Inge van Calkar. Na haar deelname aan De Beste Singer-songwriters van Nederland vond er op eigen initiatief langzaam een transformatie plaats van haar vertrouwde liedjes met akoestische omlijsting naar een sound met elektrische injectie, die haar liedjes veel meer power geven. Vergeet dus haar oudere werk waarmee zij bij flink wat muziekliefhebbers voor het eerst bekend werd tijdens een optreden in DWDD en ook Inge’s bijdrage aan haar vroegere band ZaZa is niet meer herkenbaar. De albumtitel is hiermee dus verklaard.
In de songs op Reset, allen zelf door haar mede geschreven, gaat Van Calkar er met flinke kracht op los, echter zonder haar gave om puike liedjes te schrijven los te laten. De muziek klinkt wat meer gelaagd en donker dan voorheen, soms zelfs enigszins psychedelisch, maar dat doet geen afbreuk aan de algehele coherentie van het album. Integendeel, na diverse luisterbeurten vormde het voor mij juist een meerwaarde. Naast de reeds begin dit jaar verschenen single I Don’t Mind staan er nog acht andere songs op het album.
Het album opent met Animal, een intro dat snel overgaat in de reeds genoemde single I Don’t Mind en je belandt gelijk in de electrosfeer. De stem van Inge harmonieert in de daaropvolgende track Imaginary prachtig met de muziek en doet daarmee de titel van het nummer alle eer aan. Van de resterende nummers op het album springen er voor mij uit het ‘huppelend-rhytmische’ River waarvan de harmonie lekker lang blijft hangen, het U2-achtige Trouble Maker en als prijsnummer de prachtige ballad This Is When My Heart Stands Still. In de leuke afsluiter met de grappige titel Hold You Hate You Love You Leave You zingt Van Calkar echt de sterren uit de hemel, variërend tussen stevige rock en mooi klein gehouden tussenpassages.
Naast dik verdiende complimenten voor Inge van Calkar gaan de credits voor dit album ook uit naar twee jonge producers Freek van der Heide (co-writer van zes nummers) en Jeroen Sjoers, en hitproducer Peter Jordan uit Hannover. Het enige minpuntje dat ik feitelijk kan vaststellen en de cijferwaardering iets naar beneden drukt, is de ruim 25 minuten speelduur. Dat had wat mij betreft best iets langer mogen zijn op dit boeiende indie pop/rock-album.

Deze recensie is ook gepubliceerd op Muzikekwereld:
Inge van Calkar - Reset - muziekwereld.com

Op 25 februari verscheen het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum van de 28-jarige Utrechtse, in Veenendaal geboren, singer-songwriter Irene Mardi (alter ego van Irene Hartkamp). En laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: het is een verrassend en veelbelovend debuut.

Het muzikaal talent zat er bij Irene Mardi reeds op jonge leeftijd in. Op haar zevende begon Irene met het spelen van gitaar en vanaf haar dertiende ging ze erbij zingen en zelf liedjes schrijven. Op haar zeventiende werd ze toegelaten op het Utrechts Conservatorium en een aantal jaren later kon ze trots afscheid nemen van haar leraren en studiegenoten met een diploma op zak. Avontuurlijk als Irene Mardi nagenoeg haar gehele leven al was, trok ze met haar gitaar de wijde wereld in. Na diverse avontuurlijke omzwervingen belandde Irene op een gegeven moment in Mexico City, waar ze optrad in een lokale kroeg. Tot haar verbazing werd ze naar aanleiding van dat laatste optreden uitgenodigd om haar eigen muziek te spelen op het Internationale Muziekfestival in Milpa Alta (Mexico City). Dus vloog ze in de zomer van 2013 wederom naar dit prachtige land, waar drie concerten gepland waren, samen met haar Mexicaanse studievriend Roberto Sanchez-Picasso. Uiteindelijk werden er negen optredens gespeeld, nam Irene een demo op in het Spaans en werd ze uitgenodigd voor een interview op Canal 22, Mexicaanse nationale televisie.

Op dit moment is Irene Mardi in ons land vooralsnog een stuk minder bekend dan in Mexico, waar in Mexico’s hoofdstad de elf door Irene Mardi zelf geschreven songs van Expectations werden opgenomen. En daar moet naar mijn mening maar snel verandering in komen, want het is – zoals ik in de inleiding van deze recensie al memoreerde - een prachtig album geworden. Expectations is in dit verband best een treffende albumtitel, want de verwachtingen lijken gunstig voor een landelijke doorbraak.

De elf liedjes op Expectations zijn een mix van ballads en uptempo-nummers, overgoten met een jazzy-, of een soulsausje, waarvan de vijf ballads mij het meest aanspreken, omdat de zuivere, heldere vocalen van Irene daar naar mijn mening het best tot zijn recht komen. Luister maar eens naar Point Of No Return (voor mij het absolute prijsnummer van het album), Behind The Veil, Take Life As It Goes, If You Try en afsluiter Love’s Just Love om je er zelf van te overtuigen. Overigens wil ik niets tekort doen aan de overige nummers, die er mede voor zorgen dat het album evenwichtig en verzorgd overkomt. Aparte vermelding verdient het titelnummer dat zich kenmerkt door een aangenaam in het gehoor liggende soulvolle groove. En verdere complimenten voor de uitstekende musici die Irene Mardi op haar album begeleiden: Toetsen: Tomás Krumm, Lennart Temmink, Born Sanders, Gitaar: Roberto Sanchez-Picasso en Gijs Batelaan, Bas: Fer Ruvel en Maarten Bakker, Drums: Pablo Madrigal, Cello: Albert Hartkamp, Viool: Silvia Hartkamp-Savova, Trompet: Jan Wessels. 'Possibility' is een duet met de zanger Nils Krake. Voor de backing vocals kon Irene Mardi een beroep doen op Janneke Valstar, Tirza Hartkamp, Jessica Manuputty en Anne Vrij.

Op CdBaby wordt Irene Mardi vergeleken met artiesten als Carole King en Sara Bareilles. Een groter compliment is als beginnend artiest nauwelijks denkbaar! Nu nog een landelijke doorbraak, dat zou alleszins verdiend zijn.

De uit Rotterdam afkomstige Ivo Gleeman speelde al op jonge leeftijd gitaar en schreef van kinds af aan eigen songteksten. Met de hem zo typerende twaalfsnarige gitaar en footdrums en soms een harmonica, trekt hij als een ouderwetse troubadour of singer-songwriter van dorp naar dorp en van stad naar stad. Wander About – ‘Rondzwerven’ – is de treffende titel van zijn debuut, dat hij op donderdag 4 juni in De Kroepoekfabriek.

Gleeman, de naam komt van de troubadour uit Eye Of The World, deel 1 van The Wheel Of Time, de fantasy-reeks van Robert Jordan, is een loner. Hij zoekt de eenzaamheid als artiest niet bewust op. Vroeger had hij wel een band, maar dit werkt beter voor hem. ‘Het is vooral uit nood geboren,’ zegt de man zelf, die zittend optreedt, zodat hij tegelijk met zijn voeten de footdrums kan bespelen. ‘Het is onderdeel van me geworden, ik ben ermee vergroeid. Zonder voelt zelfs kaal. Ieder zijn ding, en dit is wat ik doe.’ Deze opvallende setting bepaalt zijn sound, die sterk Keltisch getint is met hier en daar ‘n Arabisch accentje. Heel dynamisch, heel apart. Op de track The Gate is de toon meer bluesy. Hij legt nog ‘n klein gitaartje op schoot, dat hij af en toe als percussie-instrumentje gebruikt.

Met producer Ocki Klootwijk heeft hij met zijn beperkte instrumentatrium toch een groot geluid weten te genereren. ‘Alles is lekker uit de losse pols opgenomen,’ zegt Gleeman. Maak daar ‘losse enkel’ van. Die footdrums, waar hij zelf voor de optredens een stalen frame voor heeft ontworpen, zijn ook een mooie gimmick. Het ziet er ook leuk uit, zo’n zanger die al zijn ledematen gebruikt. In de studio is hier en daar voor de afwisseling ook met een echte drummer (Joeri Rook) gewerkt. Die geluiden kan Gleeman op het podium reproduceren met de pads aan zijn voeten, waarmee hij zijn drums bedient. Zien is geloven: echt waar, één man kan zo’n bandgeluid maken.

Wander About is de weerslag van een artiest die veel rondreist. Anderhalf jaar trok hij door Australië en Nieuw Zeeland. De met krachtige bluesy slide gitaar opgetuigde afsluitende track Desert Sun is geïnspireerd op zijn drie dagen durende treinrit in een kaarsrechte lijn dwars door de Australische woestijn. De op de mandoline gespeelde opzwepende single One For The Road is één op één toepasbaar op het kroegleven in de Ierse pubs, waar hij vaak speelt. Dat gaat van stamkroeg Paddy Murphy’s in zijn thuisstad Rotterdam, tot Dolan’s Pub in Limerick of de beroemde De Barra Folk Club in Clonakilty, waar de basgitaar van Noel Redding, de bassist van Jimi Hendrix, nog aan de muur hangt te pronken. ‘Nog één biertje en dan gaan we, zeggen ze dan, om aan het einde van de avond op de wenkbrauwen naar huis te kruipen,’ vat Gleeman het geestig samen.

Met zijn toertjes door Ierland langs de vele pubs en folk clubs, die het land rijk is, leidt Gleeman een jaloersmakend schilderachtig bestaan. Op zijn album neemt hij ons mee op reis. Dat smaakt naar meer – niet per se meer bier maar vooral meer muziek. Laat je meevoeren op Gleemans muzikale zwerftocht, die nu ook gaat leiden langs de Nederlandse zalen in het clubcircuit, waar hij al in het voorprogramma stond van ondermeer Moke en Ellen ten Damme.