De in St. Louis geboren en in Jackson, Mississippi, opgegroeide Scott Albert Johnson moest er liefst 6½ jaar over doen om Going Somewhere via crowdfunding van Kickstarter uit te brengen. We kunnen ons gelukkig prijzen dat het Johnson is gelukt de fondsen daartoe te vergaren, want hij blinkt uit met zijn songteksten, gitaar- en mondharmoncaspel.

Op zondag 5 juni j.l. werd tijdens het Meer Jazz Festival in Hoofddorp aan jazzicoon Amerikaanse tenorsaxofonist Scott Hamilton de “Meer Jazz Prijs 2016” uitgereikt. Gelijktijdig vond de release plaats van zijn nieuwe album Triple Treat dat tot stand kwam samen met jazzzangeres Léah Kline en pianiste Francesca Tandoi.

Voor jazzliefhebbers heeft Scott Hamilton geen nadere introductie nodig. Scott kwam halverwege de jaren zeventig op als internationale jonge jazzster en heeft inmiddels meer dan honderd albums op zijn naam staan. Hamilton toerde over de globe en musiceerde op ieder continent. Hij speelde met jazziconen, zoals Roy Eldrigde, Anita O’Day, Benny Goodman, Tony Bennett, Ella Fitzgerald, Rosemay Clooney, Concord All Stars en is tegenwoordig vaak gastsolist bij diverse groepen en festivals.

Léah Kline is een veelzijdige Amerikaanse zangeres, met een opleiding aan de Conservatory North Carolina School Of Arts in zang, dans en acteren (zoiets heet ook een “Triple Treat”) en zij acteerde onder anderen in de film Patriot Games met Harrison Ford. Léah kwam in 2000 naar Nederland en had een rol in de Vander Ende musical 42nd Street. Inmiddels beschikt Kline over een ruime gevarieerde ervaring op het terrein van cabaret, musical, jazz en heeft al acht albums op haar naam staan. Na haar – op Muziekwereld hooggewaarde album This Precious Life van vorig jaar – keert Léah met Triple Treat nadrukkelijk terug naar haar comfort zone en dat pakt wederom voortreffelijk uit.

Francesca Tandoi zal in Nederland van het drietal wellicht de iets minder bekende zijn, maar in de jazzwereld heeft zij als virtuoos jonge pianiste de laatste jaren naam gemaakt. Francesca is afkomstig uit Rome, maar heeft voorlopig Den Haag als thuisbasis. Niet alleen betovert zij het publiek tijdens concerten met schitterend pianospel, maar ook als zangeres heeft zij veel allure. Haar wereldwijde reputatie reikt inmiddels tot aan Japan. Tandoi bracht al twee cd’s uit: For Elvira en Something Blue.

Reeds na eerste beluistering van Triple Treat kon ik de nodige positieve conclusies trekken. Het merendeels door jazz standards gevulde album getuigt van een unieke combinatie van drie bevlogen jazzmuzikanten, die elkaar met een onnavolgbare chemie feilloos aanvoelen qua timbre en afstemming. Het is een genot hoe zij elkaar op evenwichtige wijze de ruimte gunnen om op geëigende momenten individueel met stem en instrument te kunnen schitteren. Van de elf tracks is er geen één die uit de toon valt. Maar als ik dan toch een nummer mag noemen dat mij na iedere luistersessie het meest raakte, is het wel Star Eyes waar de chemie tussen Scott, Léah en Francesca het meest tastbaar overkomt. En ook vermeldenswaard is het nummer First Song van Charlie Haden (track 5) in een tamelijk ‘klassieke’ uitvoering, de perfecte soundtrack in een sportfilm tijdens slow motion gedeeltes.

Ik was als recensent in de gelukkige omstandigheid om de cd diverse keren te beluisteren op mijn highend apparatuur en kan de conclusie trekken dat we hier niet alleen te maken hebben met een artistiek hoogwaardig jazzalbum, maar de opnames in de Lar Music Studio (’s Gravendeel) zijn ook van perfecte kwaliteit. De credits in dit verband gaan naar 'sound-engineer' Leen Robbemont.

Triple Treat is wat mij betreft tot dusver één van de beste jazzalbums van 2016 en zal ongetwijfeld eind dit jaar hoog eindigen in mijn jaarlijstje in het genre jazz.

Deze recensie is tevens door mij geplaatst op www.muziekwereld.com

Sharon Goldman was voor mij tot voor kort nog totaal onbekend tot het moment dat onlangs haar nieuwste cd tezamen met een bundel andere cd’s in mijn brievenbus belandde ter promotie en voor een eventuele recensie. En wat ben ik blij met deze geweldige ontdekking!
Hoewel singer-songwriter Sharon Goldman geboren en getogen is op Long Island, liggen haar roots in Israël en de invloeden uit haar jeugd met een orthodox religieus Joodse opvoeding zijn duidelijk terug te horen in haar liedjes, zoals in Jerusalem (Yerushalayim), Rose Of Sharon, the Sabbath Queen, Land Of Milk And Honey en het titelnummer dat staat voor A Woman’s Voice. Stuk voor stuk schitterend, zowel vocaal als tekstueel.
Sharon heeft iets opmerkelijks gepresteerd met de lyriek van haar liedjes. Zij is er namelijk in geslaagd om de intonatie van historische Hebreeuwse liturgie te vermengen met de huidige feministische invloed op het Joodse en Amerikaanse leven. En ondanks deze historische invloeden op haar songs zijn ze uiterst toegankelijk voor de liefhebbers van poëtische, intelligente, zeer muzikale folkpop. Je hoeft absoluut niet Joods te zijn om verliefd te raken op Sharon Goldman’s originele, tijdloze, soulvolle muziek.
Er staat werkelijk geen zwak nummer op deze cd. En wat een prachtige stem heeft Sharon Goldman, als die van een nachtegaal betovert zij de luisteraar in 13 songs. Prachtige folkpop die mij bij iedere luisterbeurt telkens weer koude rillingen bezorgde en voor mij ook emotioneel van grote betekenis bleken te zijn, want ik heb vroeger twee keer een onvergetelijke rondreis gemaakt door Israël. Tijdens het luisteren duiken moeiteloos weer allerlei herkenbare beelden voor mij op, van de zeer wisselende landschappen, de gemêleerde bevolking, de taal, het geloof, de heilige plaatsen en niet in de laatste plaats de avontuurlijke excursies.
Kol Isha zal volgende maand een prominente plek krijgen in mijn jaarlijst folk en is een album dat liefhebbers van folk niet mogen missen!
Kol Isha is als fysieke cd verkrijgbaar via de website van Sharon Goldman en ook digitaal via haar site en iTunes.

Mijn recensie is ook geplaatst op mijn eigen muziekblog:
http://www.muziekwereld.com/sharon_goldman.htm

Na twintig jaar produceren van elektronische beats had DJ Richard Blair een punt bereikt om iets totaal nieuws op te zetten en hij verhuisde naar Bogota, Colombia om een organische sound te creëren met als basis de muziek van grote Latijns-Amerikaanse ‘orquestas’ uit Colombia, Cuba, Haïti, Trinidad en Afrika. De muziek op Supernatural Love wijkt nogal af van hun vorige albums, maar dat is zeker geen omissie. Elektronica is op dit album weliswaar nog steeds aanwezig, maar er is ook veel gitaarwerk en inbreng van diverse traditionele instrumenten. Verwacht geen onstuimige feestmuziek, maar eerder een tijdloze minimalistische groovy sound met veel dubinvloeden. Dat resulteert regelmatig in relaxte passages, die niettemin de aandacht van de luisteraar niet doen verslappen. Daarvoor zijn de nummers te diepgaand en tegelijk sterk wisselend van karakter.
Sidestepper heeft mij met hun nieuwste album bijzonder verrast. Supernatural Love is het zoveelste pareltje van Peter Gabriel’s Real World Label en zal in december een prominente plaats gaan bekleden in mijn jaarlijst wereldmuziek.

Deze recensie is geplaatst op mijn muziekblog Muziekwereld: http://www.muziekwereld.com/sidestepper.htm

solitary ZEBRA (de kleine ‘s’ is geen tikfout) is een indierockband uit Drente, die zich sinds 2013 nadrukkelijk op de ‘kaart van het vaderlandse indierocklandschap’ plaatste met maar liefst 4 singles in de top-10. En als extra schijnwerper zeker niet in de laatste plaats door het winnen van de prijs van Kunst & Cultuur Drenthe, hetgeen de band een plek op Eurosonic 2014 opleverde.

De vier ‘zebra’s’ spelen pakkende, ‘catchy-but-edgy’ indierock met een melancholieke, donkere sound. Kenmerkend in hun muziek is de volle synth- en gitaaroverdrives, gecombineerd met dromerige soundscapes. Het zijn laatstgenoemde soundscapes die mij het meest aanspreken (Be Quiet, Catch, For Times en het korte voorlaatste nummer met de toepasselijke titel Dreamin’). Bij de overige tracks komen de liefhebbers van stevige indierock meer aan hun trekken en die smeltkroes maakt Thoughts of a solitary ZEBRA tot een zeer geslaagd debuutalbum van een talentvol, uiterst muzikaal viertal waarvan we in de toekomst waarschijnlijk nog meer gaan horen.

Mijn recensie op Muziekwereld: www.muziekwereld.com

Tot dusver is slechts 1 stem op dit album uitgebracht, dus naast mijn waardering hieronder ook integraal mijn recensie in Muziekwereld. Overigens heel opmerkelijk dat haar schitterende album Del Recuerdo De Amor (2006) 'uitblinkt door afwezigheid' op Musicmeter.

Recensie:
Terwijl Ik Wachtte, het nieuwe album van Stefka (artiestnaam van Stephanie Ruijsenaars), bewijst eens te meer haar grote veelzijdigheid. Opnieuw spreidt zij namelijk haar talent ten toon om interessante gedichten te ‘vertalen’ naar boeiende, pakkende liedjes. Waren het in 2006 Spaanse gedichten van García Lorca en Pablo Neruda die deels het album Del Recuerdo De Amor vulden, op haar nieuwe album koos Stefka voor een kruisbestuiving tussen gedichten van dichteres Joke van Leeuwen en daarop gebaseerde composities en teksten. Hoewel de teksten niet over de hele linie de gedichten letterlijk volgen, zijn de liedjes er inhoudelijk wel sterk op gebaseerd. Tien afwisselende nummers leiden tot een uitermate boeiend luisteralbum, waarbij de nodige credits ook moeten uitgaan naar producer Reyn Ouwehand (ondermeer bekend als producer van Ellen ten Damme en Kane), alsmede naar de voortreffelijke muzikale begeleiding. De veelal nogal wrange ondertoon van de teksten contrasteert opmerkelijk met de lichtvoetige en harmonieuze klanken en dat pakt wonderwel positief uit. Stefka zingt heel herkenbaar over alledaagse omstandigheden, zoals over de onwennigheid in een nieuwe stad en over mensen die geen puf hadden om kennis te komen maken.

Terwijl Ik Wachtte zal naar verwachting niet de vaderlandse top-50 binnenstormen, maar voor de liefhebbers van het betere Nederlandse singer-songwriter werk á la Ellen ten Damme, Eefje de Visser en Beatrice van der Poel is dit album een absolute aanrader. Met Terwijl Ik Wachtte is Stefka toegetreden tot de eredivisie van dit genre! En dat is aan het eind van 2013 een onverwacht aangename muzikale constatering.

Gepubliceerd op Muziekwereld: 3 december 2013
Deeplink: http://www.muziekwereld.com/stefka.1.htm