Dit album is deels opgenomen in Kate’s huiskamer en klinkt dan ook heel akoestisch. Kate Campbell toont met haar nieuwe album opnieuw aan dat zij één van de beste hedendaagse vertolkers is van akoestische americana. Luister en geniet!

Katy Too, het alter ego van de Belgische zangeres Leen de Haes, verraste vier jaar geleden met haar debuutalbum Quest For Honey, een debuut dat ontvangen werd met lovende kritieken.
Met Nine Lives, bekwaam geproduceerd door Wigbert van Lierde, gaat Katy Too iets meer richting het genre Americana; de 9 liedjes hebben echter nog steeds onmiskenbaar een poppy sound. Een geluid dat ook na diverse luisterbeurten heel aangenaam en ‘zomers’ mijn oren bleven strelen. De Haes heeft als gave haar liedjes te verweven in knappe songteksten en –structuren. Zij kan soms heel breekbare popliedjes brengen, maar schuwt anderzijds ook niet het wat steviger americana-werk. Nine Lives is dan ook heel gevarieerd - wel helaas met een enigszins korte speelduur van zo’n 32 minuten - maar als constante factor en leidraad blijven de songs stuk voor stuk toch heel integer en persoonlijk. En dat is uiterst knap. Het album kent wat mij betreft geen zwakke nummers, maar als ik er toch een paar mag noemen die bij mij het meest bleven hangen: het melodieuze Bad Moves, het titelnummer, een mooie ballad, voorzien van een catchy en stemmig ‘americana-sausje’, alsmede het slotnummer, de mooie ballad Bricks And Sirens.
In de aan deze redactie (Muziekwereld.com) gerichte e-mail met een verzoek om een recensie van het album las ik een passend citaat van Katy Too’s landgenoot bassist en liedjesschrijver Wouter Berlaen (verantwoordelijk voor de mooie arrangementen van 2 songs op het album: Darlin Tell Me Now en No Angel): ‘"Waren Lucinda Williams, Joni Mitchell & Emmylou Harris woonachtig in Kalmthout, dan huisden ze zeker in het lichaam van Leen de Haes, alias Katy Too. Rauw, hees & teder.” Een mooier compliment van een collega is niet denkbaar en ik sluit mij hier van harte bij aan in de hoop dat een volgend album van Katy Too zal worden voorzien van iets meer van die prachtige ‘catchy’ popliedjes.

Deze recensie is eerder geplaatst op www.muziekwereld.com

Bastards And Sweethearts is na hun uitstekend ontvangen debuut van drie jaar geleden het tweede album van de energieke Limburgse rockband Kill Ferelli. Deze opvolger liet wat langer op zich wachten dan de band waarschijnlijk oorspronkelijk na het debuut had gepland, maar uiteindelijk, mede via een geslaagde crowdfund actie, vond op 6 november j.l. in hun thuisbasis Roermond in de Azijnfabriek toch een geslaagde presentatie plaats van het album.
Kill Ferelli heeft de laatste jaren flink aan de weg getimmerd en zal voor veel muziekliefhebbers van stevige melodieuze rock á la Jimmy Eat World (om maar eens een formatie te noemen als referentiekader) geen onbekende band meer zijn in de vaderlandse rockscene. De wapenfeiten van Kill Ferelli zijn een Nederlandse én Europese tour als support van Anneke van Giersbergen, ze zijn uitgeroepen als 3FM Serious Talent en hebben inmiddels al meer dan 100 shows gespeeld door heel Europa, waarvan Aftershow voor Fall Out Boy in de HMH op 20 oktober jl. de meest recente in het oog springende is. 
Bastards And Sweethearts is een fris rockende zeer toegankelijke nogal Amerikaans klinkende rockplaat, waarbij aangetekend dat het groepsgeluid in belangrijke mate wordt gedragen door de zich voor het muziekgenre uitstekend lenende heldere vocalen van Kelly Kockeloren. De plaat ‘trapt af’ met de flitsende stevige openers Stockholm Syndrome en Whenever We Notice. In de derde track The Day I Die komt de heldere stem van Kelly extra tot zijn recht en met genoemde eerste drie tracks van het album is de toon gelijk gezet voor hetgeen de overige zeven nummers te bieden hebben. Een mooie mix van stevige en iets minder stevige rocknummers, die naast de reeds geprezen vocalen van Kelly ook opvallen door de uitstekende harmonieuze samenzang. The Fault In Our Stars vormt in het tweede deel van het album even een aangenaam rustpunt, waarna Kill Ferelli met Colorblind gelijk weer stevig gaat rocken. Het voorlaatste nummer Stay With Me is een prachtige ballad (voor mij zowel tekstueel als vocaal het hoogtepunt van het album) en met de titeltrack zorgt de band weer voor een stevig slotakkoord.
Inmiddels heeft het album al de nodige lovende kritieken gekregen, zoals:
"Verplichte kost voor jeugdige rockfanaten, 4/5" - NU.NL
"De sound is direct te bestempelen als internationaal" - JIMMYALTER.NL
"Ik dacht heel even dat het om een Amerikaanse band ging, 82/100 - ZWAREMETALEN.COM
Kill Ferelli heeft met Bastards And Sweethearts een prachtig rockalbum afgeleverd, waarop de band wat mij betreft best wel trots mag zijn. Het zal ongetwijfeld een opmaat vormen voor nog meer bekendheid, én, naar ik oprecht hoop veel boekingen voor diverse festivals.

----------------------------------------------------
Kill Ferelli wordt geleid door Kelly Kockeloren (vocalen, gitaar) en Rob Jacobs (gitaar). Live en op de plaat worden zij bijgestaan door Kai Liebrand (basgitaar, vocalen), Roy Moonen (Drums) en Marlouk Basten (toetsen, gitaar, vocals). De opnames vonden plaats met producer Frans Vermast (Krezip, Heideroosjes, BZB, Nailpin) in de Max Power Rent Studios.

De Canadese Kim Erickson (Ontario) verblijdt ons met een prachtig folkalbum. Erickson’s heldere mezzo sopraan-stem intrigeert de luisteraar met tien wonderschone door haar zelf geschreven liedjes, nadrukkelijk beïnvloed door de in haar jeugd opgedane indrukken in de ruimtelijke landschappen van Noord-Ontario. Absolute aanrader voor folkliefhebbers!

Recensie op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/kissy_fleur.htm

Ripened Fruit is het debuutalbum van Kissy Fleur. Deze 21-jarige singer-songwriter uit Sydney - die inmiddels weer is teruggekeerd naar haar geboorteland Nederland - speelt tevens verdienstelijk harp en schreef niet alleen alle liedjes, maar produceerde het album ook zelf.

Ripened Fruit is een conceptalbum, verschenen op 6 april j.l., dat verhaalt over een 15-jarig meisje dat seksueel misbruikt is. Kissy Fleur heeft maar liefst drie jaar toegewerkt naar haar debuut. We kunnen dus vaststellen dat zij ‘niet over een nacht ijs is gegaan’ en haar inzet en toewijding hebben geresulteerd in een prachtig en bovenal wonderschoon album. Dit in weerwil van het uiterst geladen onderwerp. Zoals op een conceptalbum te doen gebruikelijk, vloeien de tien songs naadloos in elkaar over om op passionele wijze chronologisch de opeenvolgende, deels dramatische, gebeurtenissen te volgen. Daarbij hanteert miss Fleur voornamelijk de harp om op akoestisch-vocale wijze in een lo-fi, dreampop-stijl de luisteraar mee te voeren in het persoonlijke verhaal van het slachtoffer. Hierin is zij verdienstelijk geslaagd, hoewel qua concentratie het een en ander van de luisteraar wordt gevraagd om zich niet te veel af te laten leiden door de dromerige klanken en zodoende niets te missen van de indrukwekkende teksten.

Met haar debuut etaleert Kissy Fleur zich als een veelbelovend talent. Haar sterkste troef is haar gave om sterke songteksten te schrijven, maar de wijze waarop zij musiceert en haar album zelf produceerde verdient ook alle lof. In een tijd waar seksueel misbruik door de MeToo-discussies al ruim een half jaar versterkt in de publieke aandacht is gekomen, verschijnt Ripened Fruit op een actueel moment. Ik heb echter het sterke vermoeden dat Kissy Fleur met de release van haar album niet op die huidige actualiteit heeft ingespeeld. Daarvoor heeft zij immers jarenlang met veel vlijt en geduld toegewerkt en toegeleefd naar dit moment - zeg maar gerust haar moment - met Ripened Fruit als fraai eindresultaat. Ben benieuwd wanneer en in welke vorm we in de toekomst meer gaan horen en zien van deze sympathieke Australisch-Nederlandse.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Het titelloze debuut van Kristen Vigard is een klapper van jewelste. Ondanks haar jonge leeftijd (26 jaar) mag deze singer-songwriter al terugkijken op een mooie staat van dienst. Als ‘kid’ reisde zij rond in Zuid-Oost Azië, ze trad op als teenager in enkele Amerikaanse soap-opera’s, ze zong reeds in Broadway-musicals, maar ook in de Parijse metro konden de haastige voorbijgangers hun losse francs kwijt in haar gitaarkoffer. Van deze dame kun je dus stellen: she’s been around the world’. Het afgelopen jaar (lees 1989) konden we Kristen Vigard aantreffen in de bruisende muziekscene van Los Angeles. Een scene die hier in Nederland vooral school maakte door groepen als The Red Hot Chili Peppers en Fishbone. Met de ‘Peppers’ toerde Vigard overigens het afgelopen jaar nog door Europa als backing vocal. Maar dan nu haar debuut voor het Private Music label. Een verademing! Kristen Vigard kan namelijk zingen. En hoe! Zeker bij een debuut ontkom ik er niet aan vergelijkingen te maken. Als ik dan namen noem als Joni Mitchell en Bonnie Raitt begrijpen jullie dat Vigard populaire neuzelaars als bijvoorbeeld Tanita Tikaram met straatlengten achter zich laat. Je merkt in al haar songs dat Vigard een gelouterd muzikante is. Schier moeiteloos stuurt ze haar schitterende stem door de verschillende stijlen en stemmingen op deze cd, die opent met een sfeervolle intro op een thema van Eric Satie. Zoekend naar hoogtepunten ben ik geneigd alle nummers de revue te laten passeren. Absolute uitschieters zijn de swingende Leon Russell-cover ‘Out In The Woods’ en de akoestische songs ‘Slave To My Emotions’ en ‘My Old Ways’. Met name voor deze laatste nummers moet ook elke liefhebber van audiofiele muziek deze cd in huis hebben. Perfect referentie- dan wel demonstratiemateriaal voor audiofiele geluidsapparatuur. Het debuut van Kristen Vigard zal zeer hoog eindigen op mijn persoonlijk lijstje van muziektoppers van 1990! (eindigde inderdaad als nummer 1). Het is de perfecte popplaat.

Deze recensie is oorspronkelijk door mij geschreven in september 1990 en onlangs enigszins aangepast.

Helaas verscheen er nimmer een volwaardige opvolger van dit album.

Geplaatst op mijn muzieksite Muziekwereld,
Deeplink: http://www.muziekwereld.com/rec-kristen_vigard.htm