Beneath is het debuutalbum van de Nederlandse hardrockband Terrafyght, hoewel de bandleden reeds hun sporen verdienden in andere bands. De band bestaat uit vier leden: frontman/songwriter/gitarist Chris Coenen, songwriter/gitarist Pat Waltmans, drummer Joep Beckers en bassist Maurice Brouwers. Naar eigen zeggen hebben zij sinds hun jeugd ‘een gezamenlijk probleem’, namelijk hun voorliefde voor melodieuze heavy rockmuziek. Terrafyght is opgericht eind 2013 wanneer Coenen samenpakt met 'Tag Team Combination' Beckers, Brouwers & Waltmans die reeds 12 jaar samenspelen in verschillende andere bands en projecten.
Na deze introductie wil ik graag mijn oordeel geven over dit album. Laat ik vooropstellen dat hardrock niet mijn favoriete muziekgenre is en dan is het natuurlijk lastig om bij mij als recensent tot een hoge waardering te komen. Na diverse luisterbeurten moet ik echter bekennen dat het album mij absoluut niet tegenviel en voor de liefhebbers van het genre beslist wel wat te bieden heeft. En ik ben dan ook nadrukkelijk 'in de (luister)stoel gaan zitten' van genoemde muziekliefhebbers, met als resultaat dat 'Beneath' toch een hoog rapportcijfer heeft ontvangen.
Het album is doorspekt met onmiskenbare rockelementen, zoals twin lead gitaarpartijen, pakkende gitaar-rifs en melodieuze meerstemmige zangpartijen. De teksten gaan inhoudelijk, evenals de muziek, over een breed spectrum, zoals nooit opgeven (Resistance), haatzaaiers (Hollow Words), relatieshit (Bound To Glory, Estranged), alcoholisme (Urban Damnation), wraak (My Vendetta), maar ook over een 18e-eeuwse legende (Riders Fate). Hoe dan ook, over het algemeen onderwerpen waar je soms wel mee te maken hebt gehad in je leven en wanneer dat het geval is, zullen de songs 'onder je huis kruipen'.
Het artwork van de cd is in samenwerking met de jonge Canadese kunstenaar Jonathan Reed tot stand gekomen. Van zijn hand is de ‘Wolfman’ op de cover van de cd. Gespleten persoonlijkheid, twee gezichten, dag en nacht, zwart en wit…..iets dat je op alle nummers van het album kunt terughoren en wie weet ook wel van toepassing is op jou.

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld: http://www.muziekwereld.com/terrafyght.htm

Titel van de cd en de naam van de band laten aan duidelijkheid niets te wensen over, evenals de foto. De gitaar in handbereik leunt Texas Martha nonchalant op de robuuste carrosserie van zo’n fraaie oldtimer. Martha Fields Galloway is een telg van een muzikale familie uit de heuvels van West Virginia en Kentucky. De Appalachen sound kreeg ze met de moedermelk ingelepeld.

The Blues Overdrive is één van de meest toonaangevende Deense bluesgroepen en ze timmeren al zo'n dertien jaar aan de weg. Reeds geruime tijd is het geen vanzelfsprekendheid meer dat de betere blues afkomstig is uit de USA. Ik kende maar weinig bluesbands uit het noorden van Europa en de kennismaking met The Blues Overdrive vormt absoluut een aangename verrassing. In 2003 won de band de in Denemarken hoog aangeschreven bluescompetitie in de Mojo Blues Bar in Kopenhagen, het mekka van de lokale blueswereld. Die overwinning leidde tot veel aandacht van de media, vol met lovende kritieken.

Het heeft een tijdje geduurd na de release van het titelloze debuut uit 2012 voordat opvolger Clinch! onlangs werd uitgebracht. The Blues Overdrive behoort ontegenzeglijk tot de voorlopers van de moderne bluesstijl. Het recept is op zich simpel: via een alternatieve interpretatie bluesnummers in een nieuw jasje steken. Uiterst knap is dat de band in dat kader enerzijds getuigt van veel respect voor de bluestraditie, maar anderzijds aan de nummers toch een eigentijdse draai weten te geven.

De tien nummers op dit album zijn met uitzondering van track 5 (Daughter Of The Devil) allen geschreven door leadzanger/gitarist Martin Olsen en bestrijken een breed scala aan muziekstijlen, variërend van sompige moerasblues, shuffles tot ranzige boogie grooves. Onmiskenbaar in de meeste nummers is de waarneembare invloed van wijlen JJ Cale, maar dat is allerminst storend. Het klinkt bovendien allemaal minder gezapig dan Cale en dat spreekt me wel aan. Aan Three Times Lover (track 3) en het reeds genoemde Daughter Of The Devil) leverde Duke Robillard een bijdrage, wat natuurlijk veel zegt over de inmiddels opgebouwde internationale reputatie van The Blues Overdrive.

Samengevat kan ik stellen dat het diverse keren beluisteren van Clinch! voor mij een aangename kennismaking vormt met deze Deense bluesband. Ik kan dit album dan ook zeker aanbevelen aan iedere bluesliefhebber. En wat mij betreft mag het derde album minder lang op zich laten wachten dan deze debuutopvolger.

Line-up:
Martin Olsen (vocals, guitars)
Andreas Andersen (guitars)
Thomas Birck (bass, Resonator)
Lars Heiberg (drums, percussion)

With:
Duke Robillard (guitar - #3,5)
Joel Paterson (lap steel - #7)

Gepubliceerd op mijn muzieksite www.muziekwereld.com

Dit is het eerste album van The Chapin Sisters met originele songs sinds 5 jaar (afgezien van een tussendoortje met covers van The Everly Brothers). De zusjes verwennen de luisteraar zoals vertrouwd met prachtige harmonieuze vocalen in nummers die verhalen over persoonlijke gevoelens en indrukken aangaande hun verhuizing van Los Angeles naar New York.

Jamie en Kellen Coffis zijn de echte ‘Coffis Brothers’ die als leadzangers en songschrijvers actief zijn en ‘The Mountain Men’ zijn leadgitarist Kyle Poppen, bassist Mason Hutchinson en drummer Henry Chadwick. Deze vijf muzikanten uit Belmont, Santa Cruz Mountains, California zijn zowel beïnvloed door de muziek van ‘The Beatles’ als door de meer hedendaagse rock van een band als ‘Tom Petty And The Heartbreakers’. Prima Americana-album!

Van de Tilburgs/Utrechtse bluesrockband The Red Phone verscheen vorige maand een debuutalbum, waarbij de bandleden voor het tot deze release kwam bepaald niet ‘over een nacht ijs’ zijn gegaan. Alle muziek is geschreven door de bandleden samen en hoewel het album reeds in 2013 werd opgenomen heeft de band ruim de tijd genomen om alle nummer te mixen en masteren.

Voor de release van Dancing Like A Shark is dus een ‘flinke aanloop’ genomen en aan het resultaat valt duidelijk af te leiden dat het album met zorg en veel accuratesse tot stand is gekomen. Niettemin vond The Red Phone naast het studiowerk ook flink wat tijd voor binnen- en buitenlandse optredens. Wat betreft het buitenland niet even over de grens gewipt, maar onder andere optredens in Polen (waar ze feitelijk zijn ontdekt als band) en zelfs IJsland!

Op de muzieksite 3voor12 wordt de muziek van The Red Phone omschreven als riff-georiënteerde bluesrock. Ik kan me niet volledig vinden in deze karakteristiek, want (alt)rock heeft minstens een even groot aandeel als bluesrock. Maar dat mag de luisterpret zeker niet drukken. In ongeveer 26 minuten flitsen tien nummers langs het luisterend oor, waarbij vier tracks de 3 minuten nauwelijks ontstijgen en de overige zes dus nog korter zijn. Dat biedt als groot voordeel dat de aandacht van de luisteraar geen enkele kans krijgt om te verslappen, maar na de finish, al happend naar adem, wel snakt naar meer van hetzelfde uit de muzikale fruitmand van The Red Phone. Opvallend is dat in diverse nummers een Hammond een actieve rol speelt, maar naar zeggen van de bandleden de Hammond ontbreekt bij live-optredens. Ik zou zeggen: hou het ‘orgel’ als onderdeel van het groepsgeluid in stand, want het vormt voor mij een extra dimensie.

Na diverse luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat The Red Phone er met glans in is geslaagd een verpletterend debuut af te leveren dat een must is voor liefhebbers van alt- en bluesrock. Ik kijk dan ook uit naar een tweede album dat – en dat zal niemand meer verbazen – best een wat langere speelduur mag krijgen.

Biografie:

The Red Phone maakt ruige, rauwe muziek met blues- en soulinvloeden. Invloeden van Jack White, The Black Keys, Jimi Hendrix en Led Zeppelin zijn duidelijk hoorbaar. Pakkende liedjes met kop en staart. Soms oude blues in een nieuw jasje met veel invloeden van garagerock, soms meer relaxte songs waar de soul vanaf druipt.

Bassist Mathijs Vermeulen en drummer Mark ‘Tamba’ Kieboom speelden eerder samen in de Surf & Rockabilly band The Germaphonics. Frontman Seán Walsh bracht twee goed ontvangen albums uit onder zijn eigen naam en Jair Yess maakte furore met The New Hip. Nadat de vier Tilburgse muzikanten in het verleden in andere bands door heel Europa toerden, zijn zij samen aan een nieuw avontuur begonnen: The Red Phone.

Op 14 februari 2012 brachten zij hun eerste EP uit. Een mini-cd met 5 erg gevarieerde songs. De song “Sonny Boy” werd gebruikt in de Nederlandse actiefilm Black Out (2012) met onder andere Katja en Birgit Schuurman. Een paar maanden na het uitkomen van de EP werd de band ontdekt in Polen, waar zij in juni en oktober van 2012 in totaal zes shows hebben gedaan. Inmiddels wordt er hard gewerkt aan een album.

Line Up

Seán Walsh: Gitaar en zang / Mathijs Vermeulen: Basgitaar en backing vocals / Mark Kieboom: Drums en backing vocals / Jair Yess: Gitaar, toetsen en backing vocals

Mijn recensie op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/the_red_phone.htm

Dani Rogosic, het alter ego van Daniël van de Kerkhof (1984), begon zo’n 13 jaar geleden met het spelen van gitaar. Hij ontwikkelde zich in de loop der jaren tot een talenvol componist/multi-instrumentalist/producer in het genre pop/rock/metal. Sinds 2012 brengt Dani jaarlijks onder de nogal aparte naam The Rogosic Chronicles een eigen cd uit. Naar eigen zeggen heeft Dani zowel een ‘soft’ als een ‘hard site’. Het eind vorige jaar als vijfde in die reeks uitgebrachte Acoustic Adventures And Some Other Stuff pt 1 - de titel doet het reeds vermoeden – richt zich duidelijk op eerstgenoemde zijde van Dani Rogosic.

In het 16 tracks tellende album komt regelmatig Dani’s voorliefde voor flamenco-muziek naar voren. Hoewel ik geen audiofiel exemplaar van het album beschikbaar heb gekregen, is het onmiskenbaar dat Rogosic een begenadigd gitarist is en daarnaast is veel aandacht besteed aan de opnametechniek en -kwaliteit. Muzikaal-technisch valt er dan ook in deze recensie geen kritische noot te kraken. Anders ligt dat voor mij ten aanzien van de amusementswaarde. De nummers zijn wel erg lofi en kabbelen – nagenoeg naadloos aaneen – een uurtje in laag tempo voort met het risico dat luisteraars na een aantal nummers afhaken. Ik mis spanning en diepgang. Naar mijn mening zou Dani Rogosic er verstandig aan doen om op het eerstvolgende album in de reeks te kiezen voor een concept met meer variatie, diepgang en vooral afwisseling. Niettemin vanwege met name het geluid nu als rapportcijfer toch nog een ruime voldoende.

Mijn recensie op Muziekwereld: http://www.muziekwereld.com/the_rogosic_chronicles.htm

Op hun bandcampsite omschrijft de Canadese formatie The Sumner Brothers zich nog als altcountry-band, maar op dit vijfde album hoor je toch vooral gitaarrock met weemoedige ondertoon. Na het beluisteren van de acht tracks, die op hun CD The Hell In Your Mind staan, kan ik dit album aanbevelen aan alle liefhebbers van rootsmuziek met ‘een donker randje’.

De Utrechtse singer/songwriter Tim Treffers pakt verassend uit met zijn debuutalbum Never Trust A Man In A Fur Coat. Het verrassingselement is tweeledig: een uiterst gevarieerde muziekstijl (soul, funk jazz, maar ook pop), alsmede een prima balans tussen rock en mooie ballads. Voeg daar nog eens aan toe dat Tim er in is geslaagd voor zijn debuut een keur aan uitstekende sessiemuzikanten te verzamelen en het ‘plaatje is dan wel rond’ voor een hoge cijferwaardering van uw recensent.

Het songmateriaal is eveneens uitstekend, waarbij Tim werd geholpen door Tim Vermeulen (piano + diverse andere instrumenten, zoon van Hans Vermeulen) en Eric van den Brink (gitaar). Al deze ingrediënten hebben geleid tot 11 boeiende tracks, waarbij de aandacht van de luisteraar nauwelijks kans krijgt te verslappen vanwege de reeds vermelde variatie in stijl en ritmes.

Tim Treffers is niet over één nacht ijs gegaan voor zijn debuut. De nummers werden geschreven in de leegstaande ruimtes van een oude verslavingsopvang dat anti-kraak werd bezet door muzikanten. Daarna werd het album in anderhalf jaar tijd opgenomen in Studio Brinker Media, waarna een label en plugger werden gevonden. Zo veranderde het door de maanden heen van project ‘Washok’ (de beste liedjes werden in het oude washok van het pand geschreven vanwege de mooiste akoestiek en beste geluidsdichtheid) naar de finishing-touch in de studio met een 11 track-album.

Never Trust A Man In A Fur Coat is een muzikale voltreffer van hoog niveau en bewijst eens te meer dat we voor kwaliteit niet uitsluitend zijn aangewezen op het buitenland. Tim Treffers plaatst zich vanuit het niets moeiteloos bij de Nederlandse top en heeft alles in zich om verder uit te groeien tot een muzikant waar we in de toekomst nog meer van gaan horen. Muziekwereld zal Tim’s verdere carrière dan ook nauwlettend op de voet volgen.

Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 mei 2015

www.muziekwereld.com

Met ‘Afterlife’ is de Amerikaanse singer-songwriter Tokyo ‘Toke’ Rosenthal aan zijn zesde studioalbum toe. Reeds meer dan 3 decennia is de zanger, gitarist, pianist en harmonicaspeler met muziek bezig. Rosenthal is een, door een schitterende band begeleide, uiterst bekwame gitarist met een gedistingeerde stem. De lyrische teksten verpakt hij in erg mooie melodieën, zodat ‘Afterlife’ praktisch de soundtrack van zijn leven is.

Paying The Birds To Sing is het eerste Engelstalige album van de Noorse Tove K(ampestuen Heyerdahl) en vormt voor mij een eerste kennismaking met haar muziek. In thuisland Noorwegen is zij naast zangeres nog meer bekend als actrice. Tove vervulde rollen in diverse populaire tv-series, zoals in Soria Moria, Future Come From Behind, Sejer, en meest recentelijk Meglerne waarvan het tweede seizoen op komst is.
Deze cd schijnt artistiek nogal af te wijken van haar eerdere werk volgens de info op Tove K’s website. Nu kan ik dat zelf niet beoordelen (haar eerdere cd’s zijn niet beschikbaar op Spotify), maar Paying The Birds To Sing wist mij van begin tot eind aangenaam te verrassen. Tove’s muzikale stijlwisseling legt haar zeker geen windeieren en kan voornamelijk worden toegeschreven aan Peder Kjellsby (FRIKO), die Paying The Birds To Sing bekwaam produceerde. Ook het autobiografische karakter van de teksten is naar ik heb begrepen een nieuw element die Tove toevoegt aan haar muziek. De scheiding van haar man, die kort voor de opnames van het album plaatsvond, had voor haar de nodige impact en zal daaraan niet vreemd zijn. 

Aan het album doet een keur aan uitstekende gelouterde Noorse pop- en jazzmuzikanten mee en dat tilt het album mede naar grootse hoogte. Speciale vermelding voor gastmuzikant Kjetil Grande, met wie Tove een prachtig duet zingt in Save Me.
Tove heeft een warme, aangename stem, de negen songs zijn stuk voorzien van prachtige arrangementen en alle teksten en de muziek zijn geschreven door Tove. Trompettist Sjur Miljeteig levert als gastmuzikant op twee nummers, waaronder openingstrack This Sping (prolog), een schitterende bijdrage. De nummers laveren op het snijvlak van jazz en folkpop en vormen een mooi harmonieus geheel dat mij tijdens de diverse luistersessies aangename relaxte uurtjes opleverde.

Paying The Birds To Sing is een prachtig charmant album dat ik een ieder, die deze recensie leest, warm kan aanbevelen.

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/tove_k.htm

Op 6 oktober j.l. vond in de grote zaal van Paradiso de presentatie plaats van het nieuwe album van de band Trio Bier, dat door niemand minder dan Burgemeester Eberhardt van der Laan aan de bandleden werd uitgereikt. Club Trio Bier is inmiddels het zesde album van deze Nederlandse in Amsterdam residerende band, in 1995 gestart als straatorkest met zanger Jan Eilander, (bas)gitarist Roelof ter Veld en accordeonist, gitarist en componist Rini Dobbelaar. Tegenwoordig bestaat Trio Bier uit zes bandleden; naast de genoemde oude kern Cor van den Berg (elektrische en akoestische gitaar), Bruno van Klaveren (drums) en Koos Prins (alt & sopraansax, medolica, backing vocals).

Dit keer is in tegenstelling tot hun vorige twee albums de band de studio (Pantolini) ingedoken, want ze wilden – naar zeggen van de band over de release van Cub Trio Bier - wat meer ‘bandgevoel’ uitstralen op het nieuwe album. Welnu, dat is naar mijn mening voortreffelijk geslaagd. In samenwerking met Antonie Broek (De Dijk, orgel, percussie), die al snel tijdens de opnames ‘doorgroeide’ van opnameleider tot producer, ontstond in korte tijd een negental nummers, die zeer afwisselend zijn qua muziekstijlen: van polka tot fanfare en een aantal mooie ballads. De grootste gemene deler is een constant hoog niveau van pakkende teksten (hulde daarvoor aan Jan Eilander en Rini Dobbelaar) die verhalen over onder andere echtelijke trouw, liefde (waarvoor zelfs de Apennijnen worden bedwongen), psychopaten in ons polderland, psychonautische processen, de mysterieuze Layla die wordt belaagd door getatoeërde tokkies, een liefde die gelukkig toch nog arriveert in de blessuretijd van een (vervroegd) gepensioneerde en een adembenemend mooie afsluiter Thé als eerbetoon aan hun (te vroeg) overleden vriend Thé Lau.

In de meeste nummers is onmiskenbaar de invloed hoorbaar van De Dijk, maar dit komt nimmer over als hinderlijk, in tegendeel: ik kon na diverse luistersessies nadrukkelijk vaststellen dat Trio Bier toch een eigen geluid heeft met prima muzikanten, pakkende teksten, gelardeerd met de warme stem van Jan Eilander.

Het album Club Trio Bier heeft mij aangenaam verrast!

Deze recensie is ook geplaatst op mijn muziekblog Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/trio_bier.htm