André schrijft dat hij niets meer moet weten van The Stranglers ná hun punk periode (eerste twee platen), maar ik vind de new wave periode van The Stranglers toch ook wel geslaagd. Even dieper op in gaan:

Ice Queen 4,5* : "Liefde is een kaartspel met jokers en pokers. Liefde is een steekspel van geven en nemen. Liefde is een kaartspel van dames en heren", om Lisa Del Bo te citeren. Het beeld van een kaartspel wordt gebruikt om de gespannen relatie met een koel, afstandelijk meisje te duiden. Muzikaal ook een van de toppers op de plaat. Die glijdende bas, de trompetten en trombone op het einde zijn fijne momenten.

Skin Deep 5* (aangeduid met sterretje): Het beste nummer van de plaat. Perfecte new wave song met een heel lekker ritme. Gedomineerd door synths, maar ook vocaal heel sterk. De "Ooooowooohooo" nodigt uit tot meezingen. En de tweede stem ("Better watch out! Better watch out!) in pure Beach Boys stijl (zoals op 'Sloop John B' bv.)

Let Me Down Easy 3,5*: De minste van de drie singles. Niet slecht te noemen, maar op een bepaald moment wordt het eentonig. Nogal zware lyrics ook die als volgt zijn samen te vatten: "Na het zware leven dat ik heb geleid, wil ik een zacht einde en ik kijk uit naar het spiritueel leven erna".

No Mercy 5* (aangeduid met sterretje): Het bekendste nummer van de plaat. Iedereen kent wel het catchy gitaarriedeltje, maar de diepe bas en de rest van de instrumentatie (trompetten, xylofonen) maken het af. Perfecte popsong natuurlijk. Het thema spreekt voor zich. In het leven en in de liefde krijg je niets cadeau. Favoriete tekstregel: "And when you hold her close to you, just when you're feeling good it's true... life shows no mercy!"

North Winds 4*: Een lied over de verschrikkingen van de oorlog. Om de horror te vergeten kijkt de protagonist naar de zee en luistert naar de golven en de wind. Het nummer begint heel leuk met die piano, maar het wordt al snel iets te theatraal en de zwartgallige Nick Cave-style lyrics gaan niet zo goed bij het arrangement van de song. Maar voor het overige luister ik hier wel graag naar.

Uptown 3*: Een kort uptempo nummer en één van de mindere nummers. De metafoor van paardenrace wordt gebruikt om het effect van cocaïne te illustreren, "I"m racing uptown".

Punch & Judy 2*: Duidelijk het minste nummer van de plaat. Vervelend nummer over een kerel met de naam Punch en een griet die door het leven gaat als Judy. En wat ze allemaal uitspoken met mekaar. Punch doet dit, Judy doet dat. Who cares? De sax op het einde vind ik ook maar niets. Snel skippen, want nu wordt het weer beter...

Spain 4*: Dazzler haalde het catchy gitaarwerk al aan, maar ik vind vooral dat orgeltje zalig. En de manier waarop ze 'Spain, Spain , Spain, Spain!" scanderen. En wie weet eigenlijk waar die Spaanse chick het allemaal over heeft?

Laughing 4*: De eerste tonen van dit lied doen me idd sterk aan 'Sexual Healing' denken. Het traagste nummer van de plaat ofte 'Stranglers go soul'. Sterke lyrics inderdaad over de zinloze manier waarop Marvin Gaye aan z'n eind kwam.

Souls 4*: Ook een van mijn favorieten toch. Zeker de langere versie met de fade in aan het begin en fade out op het einde (omgekeerd zou nogal stom zijn, natuurlijk ). Dromerig nummer waarvan de lyrics misschien niet zó sterk zijn, maar de melodie nestelt zich toch maar mooi in m'n hoofd.

Mad Hatter 2,5*: Tweedle Dum... tweedle dee. Stranglers go Disney hier. Wel aanstekelijk en grappig nummer, maar ook weer niet om al te vaak naar te luisteren. De xylofoon en de trombone zijn opnieuw van de partij.

Conclusie. Geen echt hoogvlieger, maar met vijf lekkere wave nummers (tracks 1, 2 ,4 8 en 10) komt deze plaat toch aan een ruime:

3,5*

Ik had van deze plaat voorheen enkel het nummer "Vampirella" in mijn 'downloadmapje allerlei' staan. Een instrumentale, sfeervolle track (met ruisende zee - word ik altijd heel rustig van!) die me wel nieuwsgierig maakte naar de rest van deze plaat. En omdat ze in de top-10 prijkt van Jean Rene, een user waar ik meestal wel heel erg in de buurt zit qua muzieksmaak, ben ik er dan toch maar eens naar op zoek gegaan.

Afgaand op bovengenoemde track, de naam van de plaat (Logic) en de futuristische hoes, verwachtte ik een synthesizer-gedreven plaat, maar dat is zeker niet wat er hier op mijn draaitafel kwam te liggen. Enkel op "Vampirella", "Pendy! You're In Some Awful Danger" (het andere instrumentale nummer van de plaat) en "Almost Grown" zijn de weemoedige synthesizers nog prominent aanwezig. Deze drie nummers krijgen wel een 4* van me.

Voor de rest moet ik zeggen dat deze plaat me toch wat tegenvalt. 't Zijn in mijn oren eigenlijk gewone new romantic popliedjes waarvan de ene helft nog wel te pruimen is (track 1, 2 en 6 krijgen 3*), maar vanaf de bluesy pop op "Sixty Watt Pearl" gaat het wel helemaal de mist in. De twee afsluiters van de plaat vervelen mij zo mogelijk nog meer. Soms vraag ik me af of ik hier nog wel naar dezelfde plaat aan het luisteren ben. De 3 laatste nummers krijgen dus een 2* van mij. Wat het gemiddelde dus heel simpel brengt op een eerder tegenvallende:

-> 3*

Ik heb deze onlangs eens meegenomen, omdat Ten Deadly Kisses (uit 1986) toch wel één van mijn favoriete EBM platen is, en ik wou eens horen hoe ze twintig jaar later klonken...

Muzikaal vind ik het iets minder allemaal, maar de teksten zijn nog altijd even grappig!

De rode draad (doorheen de meeste nummers) is nieuwe technologieën (gsm, domotica,...) en hoe we daarmee omgaan. En hoe vreemd het soms ook allemaal is dat mens en machine langzaam maar zeker één worden .

-> uit: 9. Talkin' Feet:

En nog een paar van mijn favorieten...

-> uit: 7. House of Blues (Shot on Location):


En vooral met track 10, Domotic, heb ik - de eerste keer toen ik 't hoorde - heel hard moeten lachen:

Klopt, dat zijn zeker aanraders!

Don't Drink & Drive is dan ook gewoon hilarisch: 'I know it's a lot of fun to swirm on the streets and run through red lights and mow down pedestrians and bushes and trees and do lawnjobs and crash into living rooms, but please... please stay here tonight!"

Deep Down South is ook wel een favoriet van mij...;
My name is Susanna Stammer and I'd like to dedicate this song to Bill, the lifeguard at Santa Monica Beach.

Ook vermeldenswaardig is track nr. 7, Old Friend Sam. Ik lig iedere keer weer in een deuk wanneer hij zingt: 'Aah... Don't worry about the beef. Where's the bread...?
I've got everything else: mustard, relish, cheese and lettuce, tabasco, mayonnaise,...
WHERE's the F**KING BREAD???

Ook het ijselijke 'Micky!' is schitterend. Iemand (ik denk altijd aan een neergeschoten maffia-lid) wil nog iets aan Micky vertellen terwijl hij de dood in de ogen kijkt, maar terwijl de doodsklok onverbiddelijk verder slaat, komt hij uiteindelijk niet verder dan: 'Mickey, there's something I gotta tell you',... 'Micky, you gotta listen to me,...' en we komen dus nooit te weten wat hij eigenlijk wil zeggen.

Maar dé beste track is wel 'Foreigners to Paradise'.
Ahahahaha... Drive ... Dri-ii-ve,... dri-ii--ve,... And drive.
Die sfeer is ma-gistraal!
Driving in circles on the great highway to forget....
Nog steeds geen beter nummer voor in de auto gevonden dan dit!!

Ik verhoog deze ook maar naar 4,5*

JA! Dit is een schaamteloze Disintegration rip-off (Useless op 6'50" en verder is zelfs gewoon het gitaarriedeltje waar 'Last Dance' mee begint)

En JA! De teksten zijn misschien niet zo hoogstaand.

MAAR... 't is gewoon lekkere trieste wave voor 'melancholiekers' en/of mensen met hartepijn.

DUS... Alleen voor Disintegration fans die niet afknappen op het gebrek aan eigen identiteit en de soms cliché teksten.

Beste nummers zijn 2, 3, 4 en 5 (die uitbarsting vanaf 2'56"!). De plaat raakt mij en dus -> 4,5*

Ik heb vandaag nog maar eens in een topic gezegd dat ik niet zo met de lijstjes als top-250 noteringen bezig ben, maar wat ik wel enorm graag doe is grasduinen in de vijfsterrenalbums en de top-10's van users die diezelfde muzieksmaak hebben.
Dan heb ik meer kans dat ik iets nieuws ontdek dat ik goed zal vinden.
Dit keer heb ik er een album van deric 'leon' raven uitgepikt en ik heb er geen spijt van.

Laat ik even beginnen met een leuke anekdote: als je de bandnaam Thousand Yard Stare vandaag de dag laat vallen krijg je in 99,99% van de gevallen te horen: "Thousand Yard wie??". En dat was niet anders in het jaar 1992 toen deze plaat uitgebracht werd. De band heeft zelfs t-shirts laten maken met als opschrift Thousand Yard Who? en er wordt wel eens geginnegapt dat deze t-shirts beter verkochten dan om het even welk album dat ze hebben uitgebracht

Het openingsnummer en meezinger (bros-bros na extra time) zal door de meesten die dit album kennen wel aangeduid worden als prijsnummer. En een ander geliefd nummer is, zoals deric raven al aanhaalt, Comeuppance. Beide nummers die ik ook wel bij de beste nummers van de plaat reken, maar als ik er een favoriet moet uitkiezen ga ik dan toch voor de industrial inslag (radiostemmen) van het nummer Junketing. Misschien niet vleiend voor de zanger, want het is een instrumentaal nummer, maar ik vind het perfect op de plaat geplaatst. Net in het midden vormt de intro een soort van rustpunt. En het nummer zelf is ook perfect symmetrisch en symmetrie heeft me altijd onbewust al zeer aangesproken. Het duurt 3' minuten waarvan 1'30" rustig en 1'30" uptempo.

Nog nummers die ik wel goed vind zijn Thisness, Nonplussed en de twee nummers die het album afsluiten en hiermee bedoel ik Buttermouth en Wideshire, want de bonustracks die hier aangeduid staan heb ik niet.

Een ruime 3,5* dus na 4 luisterbeurten. Er zit misschien nog wel een verhoging in, alhoewel ik bij tracks 4, 5, 8 en 9 niet zo enthousiat wordt. Anders was het makkelijk 4* geworden.

Schitterend album van Tiamat!

Voor mij is dit samen met Wildhoney en Prey de top van wat ze tot nu toe gemaakt hebben.

Mijn favorieten op deze plaat zijn Teonanacatl, Phantasma De Luxe, Mount Marilyn maar vooral de opener Cold Seed!

Schitterend album van Tiamat!

Voor mij is dit samen met Wildhoney en A Deeper Kind of Slumber de top van wat ze tot nu toe gemaakt hebben.

Mijn favorieten op deze plaat zijn Wings of Heaven, Love in Chains, Carry your Cross and I'll Carry Mine, The Pentagram en ook Cain, waarvan ik net de video heb geplaatst!

Schitterend album van Tiamat!

Voor mij is dit samen met A Deeper Kind of Slumber en Prey de top van wat ze tot nu toe gemaakt hebben.

M'n favorieten hier zijn Do you Dream of Me? en The Ar , maar ook Whatever that Hurts en Gaia , waarvan ik net de video's heb geplaatst

Nog eens een berichtje van orbit bij een favoriete plaat van mij, vandaar dat ik zin had om ze wat meer in detail te gaan bespreken...

Wat 'No Tears' betreft,.. wat orbit zegt klopt natuurlijk volkomen! Een zuivere club-klassieker die op geen enkele new wave fuif mocht ontbreken vroeger. Bij dat nummer denk ik trouwens altijd aan een egeltje. Ik vertrok ooit eens midden in de nacht naar de Belgische Ardennen (iets wat ik vroeger wel vaker deed aangezien die desolate sfeer van de lege wegen bij nacht mij altijd zo aansprak) en bij het uitrijden van mijn straat zag ik een aangereden egeltje liggen op de weg. Ik stapte uit en zag dat het aan het bloeden was uit allerlei lichaamsholten en het maakte daarbij een soort niezende geluiden uit z'n snuit. Een paar minuten heb ik zo naar de laatste momenten van dat stervende egeltje zitten kijken. Ik ben nu ook weer niet zo'n overdreven dierenliefhebber, maar het deed me toch wel iets om daar dat beestje zwaar lijdend z'n laatste adem te moeten zien uitblazen. Toen ik weer in de auto stapte, klonk dus toevallig 'no tears for the creatures of the night - my eyes are dry - goodbye" op de radio. En vandaar dat ik dus telkens weer dat beeld van dat stervende nachtcreatuurtje terug zie bij het beluisteren van 'No Tears'

Nu vind ik deze 'Desire' ook zonder 'No Tears' (wat origineel natuurlijk niet op deze plaat stond) een van de prachtigste platen die ik ken. Ik kan mij bijlange niet vinden in ALLE experimenteel getinte avantgarde new wave die deze groep voortgebracht heeft, maar deze plaat DOET me gewoon iets. Ze is zo geschift !!! Qua geschiftheid doet ze me denken aan platen als Virgin Prunes - ...If I die, I die en Bauhaus - Mask, en met die jazz invloeden en klarinetten gecombineerd met allerlei elektronische bliepjes ook aan Clock DVA - Advantage (waarmee ik hier dus in een adem nog eens sluikreclame gemaakt heb voor 3 andere schitterende new wave platen )

Prijsnummer is absoluut het openingsnummer 'East/Jinx/../Music #1'en dan vooral het tweede stuk 'Jinx'. Dat is zó new wave!! Ja, ik weet het, de correcte term voor die stroming is eigenlijk post-punk, maar ik 'bezig' (=belgicisme, de nederlandse term is geloof ik 'gebruik') nog steeds liever de term 'new wave' East begint met een traag vioolmotief waar dan gradueel een bas bijkomt, gevolgd door een soort circusorgel en uiteindelijk de saxofoon. Elk instrument bespeelt een variatie van het origineel motief. En dan wordt Jinx ingeluid. De basmelodie verandert en wordt gevolgd door een soort van salsa ritme verstrerkt door een on-ge-lo-fe-lijk(!) mooi vioolspel met nog tal van andere instrumenten die interfereren. Maar vooral die morbide reflecties in de lyrics en de manier waarop ze gezongen worden is zó sterk! "Why is it we live- dying to die" - en snijden door merg en been!

Ook het titelnummer 'Desire' is prachtig! Een schitterende collage van allerlei crazy geluiden en waanzinnige vocals. Een geflipte ritmebox, zware bassen, dreigende viool, industrial bliepjes, onsamenhangend tromgeroffel, orgeltje van een bezeten koster, die verloren saxofoon... ga zo maar door - ik vergeet weer nog 10 gebruikte instrumenten te noemen. De vocalen gaan over van zang naar spraak en omgekeerd en lijken te worden gezongen door een krankzinnige. Onsamenhangende lyrics "Sometimes I wanna die in my bed" "I put my hand near my mouth so I know I'm still breathing" "I would love to have people see what I see". En dan natuurlijk dat herhalen van "Live a thousand lives by picture. . ."

Het derde 5* nummer van deze plaat is 'Incubus', dat is eigenlijk een beetje hét lekkere, gruizige new wave nummer bij uitstek van de plaat en 't kan toch bijna niet anders of dat moet jou ook wel bevallen, orbit?.. Voor de rest denk ik dat het misschien allemaal een beetje té avantgarde is qua jouw smaak. Met nummers als 'Holiday For Plywood' moet ik waarschijnlijk bij jou niet komen aankakken, maar ik wil maar zeggen dat er hier toch ook wel (misschien meerdere beluisteringen nodig) een aantal new wave pareltjes op terug te vinden zijn! Ook 'Victims of the Dance' bijvoorbeeld.

Ik kan deze plaat écht niet minder dan 4,5* geven!