Zangeres Helen Botman bracht onlangs gelijktijdig met haar 25-jarig jubileum een nieuw album uit: I Sing, op de albumcover gespeld als i.sing. Ondanks dat zij dus al geruime tijd actief bleek te zijn in de Nederlandse muziekscene, had ik nog nooit van haar gehoord, laat staan dat ik bekend was met de muziek van Helen. Waarschijnlijk wegens het feit dat I Sing haar debuut-cd is, zo’n 3 jaar na de release van de ep Vleugelvrouw met vijf nummers uit haar gelijknamige succesvolle theatershow. Aan de wieg van Helen’s carrière stond haar opleiding aan het conservatorium en na de voltooiing van haar opleiding koos zij voor de poprichting. Sinds zo’n 20 jaar maakt Helen Botman deel uit van de world popgroep La Luna, een groep die wellicht bij de lezers van deze recensie een belletje doet rinkelen. La Luna is een groep van vier bevlogen musici (naast de vocalen van Helen Botman, bestaande uit Ton Nieuwenhuizen – bas, Rob Stoop – piano/accordeon en André van der Hoff – saxofoons/dwarsfluit). La Luna brengt een stijlmix van folk, jazz, pop en invloeden van wereldmuziek. Zo de diverse recensies lezend, moet ieder live concert van La Luna een muzikaal feest zijn.

Deze biografische wetenswaardigheden maakten mij zeer nieuwsgierig naar de muziek op het debuutalbum van Helen Botman. Wel, mijn eerste luistersessie van het in een keurig kartonnen digipack gestoken schijfje vormde een aangename verrassing. Helen Botman beschikt niet alleen over een prettig warme stem, maar ook haar vocale klankkleur spreekt mij sterk aan. Helen’s voornaamste muzikale inspiratiebronnen zijn naar haar zeggen Carole King en Joni Mitchell en dat kan ik duidelijk destilleren uit de songs op het album. Sterke extra factor voor de hoge muzikale amusementswaarde vormt de begeleidingsband van Helen Botman, stuk voor stuk uitstekende muzikanten: Rob Stoop (piano, rhodes, Wurlitzer), Willem Swikker (hammond) Arthur Lijten (drums), Ton Nieuwenhuizen (bas) en het Red Limo String Quartet. Naast pop met een hoog singer-songwriter gehalte, zijn er soms ook aangename jazzinvloeden waarneembaar, zoals in de song People, waarover in de volgende alinea nog wat meer informatie.

De cd opent met het fraaie titelnummer dat verhaalt voor en over welke mensen Helen haar liedjes zingt. Prijsnummer met stip is voor mij People dat een ode brengt aan de mens op zich in al haar facetten. Dit nummer kwam reeds vorig jaar uit en was sindsdien te beluisteren via Spotify, onder andere als radio-edit. Uiterst sympathiek is dat de opbrengst van dit nummer ten goede komt aan het vluchtelingenprogramma van Musicians Without Borders. Helen reisde met het a capella-ensemble Lélé Mam voor concerten af naar onder andere de Verenigde Staten, Hongarije, Duitsland en Turkije. Ook zongen zij in conflictgebieden als Bosnië en Palestina , waar Musicians Without Borders muziekprojecten opzet voor kinderen, jongeren en vrouwen in onder andere vluchtelingenkampen. Helen Botman mogen we dan ook beschouwen als een vrouw met het hart op de juiste plaats! Ook uit de teksten van de andere liedjes blijkt de grote sociale betrokkenheid van Helen Botman, met uitzondering van het nummer Drunk, want dat is een pure love song.

I Sing is een prachtig album geworden!

Mijn recensie is ook geplaatst op: http://www.muziekwereld.com/helen_botman.htm

Reeds zo’n twee jaar geleden schreef ik in mijn recensie over het album Welling dat Hermine Deurloo door velen ‘de nieuwe Toots Thielemans’ wordt genoemd. Vormde het genoemde vorige album een interessant experiment met Zap4, dat kan zeker ook gezegd worden van haar nieuwe samenwerking met pianist Rembrandt Frerichs. Maar met dit onmiskenbare experimentele karakter houdt de vergelijking op, want Living Here is een totaal ander album geworden.
Ik schreef aan het eind van mijn toenmalige recensie van Welling dat het album experimentele en toch prima toegankelijke jazzmuziek bevatte. Living Here is echter een stuk minder toegankelijk, maar na diverse luisterbeurten wist het album, dat elf tracks telt, mij hoe langer hoe meer te boeien. Deurloo is hoorbaar nog virtuozer geworden op de mondharmonica en naar verluidt wordt zij in Amerika inmiddels door de kenners op handen gedragen en lovende kritieken zijn niet van de lucht. Saillant in dit verband is dat mij via de e-mail postbus van Muziekwereld een tijdje geleden een verzoek om deze recensie bereikte vanuit de USA van Tomas Harris and friends met als tekst: ‘We're fans of Hermine Deurloo, the Amsterdam-based jazz chromatic harmonica artist, in the US. We saw that you wrote a review of a previous CD of hers. Are you also planning to do a review of her latest CD, "Living Here"? We hope so, are curious to know what you think of it! Na een paar verdere e-mails kwam ik in contact met de platenmaatschappij van Hermine Deurloo en ontving vervolgens haar in een mooi digipack gestoken cd.

Op Living Here is de chromatic harmonica van Deurloo niet het enige instrument dat op de voorgrond treedt. De inbreng van Rembrandt Frerichs op piano is ook van groot belang en indrukwekkend, niet alleen instrumentaal, maar hij componeerde ook vijf van de elf nummers, en medemuzikanten Jim Black (drums) en Jörg Brinkman) dragen ook hun steentje bij aan het hoge niveau van Living Here. Prijsnummer op het album is wat mij betreft Achitibuie, een heel spannend nummer waarin de instrumenten van Deurloo en Frerichs prachtig deels ‘duelleren’, deels samensmelten en waaruit duidelijk kan worden geconcludeerd dat beiden al een tijdje samenspelen en elkaar zodoende prima aanvoelen. Een gevoel dat met name in dit nummer een vonk kan laten overspringen op de luisteraar. Zonder de overige nummers tekort te doen, is het slotnummer, één van de door Hermine zelf gecomponeerde nummers, Walking Home ook vermeldenswaard vanwege de ‘verstilde’ schoonheid. Een waardige afsluiter van een mooi jazzalbum.

Living Here zal menig jazzliefhebber kunnen bekoren, maar pas wel op: het is een ‘groeiplaatje’ waarvoor diverse luisterbeurten wenselijk zijn.

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld: http://www.muziekwereld.com/hermine_deurloo.1.htm

Hermine Deurloo wordt door velen de nieuwe Toots Thielemans genoemd. Haar samenwerking op haar nieuwe album Welling met het strijkkwartet Zapp4 is een bijzonder interessant experiment dat verrassend goed uitpakt. Debet hieraan is de grote diversiteit aan genres met ten dele eigen composities en deels werk van anderen.

De albumtitel verwijst naar Café Welling – een bruin café achter het Concertgebouw, Amsterdam -, waar Hermine en Zapp4 regelmatig hebben opgetreden. Bij een strijkkwartet met twee violen, een altviool en cello verwacht je als luisteraar klassieke kamermuziek, maar Zapp4 is met haar onalledaagse aanpak een ‘buitenbeentje’, hetgeen op vorige albums van het strijkkwartet ook reeds leidde tot verrassende avontuurlijke muziek op het snijvlak van hedendaags en jazzmuziek. Het ontbreken van een ritmesectie wordt regelmatig ingenieus ondervangen met de onconventionele wijze waarop de muzikanten van het strijkkwartet hun instrumenten gebruiken. Zo horen we bijvoorbeeld tokkelen op de violen, het bespelen van de cello als ware het een contrabas, in de handen klappen, het blazen in de microfoon of een bepaalde beat, geproduceerd via snaargetokkel.

Hermine Deurloo was reeds een tijd fan voordat ze Zapp4 uitnodigde voor wat gezamenlijke repetities. Vervolgens kwam de samenwerking in een verdere stroomversnelling met live-optredens en nu dus dit album. Zoals gezegd heeft Welling de luisteraar veel te bieden, dermate gevarieerd en voortdurend boeiend dat je volledig geconcentreerd ruim 40 minuten blijft genieten. Luister maar eens naar de compositie Ericerias van altviolist Oene van Geel met bovendien een schitterende solo van Deurloo. Andere juweeltjes – zonder niet-genoemde tracks tekort te doen - zijn Het Gouden Wagentje (gecomponeerd door violist Jeffrey Bruinsma), het fragiele Musique Au Fond (arrangement van pianist Rembrandt Frerichs en de onheilspellende intro van Walking In The Desert (compositie van eerste violist Jasper leClercq.

De muziek op Welling laat zich niet onder één noemer vangen, daarvoor is er te nadrukkelijk sprake van een voortdurende mengeling van stijlen met een ander verhaal. Welling heb ik de afgelopen weken na iedere luistersessie hooglijk weten te waarderen als een spannende muzikale ervaring. Een absolute aanrader voor muziekliefhebbers die openstaan voor experimentele en toch prima toegankelijke jazzmuziek!

(mijn recensie op Muziekwereld)
http://www.muziekwereld.com/hermine_deurloo.htm

Hilde Vanhove is een Belgische jazzzangeres, die met haar nieuwe (tweede) album Imagine een verzameling van voortreffelijke songs (merendeels standards) op een heel aangename wijze naar haar hand weet te zetten. Zij wordt bijgestaan door een uitmuntend trio jazzmuzikanten: Johan Clement (piano), Bart de Nolf (Bas) en Luc Vanden Bosch (drums).

Met name Johan Clement speelt een eminente rol op bijna alle nummers. Zonder de uitstekende vocale inbreng van Hilde tekort te doen, is het met name Clement die met zijn begeleidend spel en intermezzo’s de nummers naar grootse hoogte tilt en wat mij betreft ‘de show steelt’ op dit album. Imagine is, zoals reeds in mijn intro gememoreerd, een heerlijk album, niet in de laatste plaats vanwege het grote assortiment aan muziekstijlen: bossanova en samba, swing, blues, bebop en zelfs een chanson (Avec Le Temps van Leo Ferré) als indrukwekkende afsluiter. Het titelnummer, Lennon’s Imagine, naar mijn mening de mooiste ballad aller tijden, omtoveren tot een jazznummer is natuurlijk heel gewaagd, maar Hilde komt er wonderwel heel goed mee weg.

Resumerend kan ik stellen dat Hilde Vanhove met Imagine een jazzalbum heeft afgeleverd van internationale allure. Een album dat je bij beluistering in de avonduren zal omarmen en verwarmen als een deken nu de blaadjes weer uit de bomen vallen.

Uiterst sympathiek is ook dat van iedere verkochte cd 1 euro ter beschikking komt aan Artsen Zonder Grenzen.
De cd is te koop via de website van Hilde – www.hildevanhove.com – of digitaal via Itunes.

Deze recensie is ook geplaatst op mijn muziekblog: www.muziekwereld.com