In mijn recensie zijn een paar foutjes geslopen, die ik via dit bericht graag wil corrigeren.
Een aantal keren heb ik de naam Amália Rodriguez vermeld in de recensie, maar de 'z' is onjuist, het moet zijn: Amália Rodrigues.
Het nummer Com Que Voz werd oorspronkelijk na het uitbrengen inderdaad verboden, maar dat was niet om politieke redenen. Het werd na het uitkomen van de plaat verboden, omdat men vond dat er op een gedicht van Portugals grootste schrijver “Luis Camoes”  geen muziek mocht worden geschreven. Later is dit verbod gelukkig ingetrokken en konden de platen met dit nummer verkocht worden. 
Wat betreft de titel van de bonustrack: de O moet zijn Ó, dus Ó Gente Da Minha Terra; zonder accent heeft het namelijk taalkundig gelijk een andere betekenis in het Portugees.

Dana Immanuel is een Engelse singer-songwriter uit Noord-Londen. Op Dotted Lines staan acht aangenaam in het gehoor liggende liedjes in het genre folk, blues, old-fashioned jazz en Americana; Dana begeleidt zichzelf op akoestische gitaar en banjo.

Op zijn zedse album krijgt de in Kentucky geboren Daniel Martin Moore net als op zijn achterliggende platen productionele hulp van Jim James (My Morning Jacket). Een plaat, waarop Moore’s mistroostig stemgeluid, basgitaar en percussie de basis vormen, aangevuld met het warme instrumentarium van stemmig pianowerk, zachte gitaarklanken en het geluid dat weelderige strijkersarrangementen kenmerkt. Een uitgebreid instrumentarium dat spaarzaam en smaakvol gedoseerd klinkt.

Wereldreiziger David Berkeley verdient naar mijn mening meer bekendheid. Ook op zijn vierde album toont Berkeley zich wederom een begenadigd songwriter: “There’s a brighter day / Can you see it coming now, my love / Wait, please don’t run away / What is it that we are so scared of?”. Carboard Boat is een akoestisch indie-folkalbum dat zeer de moeite waard is.

Het op 4 juli j.l. uitgebrachte One Way is het tweede album van de new-vintage-soul formatie Dear Mr. Man uit Arnhem. De vier bandleden zijn inmiddels al weer zo’n vier jaren samen, nadat ze elkaar hadden leren kennen tijdens hun studie aan The Zwolle College Of Music. Het album One Way werd volledig door de band zelf geproduceerd

Popmagazine Oor bestempelde Dear Mr. Man onlangs als een kruisbestuiving tussen Wild Romance en Tower Of Power. Ik kan mij daarin wel enigszins vinden, maar Dear Mr. Man heeft ontegenzeglijk een heel eigen sound en naar mijn mening nog meer te bieden dan de twee door Oor genoemde bands, waarbij in een flink aantal van de elf tracks Raoul van Herpen op het Hammond orgel nadrukkelijk zijn stempel drukt. Hoewel het ‘funky jaren 70-gevoel’ tijdens de beluistering van One Way bij vlagen om de hoek kwam kijken, zijn het best wel zeer eigentijdse nummers met de rauwe sound van de reeds eerder gememoreerde Hammond en de vette stem van leadzanger Bas Janssen.

Zonder de overige prima tracks op dit evenwichtige album onder te waarderen zijn de titeltrack One Way (met Bas Janssen á la Curtis Mayfield!), het funky Perfect Getaway met een geweldige Van Herpen op Hammond, Endless Curiosity waar Van Herpen opnieuw schittert, alsmede de mooie ballad Come Around voor mij de prijsnummers.

De afgelopen weken is One Way uitgegroeid tot één van de meest door mij beluisterde albums en dat is natuurlijk al een goed teken, zo tussen het grote dagelijks aanbod van releases. Aangezien Bas Janssen zo vriendelijk was de tracks als WAV files via Wetransfer naar mij te zenden, was ik bovendien in de gelegenheid het album te beluisteren via mijn highend apparatuur. Hierbij kon ik vaststellen dat de productie en opnamekwaliteit van zeer hoog niveau zijn. Dit in samenhang met een zeer aangenaam soulvol geluid van vier talentvolle muzikanten van vaderlandse bodem kon niet anders dan leiden tot een hoge cijferwaardering van One Way! Dit album kan ik warm aanbevelen bij iedere soulliefhebber.

Mijn recensie op Muziekwereld: www.muziekwereld.com

De Amerikaanse jazz-zangeres Deborah Carter is al jarenlang bekend in Nederland en het onlangs verschenen Diggin’ The Duke is al weer haar zesde album. Maar voor de lezers, die Deborah nog niet kennen hier allereerst een korte bio.

Deborah Carter werd geboren in de USA en groeide op in Hawaii en Japan. Deborah toert met haar eigen trio, of als gaste bij diverse formaties variërend van solo pianist tot orkest. De afgelopen jaren was Deborah Carter te vinden op jazz-podia en festivals in Nederland, Duitsland, Benelux, Engeland, Turkije, Azerbeidzjan, Letland en vooral regelmatig in Spanje, waar zij ook les gaf op diverse seminars en geeft zij masterclasses over de hele wereld. Deborah brengt als componiste/arrangeur overduidelijk haar multiculturele ervaringen over in haar muziek. Zij is door Music Maker beschreven als “absolute top klasse”, en is één van de meest dynamische zangeressen in de jazzwereld. Deborah Carter woont tegenwoordig in Amsterdam en behoort tot de top van de Nederlandse jazzscene. Stilistisch kan men haar plaatsen tussen eigentijdse jazz vocalistes als Deedee Bridgewater, Dianne Reeves en Carmen Lundy. Deborah Carter is met haar eigen vaste band te horen op de meeste jazzfestivals in Nederland.

Met Diggin’ The Duke brengt Carter een eerbetoon aan Duke Ellington. Na geslaagde tributes aan The Beatles (Daytripper – 2006) en Louis Armstrong (Dear Louis – 2000, opnieuw wereldwijd vorig jaar uitgebracht, met Frits Landesbergen en Michael Varekamp) is Diggin’ The Duke dus haar derde tribute-album.

De vijftien nummers bevatten bekende en minder bekende werken van Ellington, waarbij evenals op haar vorige albums opvalt dat Deborah fantastisch en fantasievol kan scatten en uitblinkt in tekstbehandeling. Uiterst knap is dat Carter, in weerwil van volstrekt eigen interpretaties van bijvoorbeeld klassiekers als Solitude, Satin Doll, It Don’t Mean A Thing en Don’t Get Around, het magistrale werk van Duke Ellington volledig in zijn waarde laat. Ook op haar nieuwe album laat Deborah Carter zich – naast haar uitstekende vaste combo, bestaande uit Leo Bouwmeester (piano), echtgenoot Mark Zandveld (bas), Gunnar Graafmans (percussie) opnieuw omringen met uitstekende, gerenommeerde gastmuzikanten, zoals onder andere door de op deze site (muziekwereld.com) met haar album Welling geprezen Hermine Deurloo (mondharmonica), Efraim Trujillo (sax), Mateusz Pulawski (gitaar), Alex Simu (klarinet) en Emiel Wienholts (sax).

Diggin’ The Duke is een uitstekend jazzalbum van een gelouterde jazzzangeres, die naar mijn mening nog meer aandacht en credits verdient dan nu reeds het geval is. Absolute aanrader voor iedere jazzliefhebber!

Mijn recensie op Muziekwereld: www.muziekwereld.com

Ditka is een singer-songwriter uit Slovenië en zij groeide op in een muzikale familie. Reeds op 7-jarige leeftijd begon Ditka met gitaarlessen en twee jaar later trad zij voor het eerst live op tijdens het muziekfestival Kristalček. Wederom zo’n twee jaar later verscheen de eerste cd van Ditka en toen zij twaalf was won zij met het lied Album s Slikami (Foto-album) het festival Fens, het grootste kinderfestival van Slovenië.
In 2010 startte Ditka samen met haar vader met het schrijven van eigen liedjes in het Engels. Met twee van haar songs boekte Ditka successen in de Engelse competitive ‘UK Songwriting Contest’; in 2011 bracht zij het met So Fine tot de semi-finale in de categorie ‘Love songs’ en in 2013 tot de finale in de categorie Singer/Songwriter.
Sinds 2012 is Ditka in eigen land heel populair door veelvuldige optredens tijdens grote concerten, zoals festival Lent (2013 en 2014) en festival Pivo In Cvetje (2012 en 2015). In 2013 verscheen Ditka’s tweede album Ne Bodi Kot Drugi dat voor de helft Engelstalig is. De titelsong op het album (in Engelse vertaling: Don’t Be Like The Others) naar een gedicht van Feri Lainšček, op muziek gezet en gearrangeerd door Gorazd Čepin, werd in Slovenië een grote hit. In november 2015 won Ditka de muziekwedstrijd van Radio SI »30 years for you«. 
De opmerkelijke biografie van Ditka met veel lovende woorden maakte mij nieuwsgierig naar het beluisteren van haar muziek. Daartoe zond ik in januari een e-mail naar Ditka en zij was gelijk enthousiast om mij haar cd te zenden. De daarop volgende weken was het nog spannend of haar zending hier wel zou aankomen en naarmate de tijd verstreek rekende ik er niet meer op de cd te ontvangen. Tot mijn verrassing haalde ik echter op 25 februari een envelop met Sloveense postzegels uit mijn brievenbus en de verrassing werd nog groter toen ik in de envelop ook Ditka’s cd Ne Bodi Kot Drugi uit 2013 aantrof.
Na eerste beluistering van Ne Spreminjaj Me kon ik meteen vaststellen dat Ditka een groot muzikaal talent is. Zij beschikt over een mooie stem, speelt prachtig gitaar en weet – hoewel negen van de tien nummers in het Sloveens worden gezongen – je als luisteraar toch te raken, mede door de uitstekende arrangementen, haar zeggingskracht en het samenspel met haar voortreffelijke bandleden. Dit in combinatie met de performance van een jonge vrouw die er beeldschoon uitziet, maakt het ideale plaatje rond van een reeds in eigen land op handen gedragen singer-songwriter en hopelijk in de nabije toekomst ook nog een internationale ster in wording. Ditka heeft de gave om perfecte popsongs te schrijven die – ondanks de taalbarrière – prettig in het gehoor liggen en lang blijven ‘hangen’ na beluistering. Ne Spreminjaj Me kwam tot stand in samenwerking met de Sloveense dichter Feri Lainšček, die ook al bijdroeg aan haar vorige album.
Alle tien songs op Ne Spreminjaj Me (Verander Mij Niet) zijn bijzonder de moeite waard. Zonder de rest tekort te doen, wil ik er graag een paar uitlichten. Openingstrack Vabilo (Uitnodiging) is een voorbeeld van de perfecte popsong, melodieus, harmonieus, prachtig arrangement en vormt derhalve ‘een grote uitnodiging’ om de rest van het album te beluisteren. Ljubi Me, Kot Sonce Sije (Hou Van Mij Als Een Zonnestraal) is een heel mooie ballad met een gaaf ‘rockrandje’ en had vorig jaar zomaar hoge ogen kunnen gooien als Ditka met dit lied had deelgenomen aan het Eurovisie Songfestival. De titelsong sluit hier mooi op aan met interessante tempowisselingen die slim zijn bedacht en gearrangeerd. Blizina (Dichtbij) is een mooie ballad, Vesela (Tevreden) wordt gedomineerd door vrolijkheid, waarbij inzet van banjo, viool en ukele mede bijdragen aan dat feestelijke gevoel. Demon Ljubezni (Demon Of Love) is wederom een prachtige ballad en het album sluit passend af met de Engelse versie van de reeds eerder gememoreerde hit Ne Bodi Kot Drugi.
Als recensent, die zich dagelijks bezighoudt met muziek, kom je regelmatig in aanraking met verrassende nieuwe muzikale ontdekkingen. De Sloveense singer/songwriter Ditka is één van die ontdekkingen en ik ben een Sloveense muziekvriend heel dankbaar dat hij mij begin dit jaar attent maakte op de muziek van Ditka. Verder ben ik Ditka persoonlijk zeer erkentelijk dat zij zo vriendelijk was haar cd’s belangeloos beschikbaar te stellen.
Hopelijk kan mijn recensie ertoe bijdragen dat Ditka ontdekt wordt in Nederland. Ik heb van haar begrepen dat zij in principe wel geïnteresseerd is in een concerttour door Nederland. Dus ik zou zeggen: booking agents, treed in contact met Ditka en wie weet wat daaruit kan voortkomen.

Mijn recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/ditka.htm

Liefhebbers van Little Feat, Delbert McClinton, The Mavericks en The Allman Brothers, opgelet! Laat Wasteland van de uit North-Carolina afkomstige Doug Presott Band niet aan je neus voorbij gaan, want de elf countryblues-nummers (+ 1 bonustrack) vormen stuk voor stuk visitekaartjes om het album zonder aarzeling aan te schaffen.

Down In Norway is het alter ego van de Nijmeegse singer-songwriter/pianist Juliet van de Voort. Met het album Niet Ademen maakte zij eind vorig jaar haar debuut.

Niet Ademen kenmerkt zich door twaalf korte liedjes, zeg maar gerust ‘miniatuurtjes’, met dromerige, slepende (veelal zware) melodielijnen en bijzondere poëtische teksten, uiterst kaal met uitsluitend begeleiding van haar pianospel zonder verdere instrumenten.

Juliet had in 2013 als dichteres al de nodige interlokale bekendheid gekregen door haar winst in de finale van het Poetracks Talent. Als luisteraar naar haar liedjes hoeft u echter niet bang te zijn te verdwalen in abstracte poëtische teksten, want die zijn stuk voor stuk heel herkenbaar. Hiermee heb ik gelijk de sterke troef van Down In Norway te pakken; Juliet weet je met haar liedjes te pakken door met haar rechtlijnige verfijnde poëzie herkenbare zaken en gebeurtenissen uit het dagelijks leven op het netvlies van de luistaar te toveren. Op muzikaal gebied schiet zij echter vooralsnog te kort. Niet zozeer met haar pianospel, echter wel op zangtechnisch gebied. Hier is voor Juliet de komende tijd nog wel de nodige winst te halen en daarnaast vind ik de productie van het album ook wel erg vlak en kaal. Dit leidt ertoe dat er van de luisteraar nogal veel gevraagd wordt om de aandacht voor de mooie teksten niet te verliezen. En dat is zonde.

Samenvattend kan ik stellen dat het debuut van Down In Norway op zich veelbelovend en best wel verrassend is. Met haar combinatie van uitsluitend zang en piano legt Down In Norway de lat wel erg hoog voor een debuut. Het verdient aanbeveling dat Juliet zich nu verder muzikaal gaat ontwikkelen, maar ongevraagd denk ik dat dit waarschijnlijk ook haar eigen voornemen is, tenminste voor zover zij een verdere zangcarrière ambieert boven of in combinatie met haar poëzie. Over het algemeen is voor een artiest een tweede album cruciaal als uitdaging om de verrassing en kwaliteit van het debuut minimaal te evenaren. Dat geldt mijns inziens niet voor Down In Norway; een wat minder kale productie, iets extra toevoeging van instrumentarium, in combinatie met liedjes van een wat langere speelduur bieden een uitgelezen kans de luisteraar extra te ontroeren met als solide basis haar uitmuntende kwaliteiten op het poëtisch vlak. Met die uitdaging kan Juliet van de Voort wellicht uitgroeien tot een nieuw pareltje aan het al zo rijkelijk gevuld vaderlands arsenaal van singer-songwriters. Of zit ik er in mijn filosofische overpeinzingen over Juliets artistieke toekomst volledig naast en blijkt Niet Ademen een éénmalig muzikaal uitstapje te zijn geweest van een getalenteerd dichteres? De toekomst zal het uitwijzen.

Muziekwereld: http://www.muziekwereld.com/down_in_norway.htm