Uiterst dansbare EBM of eigenlijk beter gezegd: TBM (Techno Body Music) van deze Front 242 / Nitzer Ebb / The Klinik / DAF fan uit Lille, Frankrijk. Vette beats en dubgeluiden, snelle basslines, marcherende ritmes, mechanische stemmen en een drive die duistere dansvloeren vol met flitsende stroboscooplampen tot waanzin brengen. Je waant je in een futuristisch slagveld van voorgeprogrammeerde robotsoldaten die op een brandstof van testosteron, immer macherend, tegen één of andere enorme vijand terrein winnen…

Hou mij tegen of ik geef deze plaat 5* !! Wat kan er nog meer "wave" klinken dan 'Bap de La Bap' en vooral 'Skipping'?

Andere favorieten zijn 'No' , het evidente 'Party Fears Two', 'Club Country' (hoor ik daar R. Smith op 2'00"? ) en 'Nothinginsomethingparticular' (één van de twee instrumentals op deze plaat).

The Affectionate Punch had al enkele nummers die meer dan ok waren, maar ik heb deze band nooit verder gevolgd. Helemaal onterecht, blijkt nu. Dit is een schitterende plaat, nog beter dan TAP

Laat ik dan maar met een quote van Alicia aftrappen:

Want deze drie bands hebben bij mij iets gemeen. Net als The Sound en The Chameleons heb ik The Comsat Angels pas later ontdekt. Medio the nilles, voor een groot deel via en dankzij deze site. Meer dan 20 jaar na de feiten dus.

Maar in tegenstelling tot eerstgenoemde bands, was ik hier toch net iets minder enthousiast over.
Ik vind het bovengemiddelde wave, zeker en vast! Maar toch was maar één album dat grote onderscheiding verdiende in mijn boekje, het immer gitzwarte Sleep No More.

Het andere hier op de site hoog gewaardeerde Fiction vond ik altijd 'maar' een krappe 4* plaat. Er zijn in mijn oren dan ook maar drie te bejubelen nummers op te vinden: 'Now I Know', 'Pictures' en uiteraard (misschien wel hun beste nummer ooit) 'After the Rain'. En voor de rest heb je nummers die qua new wave authenticiteit misschien wel top van de top mogen zijn (als ik de berichten van de (Stok)Oude Wavers aldaar lees),... in mijn oren klonken ze nooit spannend genoeg.

Enkele andere jaren '80 platen van dit gezelschap bevatten ook wel nummers die serieus blijven nazinderen zoals Will You Stay Tonight? en Alicia (Can You Hear Me?) [op Land] en Missing In Action, Independence Day en het titelnummer [op het debuut Waiting for a Miracle]. Maar, met uitgezondering van Sleep No More had een volledige plaat van hen mij nooit echt ten volle geraakt zoals veel andere wave platen uit de jaren '80 dat wel deden (alsook die van de nieuwe ontdekkingen The Chameleons en The Sound).

Maar kijk,... een paar maanden geleden bracht MuMe kompaan dazzler dit schijfje voor me mee. Ik kon de trotse eigenaar worden als ik 'm een pak frieten betaalde. We doen dat wel meer, wij Belgen, dit soort van ruilhandel

Sindsdien draai ik dit cd'tje heelder dagen in de auto en dit geeft mijn oren wél vleugels.
- "Driving" is al meteen een krachtige binnenkomer met schitterende overstuurde gitaren en vooral een meezingbaar refrein: Driving... Somewhere out of time... No-one and nothing on my mind... Driving! Driving! Driving!!. Perfect voor in de auto dus!
- "Beautiful Monster" is soms te gehaast en komt ook veel te abrupt tot een einde, maar is eveneens doordrongen van waanzinnige gitaren en ook hier blijft het herhalen van de lyrics Beau-ti-ful mó-ó-ónster toch wel in je hoofd rondspoken na een tijd.
- Maar het zijn dus vooral de rustige, melancholische nummers die ik het hoogst waardeer. Bij "Shiva Descending" heb ik alvast een sterretje geplaatst. Een zoete, bedwelmende melodie en van die typische zalige 'mijn-leven-is-compleet-naar-de-haaien'-new wave teksten: I keep on trying... And nothing will shake off this feeling... Whatever you're saying now... I will take it the wrong way... Shiva descending...
It looks like it's one of those days
- Bij het titelnummer "My Minds Eye" is het dan weer zonder scrupules de beuk erin. Met vervormde stem van de zanger. Tegelijk heel overtuigend met die immer voortstuwende drums, maar ook met een zekere mystiek. Een fijna combinatie toch wel. Geen absolute winnaar, maar zeker ook niet slecht.
- "I Come from the Sun" is het eerste nummer van het middenstuk met 3 topnummers na elkaar. Dit nummer bevat van die typische jaren '80 synths die mij telkens opnieuw aan de band The Danse Society doen denken. Dat Caterpillar- pianootje op 4'00" tovert telkens weer een glimlach op mij gezicht als ik 't hoor. En er zijn nog zo van die onverwachte bliepjes en leuke riedeltjes terug te vinden op deze track. Als amateur astronoom was ik ook aangenaam verrast door de lyrics recht out 'outer space': Sirius or Riga and Orion... In Ursa Major double rise of moons... To step across the blue event horizon... I'll never return(3x). Ik heb ook nog getwijfeld of ik hier geen sterretje moest bij plaatsen, maar ik kon er maar twee kiezen wegens maar 10 nummers in het totaal.
- "Field of Tall Flowers" is opnieuw rechttoe rechtaan melodieuze rock in de trant van het openingsnummer. Maar het is dan wel dé oorwurm van de plaat. Typisch jaren '80 wave ook weer. Als ik erover nadenk is dit waarschijnlijk de reden waarom deze schitterende plaat nooit is doorgebroken bij de fans. Begin jaren '90 wilden die fans misschien eens iets nieuws, met een jaren '90 touch. Maar nee, die Comsat Angels bleven lekker koppig hun jaren '80 ding doen. Enfin, van zo'n teksten ga ik toch altijd een beetje watertanden: And I don't want time to pass... Slow it down, make it last... Falling through the summer haze... All my thoughts are blown away... Forever ours, a field of tall flowers... And you-you-you!
- "Always Near" heb ik uiteindelijk van het tweede sterretje voorzien. En ik vind het heel moeilijk om nu precies te zeggen waarom. Misschien omdat ik het in begin nogal licht had bevonden en het mij op een bepaald punt ineens bij de keel gegrepen heeft. Zoals ze het in het Engels zeggen: 'I was totally caught off guard'. Ik vond het bij eerste beluisteringen nogal makkelijk allemaal (bv. de drums) en op bepaalde punten ook wel repetitief. Maar ik kom daar nu volledig op terug. Er gebeurt toch eigenlijk wel veel als je goed luistert. Lieflijke tekst ook, voer voor de romantici onder ons: And the wind caught your hair as the sun touched your skin... And I thought of you there once again... Thinking of another time, another year... Somewhere in another life but no longer here... Thinking of another time, you disappear... Somewhere on the other side but always near.
- "Route 666" rockt er ook weer op los. In feite één groot synthtapijt waar de gitaren omheen huilen.
- In "Mystery Plane" is het dan weer zweven geblazen. Heel mooi gezongen en rijk aan muzikaliteit, maar een opstapje naar de afsluiter en een ander nummer dat ik voorzien heb van het maximum aan sterren, heel toepasselijk:
- "All the Stars", gaat tot in het diepst van mijn ziel. Ik denk dat iedereen dat wel eens denkt als hij/zij naar de sterren kijkt: As I look upwards at the dreaming sky... I can't help thinking sometimes... If you can hear me, just tell me so... 'Cos I'd give anything to know... - ... And all the stars they shine so bright... Are you out there somewhere tonight? No sign of life here, not much remains... And I don't want to stay in this place. "Heel oprecht en diep menselijk, zeg ik". "Maar dat is nu toch té melig, Frederik!?", kan dan de repliek zijn. "Wat kan mij dat toch schelen, jong!", zeg ik dan, "De kleine aanraking van glinsterende synths harmonieert perfect met de tekst. Meer moet dat niet zijn!".

Voor mij dus tot nu toe het beste album van deze engelen, samen met Sleep No More. Misschien moet ik Chasing Shadows ook maar eens gaan draaien?

Mooie plaat, inderdaad! De reden dat ik ze nog niet verhoogd heb naar 4,5* is omdat er toch een paar mindere nummers op staan, vind ik. En ik heb het nu concreet over 'Diagram' en 'Goat of the West'.

Maar aan de andere kant staan er natuurlijk nog een paar mooie bonustracks op de heruitgave van deze plaat (aangeduid met sterretjes). 'Eye of the Lens' is natuurlijk de bekendste en staat samen met 'Another World' en 'At Sea' op de gelijknamige EP.

De laaste twee bonustracks (genomen van de '81-single 'Do the Empty House') vind ik ook zeker nog de moeite waard

Maar het allerbeste nummer van dit album vind ik 'Dark Parade'!!

De live versie van Killing an Arab die op In Concert staat is toch grandioos! Ook beter dan de studioversie voor mij.

Wat een goeie live groep is The Cure toch ook! Er zijn nog veel meer van die live versies die die extra fantasietjes in gitaarspel en zang hebben waardoor ik ze nog beter vind dan de studio versie.

Op dit album zijn dat overduidelijk het eerste (Shake Dog Shake) en de twee laatste nummers (10.15 Saturday Night en Killing an Arab). Hoor - vooral bij KAA - die gitaren tekeer gaan! Ook A Forest is hier live goed, maar er bestaan nog ander live versies van A Forest die nog meer tot de verbeeling spreken (zoals bv. die van 19/1/1991 in Wembley Arena die op de Play Out video staat)

Ook op het live-album Entreat zijn er twee nummers waar ik van de live versie dubbel zoveel geniet dan van het origineel:
* Prayers for Rain: die uitgesponnen Prayers for Raaaaaaaiiiiiiiinnnnn van meer dan 20 sec.!! kippevel!
* Disintegration: dubbel zo disintegrating als het origineel en ook grappig dat Robert op bepaalde momenten duidelijk zijn tekst kwijt is. Het nummer Disintegration staat in mijn Cure top 10, de live-versie welteverstaan

Ik had plots eens zin om een van mijn favo platen aller tijden (zie mijn top-10) eens uitgebreider te gaan bespreken, dus daar ga ik…

Deze Cure-plaat kwam er om af te kicken van een reeks poppy platen na de twee asbolute parels van deze band ; het gitzwarte Faith (voor mij nog steeds de zwaarste plaat van Smith en de zijnen) en het geniale Pornography (de pure wanhoop!). Deze plaat zou de trilogie compleet maken, wederom een donkere, maar tegelijk een van de meest melodieuse platen in het oeuvre. Hoogtepunten voor mij zijn Plainsong, Last Dance, Fascination Street, Prayers For Rain en vooral The Same Deep Water As You.

De plaat is duidelijk opgesplitst in twee hoofdstukken. In 1989 toen ze uitkwam was vinyl nog gangbaar en als we ze beluisteren op cd of in onze mp3 speler, zouden we gaan vergeten dat ze een duidelijk bedoelde A kant en B kant had.

De A kant is track 1 t.e.m. 6 en gaat over de dunne grens die bestaat tussen je overgeven aan verliefdheid en je door dit zelfde gevoel gevangen voelen. Dit wordt ingeleid met een van de zwaarste Curesongs ooit: De manier waarop Plainsong de plaat aftrapt is weergaloos, ja – overweldigend zelfs : het geheel wordt ingeleid met het klingelen van ‘windgongen’ (je weet wel, die rare dingen die aan menig verandadeur hangen) die overgaan in een uitbarsting van glasklanken en cymbalen. De synthesizer-riff is is droevig, maar o zo mooi en de drums slaan er lusteloos en lamlendig doorheen, waardoor er een wel heel speciale sfeer gecreëerd wordt. Dan heb je ook nog die lage synth-bas die de lyrics van Smith op bepaalde punten lijkt te benadrukken en natuurlijk het mooiste van allemaal, de lead guitar die tussen de lyrics door haar eigen droevige verhaal lijkt te vertellen. De lyrics zélf vertellen natuurlijk ook een droevig, beklijvend verhaal…

Dan volgt het nostalgische Pictures of You met de leadgitaar en de tweede guitaar die een spel van vraag en antwoord spelen van ongekende schoonheid. En dan raad ik jullie aan om deze song eens beluisteren op het live-album Entreat waar de twee gitaren zich nog meer “Spielerei” met elkaar veroorloven. Ze kronkelen in, over en rond mekaar dat het een lieve lust is. De drums zijn zoals bij de meeste tracks op dit album heel strak waardoor je wederom die speciale ingetogen sfeer van net-niet-tot-een-explosie-komen krijgt.

Het derde nummer, Closedown creëert die naar liefde smachtende atmosfeer die deze plaat zo speciaal maakt (“If only I could fill my heart with love!”). De zware bas is om van te watertanden en de gelaagde guitaren en keyboards delen de song wederom perfect op in melodiëen en tegenmelodiëen.

Dan volgt Lovesong, de perfecte popsong van de plaat, maar dan wel een popsong van grote klasse. Dromerig, maar tegelijk afgewisseld met krachtige klemtonen en perfect opgebouwd als was alles de uitkomst van een geniale berekening. Het past perfect allemaal in deze song. De lyrics zijn eenvoudig, maar to-the-point. De eeuwige liefdesverklaring : “How ever far away; what ever words I say – I will ALWAYS LOVE YOU”. Meer moet dat niet zijn…

Last Dance is net als Closedown een smachten naar liefde. Dit is voor mij een van de topnummers van de plaat. Doorheen de wederom nostalgische lyrics zweven de gitaren harmonieus in het rond en dan is er natuurlijk dat prachtige zinnetje: “And even if we drink, I don’t think we would kiss in the way that we did when the woman was only a girl”.

Als ik dan toch het minste nummer van de plaat moet kiezen, dan is het Lullaby, maar begrijp me niet verkeerd… nog steeds 5* hoor. Het is zo’n typisch Cure nummer dat door niemand anders dan Smith zelve geschreven zou kunnen worden. Dromerig en beklijvend tegelijk! En de variaties van de verschillende instrumenten die gebruikt worden zijn gewoonweg schitterend! En als ik dit – tussen haakjes - minst goeie nummer al zo geniaal vind, dan zegt dit veel over wat ik van de rest – en het geheel – van deze plaat vind.

De B kant is de neergang van de moeilijke verliefdheid die bezongen wordt in de 6 eerste tracks. Alle songs gaan hier over het einde van de relatie. Ze hebben mezelf al dikwijls gered van de wanhoop (waar The Cure toch allemaal niet goed voor is ) Vooral het eerste nummer van de B-kant, Fascination Street verkondigde steeds weer dezelfde boodschap. In mijn jonge jaren dit nummer veel draaien was als om aan te geven dat ik de relatie die ik op dat moment had maar beter kon laten voor wat ze was (“To kick the last nail in”, “Let’s move to the beat, like we know that it’s over”). Ooit had ik het bijgeloof dat dit ik niet naar dit nummer mocht luisteren, want dat dit ongeluk bracht in mijn eigen relaties. Nu heb ik gelukkig een heel stabiele relatie waardoor ik weer voluit kan genieten van deze bij momenten venijnige en van seksuele spanning doordrongen Curesong (“Laten we nog een keer stomende sex hebben vooraleer we er een punt achter zetten”). En de lead guitar doet hier dingen ie je niet voor mogelijk houdt!

Prayers For Rain is weer net zo’n pareltje als de opener Plain Song en Last Dance. Deze song gaat over hoe iemand je zodanig kan verstikken dat de relatie niet meer vol te houden is. De atmosfeer waarin deze song bezongen wordt is – samen met de volgende track die er een eenheid mee vormt- ongeëvanaard. Alle instrumenten en de zang schreeuwen het uit : “Stop ermee, zie je niet dat je me verstikt, dat je me kapot maakt?”. Ook hier raad ik jullie weer aan om eens naar de versie van op het live-album Entreat te luisteren, waar hij de zinsnede Prayers For Raaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiiiin gedurende maar liefst 23 seconden – zonder te ademen – aanhoudt. Kippevel!!!

Dan komt dus de absolute topper van de plaat: The Same Deep Water as You, over hoe je letterlijk kan verdrinken in een relatie, maar het gaat ook over schuldgevoelens die daarmee gepaard gaan. Dit is het meest verstikkende en claustrofobe nummer dat ik ken en absoluut... ontzagwekkend!!! Smith betovert je gewoon met de lyrics. Alles is hier weer perfect aan dit nummer, veel woorden wil ik er niet aan spenderen… dit is zo’n nummer dat je gewoon MOET beluisteren en tot je laten doordringen in al je vezels… om dan plots abrupt wakker geschud te worden door…

…Disintegration waarin Smith zingt dat hij nooit de verwachtingen die een relatie vereisen zal kunnen naleven : “I never said I would stay to the end, so I leave you with babies and everything”. Ook hier is de versie van op Entreat nog genialer. De cadans zit er ook meer in en laat cadans nu precies iets zijn wat bij deze song past. Smith rammelt de lyrics nog meer af en op bepaalde momenten lijkt hij ze zelfs volledig bijster te zijn en verzint hij ter plekke nieuwe lyrics zoals heel toepasselijk: “Making it all up behind my back again”. En die gitaarsolo die begint vanaf 6:05 heb je ook niet op dit album, maar enkel op Entreat. Ook de climax naar het einde toe: “We both of us knew how the end always is” en het brekende glas is op Entreat sterker.

De twee afsluiters zijn eigenlijk de nasleep van de desintegratie van de relatie. Homesick is een absoluut perfect op elkaar inspelen van een heimwee suggererende pianomelodie en een zware reverbgitaar, verzacht door een mompelende baslijn. En dan die "doo-ooo-oo-doo" daaartussen, toch hét handelsmerk van Smith… allemaal toch zo mooi, op zo’n momenten weet ik heel goed waarom The Cure mijn favoriete band allertijden zal blijven totterdood.

Untitled tenslotte is de terechte epiloog van deze meesterlijke plaat. Het is een upbeat, maar tegelijk somber nummer. Een trieste terugblik op een vergane relatie: “Pushing my face in the memory of you again”, op hoe we wakker liggen van het feit dat we alles anders hadden kunnen aanpakken “Never quite managed the words to explain to you” en de gevoelspijn die daarmee gepaard gaat “I’ll never lose this pain”, maar tegelijk het besef dat loslaten soms het enige is wat we kunnen doen: “I’ll Never dream of you again”…

Ik weet bijna zeker dat The Cure nooit meer zo’n sterke plaat zullen maken. Zoiets is ook heel moeilijk om nog te overtreffen. En ik hoop dat mijn bespreking ervan nog meer mensen aanzet om ze te gaan beluisteren en ze net zo te koesteren als ik ze koester…

Niet geweldig?!? Briljant, JA!

Enkel al voor de live versie van Disintegration is dit album de moeite van het aanschaffen waard

Waar op het album Disintegration mijn favorieten The Same Deep Water as You en Fascination Street zijn, heb ik er hier twee andere, zijnde het net genoemde Disintegration (schitterende uitvoering, nog 10 keer beter dan de versie van op de studioplaat!) en natuurlijk ook Prayers for Rain (met een langgerekt Prayers For Raaaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiinnn! kippevel!)

Homesick en Untitled zijn hier ook schitterend door ondermeer al die onverwachte gitaarvariaties die je op het album Disintegration niet hebt.

Vier nummers dus waarvan ik de live-versie beter vind dan de studio versie. The Cure is toch wel een fantastische live-band!!

Normaal gezien trek ik altijd een halfje af van live/verzamelalbums omdat ik die niet in mijn lijstje van 5* albums wil. Maar dit is het enige album waar ik een uitzondering op maak, want het is gewoon - net als Disintegration zélf - een 6* album

Als ik de berichten hier zo doorlees valt me op dat velen dit een wisselvallig album noemen dat de overkoepelende sfeer mist die we wel terugvinden bij o.a. Faith, Pornography en Disintegration. En dat het daarom in z'n geheel een mindere Cureplaat te noemen is. Daar ben ik het dus niet mee eens. Eerst en vooral is het wisselvallige karakter van de verschillende songs niet meer of minder dan logisch. Het is een conceptplaat over de liefde en seks. En laat dat nu eenmaal een van de meest wisselvallige gevoelens in een mensenleven zijn. Het concept van dit album is volgens mij dan ook heel goed samen te vatten in 1 zin:

~Liefde is: Pijn lijden en tegelijkertijd vragen om meer! ~

De overkoepelende sfeer is er dus wel degelijk, ook al betekent dat opgewekte nummers (die trouwens in de minderheid zijn, ook al laat de melodie soms het tegenovergestelde vermoeden) afgewisseld worden met nummers die de onaangename gevoelens en gedachten in je los maken wanneer je de pijn van de liefde ervaart. En die pijn is meerderlei. Meest voor de hand liggend is uiteraard de pijn die een gebroken relatie kan veroorzaken en de vijf stadia van rouw (ontkenning, woede, onderhandelen met jezelf, neerslachtigheid, acceptatie) die daarop volgen. Maar anderzijds beschrijft hij ook in een aantal nummers de pijn die je binnen de relatie zélf kan ervaren (van teleurstelling over vervreemding tot zelfs verstikking).

Laten we ze eens alle 17 overlopen:

(5.0*) - 1. The Kiss is weer zo'n overweldigende album opener die we gewoon zijn van The Cure. Net als de openers van Wish (Open) en Wild Mood Swings (Want) gaat het over iemand heel erg willen en je tegelijkertijd afvragen waarom in hemelsnaam dan wel. De protagonist heeft met veel moeite iemand veroverd en nu hij haar het bed in gekregen heeft wil hij niet liever dan er zo snel mogelijk weer vanaf zijn. Zijn walging voor de situatie waarin hij zich bevindt uit zich ten volle in de laatste regels: "I never wanted this / I never wanted any of this / I wish you were dead / I wish you were dead.". Zoals vaak het geval is bij The Cure drukt de muziek dat gevoel van walging perfect uit. Het is even wennen, maar voor mij is het het bij de 4 beste nummers van de plaat gaan horen.

(4.5*) - 2. Catch. Ondanks de opgewekte melodie, is dit een nummer over afwijzing, over een onbereikbare liefde. Hij denkt er met veel pijn aan terug telkens hij weer eens iemand ontmoet waar hij een extravagante passie voor voelt (in het Engels hebben ze daar een mooi woord voor: 'a crush'), maar waarbij het niet wederzijds blijkt te zijn. Zij ziet hem hoegenaamd niet staan: "And roll her eyes right up to heaven / And make like I just wasn't there". De vierde strofe is misleidend: " And sometimes we would spend the night / Just rolling about on a floor". Dus zou je denken dat ze wel iets samen gehad hebben. Maar dan komt de ontnuchtering, het was slechts een droom: "And I remember even though it felt soft at the time / I always used to wake up sore".

(4.0*) - 3. Torture... Dit gaat, nog veel meer dan The Kiss, over iemand die tegen z'n zin de liefde bedrijft. En ik weet bijna zeker dat het hier (net als in Siamese Twins, Pornography) over bezoekjes aan een prostituee gaat. "I'm in the room without a light / The room without a view". Hij ondergaat het: "Hanging like this / Like a vampire bat / Hanging like this / Hanging on your back", maar eigenlijk wil hij er zo snel mogelijk weer weg zijn. Hij hoopt dat het hoogtepunt zo rap mogelijk komt zodat hij snel weer huiswaarts kan keren: "It's torture / But I'm almost there". Maar hij komt wél steeds weer terug.

(4.5*) - 4. If Only Tonight We Could Sleep is een Oosters getint nummer en heeft nogal een korte tekst. Enkele gelukkigen onder u hebben het misschien al meegemaakt... Een moment met een geliefde waarvan je denkt: "Dit is zó overweldigend dat ik zou willen dat het blijft duren". Daarover gaat dit nummer volgens mij. Mooie metaforen worden gebruikt om dat gevoel te beschrijven. Voor velen hier een van dé favorieten van de plaat.

(4.5*) - 5. Why Can't I Be You? Je kan al aan de titel zien dat dit nummer over adoratie gaat! Pure verafgoding zelfs. Typisch catchy Cure-nummer dit. Fantastisch poëtisch woordgebruik: "I'm smitten / I'm bitten / I'm hooked / I'm cooked / I'm stuck like glue / You make me, make me hungry for you". Schitterend toch?

(5.0*) - 6. How Beautiful You Are, een nummer dat trouwens geïnspireerd is op een gedicht van Charles Baudelaire, gaat over diepe teleurstelling in je geliefde. Door een bepaalde gebeurtenis kom je tot de vaststelling dat iemand waarvan je dacht dat het je soulmate was dat toch niet helemaal blijkt te zijn. Hij beleeft samen met zijn vriendin een romantisch weekendje in Parijs. Alles gaat goed tot ze een sjofele oude man ontmoeten die twee kinderen bij zich heeft. Een klein kindje op z'n arm, een jongetje aan zijn hand. Alledrie staren ze naar zijn vriendin van kop tot teen omdat ze zo adembenemend mooi is. Hij vindt het aandoenlijk, maar zijzelf vindt het ergerlijk en zegt 'm dat ze het haat dat die bedelaars haar zo aanstaren: "I hate these people staring / Make them go way from me!". Totaal ontzet door die reactie slaat de liefde om in haat en hij komt tot de conclusie dat soulmates niet bestaan: "This is why I hate you / And how I understand / That now-one really knows or loves another". Zit ook bij mijn 4 favoriete nummers dit.

(3.5.*) - 7. The Snake Pit gaat over dronken de liefde bedrijven met groupies. Robert is aanwezig met de rest van de band in de kelder van een club, hij is onder invloed van drank en drugs (of beide) en hij is op een van de sofa's met een van zijn groupies aan het flikflooien. De rest van het gezelschap is ook zodanig dronken/stoned dat ze er zelfs niets van merken. Hij raakt steeds benevelder en in de auto wordt hij dan helemaal ziek. Een van de mindere nummers van de plaat vind ik.

(3.5.*) - 8. Hey You! Is een pick-up line op muziek. Hij ziet een meisje, wlk. in een discotheek ook, en hij is zo erg tot haar aangetrokken dat hij wil dat ze stante pede bij hem komt om 'm te kussen. Het nummer - een niemandalletje - heeft, terecht, de plaat niet gehaald, maar de titel van het album is natuurlijk wél hiervan afgeleid.

(5.0.*) - 9. Just Like Heaven... na deze twee mindere nummers komen we aan het beste nummer van de plaat. Het gaat over het niet goed kunnen uitdrukken van je gevoelens van liefde tegenover elkaar, nét omdat je té verliefd bent. Je stuurt de verkeerde signalen, met als resultaat dat je elkaar uiteindelijk verliest. Achteraf besef dat je de liefde van je leven mislopen bent. En wat méér is... Het arrangement van dit nummer is gé-ni-aal! De flow van dit nummer is zo mogelijk nog gé-ni-a-ler! "Dancing in the deepest oceans / Twisting in the water / You're just like a dream". Je krijgt er koud en warm tegelijk van. En dan mijn favoriete Cure-line óóit: "I found myself alone alone alone above the raging sea / That stole the only girl I loved / And drowned her deep inside of me".

(4.0*) - 10. All I Want (zie verder bij 12., maar dan naar mijn aanvoelen gezongen uit het standpunt van de man)

(4.0*) - 11. Hot! Hot!! Hot!!! beschrijft drie vreemde seksuele ervaringen die Robert Smith had. De ene in de kelder van een club (zie 7. misschien?), de andere op een zeiljacht, en de laatste thuis in zijn slaapkamer. Velen denken dat het over drugs gaat. Maar aangezien het op deze plaat staat, gaat over seks volgens mij. Of over een combinatie van de twee, natuurlijk. Een atypisch Cure nummer. Lowdown funk. Maar wel geslaagd, vind ik.

(4.0*) - 12. One More Time is een heel mooie en gevoelig nummer. Ook heel triest. Maar wel één waar ik me altijd iéts minder verbonden mee heb gevoeld. Naar mijn aanvoelen wordt het gezongen vanuit het standpunt van een vrouw naar een man toe. Niet dat het omgekeerd niet zo kunnen hoor, maar 't lijkt me wel sterk. Dit nummer heb ik trouwens gebruikt om een familielid fan te laten worden van The Cure. Ze was al dagen aan het huilen om een mislukte relatie en was nog volop in de ontkenningsfase en zei de klassieke dingen als: "Hij keek laatst weer zo lief naar mij! Wil hij me terug? Kon hij me nog maar 1 keer in z'n armen houden. Dat zou m'n verdriet draaglijker maken. Misschien lag het aan mij?" Ik zei haar dat ze in denial was en dat The Cure een mooi nummer geschreven daarover, One More Time geheten. Zoals verwacht ging ze toen nog meer huilen, maar van toen af is ze toch wel een verstokte Cure-fan geworden. Ik weet het, ik ben gemeen!

(5.0.*) - 13. Like Cockatoos gaat duidelijk over de bons krijgen van een geliefde. Kaketoes zijn kuifpapegaaien die voornamelijk in Australië in het wild voorkomen. Een kaketoekoppel zou, net als bv. een duivenkoppel, trouw zijn totterdood, maar hij vergelijkt dan ook de protagonisten niet met kakatoes, maar wel de nacht waarin het gebeuren zich afspeelt: "All around the night sang out like cockatoos". En het geschreeuw van die vogels is dus... verschrikkelijk! Wat zich afspeelt die nacht is dus niet zo fijn. Het nummer is duidelijk schatplichtig aan Tomorrow Never Knows van The Beatles, maar is toch één van mijn 4 favorieten op deze plaat. Het schichtige van de vrouw die naar buiten loopt om af te spreken met de man komt zo goed uit de verf door het feit dat hij die eerste 4 strofes in 1 adem aframmelt.

(4.5*) - 14. Icing Sugar. Dé verleiding. Wederom gezongen vanuit het standpunt van de vrouw. Hij wordt verleid door een meisje dat 'm uit liefde wil opeten. Hij is even lekker als een suikerspin. En geef nu toe, daar lijkt onze Robert toch wel wat op
In tegenstelling tot veel Cure fans die dit nummer haten, vind ik dit een schitterend nummer. Die drive die de rollende drums aan het nummer geven, en die letterlijk verleidelijke saxofoon maken van dit nummer weer zo'n typisch Cure nummer waarbij tekst en muziek volledig op elkaar aansluiten.

(4.0*) - 15. The Perfect Girl. Het meest opgewekte nummer van de plaat. We hebben meteen door waarover dit gaat ; tot over je oren verliefd worden op iemand.

(4.0*) - 16. A Thousand Hours... Hier heeft hij het naar mijn aanvoelen over de zekere ontnuchtering die hij voelt nadat hij een tijdje van bloem naar bloem heeft gefladderd. Hij heeft one-night-stands om een verbroken liefdesrelatie te verwerken, maar vraagt zich tegelijk af: "Hoe lang hou ik dit nog vol? Tegenover dat klein beetje geluk dat ik af en toe ervaar staan al die pijn en teleurstellingen!". Hij verlangt weer naar de échte liefde van weleer die toch nog niet helemaal verwerkt is, zo blijkt.

(4.5*) - 17. Fight is écht wel hét nummer om op te zetten wanneer je down bent en weer eens uit die put moet zien te klauteren: "Fight! Fight! Fight! / Just push it away / Fight! Fight! Fight! / Just push it until it breaks". Aangezien de liefde het concept is van deze plaat, heeft hij het waarschijnlijk geschreven vanuit het standpunt: Stop met treuren om haar, verlies je niet in zelfmedelijden, maar stel je weer open voor de wereld om je heen: "So when the hurting starts / And when the nightmares begin / Remember you can fill up the sky / You don't have to give in. Heel helend nummer vind ik zelf.

Ik ben al 21 jaar (van mijn elfde) grote Cure fan en dit album is wel met voorsprong het minst goede wat ze gemaakt hebben. Maar toch vind ik de scores van sommigen toch wel heel erg laag. 3* of zelfs een 2,5* zou ik nog kunnen begrijpen, maar zware onvoldoendes als 1* en 1,5* heeft dit album nu ook niet verdiend. Nu ja, misschien zijn het wel een vorm van proteststemmen om het verschil met de uitstekende jaren '80 albums in de verf te zetten.

Ik ben ook wel een fan van de nummers van The Cure die een niet overduidelijk donkere ondertoon hebben. Mint Car is zo'n typisch opgewekt klinkend Cure nummer zoals we ook op het album Kiss Me Kiss Me Kiss (Hot Hot Hot, Icing Sugar, The Perfect Girl) en Wish (High, Doing The Unstuck) terugvinden, die ik - in tegenstelling tot sommige andere die hard fans - enorm kan apprecieëren.

Maar op deze plaat staan er ook een aantal waarvan mijn haren ten berge rijzen zoals The 13th, Gone! en vooral This Is A Lie vind ik een enorme miskleun zoals ze er zelden één gemaakt hebben!

Ik snap ook de kritieken niet op nummers als Wendy Time en Doing the Unstuck.

Mijn favoriete nummer van deze plaat is zonder twijfel From the Edge of the Deep Green Sea wat ik trouwens een van de beste Cure-nummers ooit vind! Net als bv. Open, Cut en vooral End. Daar al eens goed naar geluisterd? Mijn minst favoriete nummers van deze plaat zijn gewoon High, Friday I'm in Love en Trust, maar zelfs deze nummers zijn me nog 4* waard.

Voor mij is Wish een van de beste platen van The Cure (komt ongeveer op plaats 6 in mijn lijstje denk ik) en komt dan ook op 4,5*.

De plaat Wild Mood Swings is de enige mindere plaat van The Cure (komt wel nog aan 3,5* bij mij), maar ik luister er zelden of nooit naar.

De ook de vaak bekritiseerde Bloodflowers en het selftitled album (bij eerste beluistering was ik al verkocht!) vind ik beide 4,5* albums

Ik begrijp ook helemaal niet wat die gothic discussie bij dit album komt doen
Ook op andere sites als rateyourmusic zijn commentaren als "Very good underrated gothic album" terug te vinden. Maar dit is zoals perfume terecht zegt toch veel meer een wave album!! Voor mij zelfs een heuse wave klassieker met stuk voor stuk nummers om vingers en duimen van bij af te likken..

Van het -overigens prachtige- nummer 'The Night' zou je nog kunnen zeggen dat het een beetje een gothic-waas over zich heeft, maar voor de rest hoor ik hier helemaal niekske geen gothic in, om 't op z'n Vlaams te zeggen - en al zeker geen cybergoth?!

Mijn favoriete nummers van de originele plaat (zonder bonusnummers mee te rekenen) zijn naast het al genoemde 'The Night' ook nog 'Wake Up' (schit-te-rend!!), het titelnummer, het gekwelde 'The Hurt', het slepende 'Valiant To Vile' en natuurlijk de prachtige cover van het Stones nummer '2,000 Light Years From Home' (waarvan ik dus -zoals al eerder gezegd- tot mijn grote scha en schande eigenlijk niet wist dat het origineel van The Stones was).

Dit is een van mijn enige muziekstukken die ik nog op vinyl heb. Voor de rest heb ik 90% van mijn 300 new wave / post-punk collectie op vinyl van de hand gedaan voor een appel en een ei toen ik begin de twintig was en geld nodig had om op café te gaan.
Je zou achteraf voor minder je hersens inslaan ... en nog een keer

Toch heb ik nog pareltjes van Joy Division, New Order, The Cure en The Sisters of Mercy en deze dus bewaard omdat ik toen al dacht dat dit later nog wel wat waard zou kunnen zijn, alhoewel ik voor deze toch niet veel meer dan 15€ zal kunnen krijgen, vermoed ik. Alhoewel ze dus zeer zeldzaam is, zoek er maar eens naar in de handel!
Ik ben ze alvast nooit meer tegengekomen..

Nu, naar inhoud van de plaat zelf dan.. Ze is duidelijk het mindere broertje/(of zusje) van door mij veel later ontdekte 'Heaven is Waiting' (plaat die bol staat van de schitterende nummers), maar toch staan er toch nog allemaal zeer degelijke nummers op.

De totaalscore wordt net geen 4* omdat ik het titelnummer en 'Don't Stop Now' toch een beetje DS-onwaardig vind. Mijn favorieten zijn de meezinger (there's a crack in the) 'House of Love' maar ook 'Runaway' en vooral het drukke maar met schitterende gitaarpartijen doorspekte 'Institution'.

Helemaal akkoord met wat JonnieBrasco in de eerste post zegt... Wat een lekker ongecompliceerde plaat is dit toch! De veldmuizen trakteren ons op heel wat lekkers en vooral de bonustracks geven deze release een serieuze meerwaarde. Met die erbij komt deze plaat zeker op 4,5* uit. Deze plaat heeft ook een duidelijk concept: Het (sneeuwbal)effect van de liefde die je overvalt / die je ontvalt.

Ik had eens zin om ze nummer per nummer te bespreken, dus hier ga ik:

* Let's Kiss And Make Up (7,5/10): De plaat vat al meteen aan met een treurig stukje muziek. Geruis, geratel, gebroken gitaarklanken en een doffe drumcomputer luiden de sfeer in. De delicaat bewerkte melodieën van gitaren en de bas vertellen een wanhopig verhaal. Hier merken we al meteen dat zanger Robert Wratten het liederlijke absoluut schuwt. Geen verkwisting van woorden, maar rechttoe, rechtaan: I did not mean one word of what I said. I don't hate you. I love you. Let’s kiss and make up. Mooi ook hoe het nummer uitsterft in die wanhopige drumklanken.

* You’re Kidding, Aren’t You? (9,5/10): Dan volgt al meteen één van mijn favorieten van de reguliere plaat. Als ik de korte piano intro (gevolgd door aanzwellende akoestische gitaar) hoor langskomen veer ik al meteen op. Het basloopje is eenvoudig, maar zo lekker. Wat ik echter het leukste vind aan dit nummer is het contrast van het koortsige ritme van de drumcomputer met de mooie melodie van de jangle pop gitaar. Dat geeft het geheel iets aandoenlijks, iets naiefs zelfs dat uitstekend bij de lyrics past. Ditzelfde gevoel heb ik bijvoorbeeld ook sterk bij Ich lieb Sie van Grauzone (het lijkt het hittentittenorgeltje van Urbanus wel waarmee Stephan Eicher zichzelf begeleid in het bezingen van zijn grote liefde), maar dit terzijde. Dit nummer gaat gewoon over de schok, het ongeloof dat je overvalt als je te horen krijgt van een geliefde dat die je gaat verlaten: When you say that you no longer love me. When you say that you're going to walk out on me. You're kidding, aren't you? Say you are!

* End Of The Affair (7,5/10): Het thema van het vorige nummer gaat verder in deze ingetogen weeklacht. Het einde van een liefdesrelatie (daarom niet noodzakelijk een affaire), maar wel heel berustend. Het hele lied ademt dat musikaal ook uit en dat is heel knap. Het constant herhalen van het zinnetje This is it? Isn’t it? bovenop de lyrics zou in sommige oren misschien zagerig en eentonig kunnen klinken, maar in de mijne dus niet. Zoals JonnieBrasco het al zei: "Herhaling op momenten dat je naar herhaling verlangt!"

* Couldn't Feel Safer (8,5/10): Dit is het lieflijkste nummer van de plaat: Right now I fear nothing. I couldn't feel safer. No harm can come to me when I'm in your company.. Dromerige gitaren en een troostende bas. De lyrics stralen geborgenheid uit en ook hier ademt de muziek dit weer volop uit.

* This Love Is Not Wrong (6/10): Dan volgt een nummer dat ik wel eens durf te skippen. Het handelt over hoe andere mensen allemaal een mening hebben over een relatie en hoe je daar als koppel toch willens nillens door beïnvloed wordt. Pas op het einde zien we dat het over een relatie tussen twee vrouwen gaat: This love is as good as any other says one woman to another. This love is not wrong. Maar ik vind dat ze het toch allemaal te ver gaan zoeken om daartoe te komen. Misschien omdat ik dat nu nét niet verwacht van deze band. De liefhebbers van deze plaat zijn het niet met me eens, want samen met het vorige en het volgende nummer wordt dit beschouwd als de ruggegraat van dit album.

* Everything About You (9/10): I Want to Hold your Hand van The Beatles, Every Little Thing She Does Is Magic van The Police, When I See You van Sad Lovers & Giants, en ga zo maar door... liedjes over dé Liefde met grote L. Liedjes die velen als melig zullen bestempelen, maar geef mij er maar karrevrachten van! Schitterende no nonsense lyrics treffen we hier dan ook aan: I love the sound of your voice. I love the way that you smile. When I’m not with you, I can’t wait to see you (...…) I surely do love everything about you. En het synthesizer intermezzo op 1:29 is me nu toch zóó fijn!

* White (6,5/10): Dit vind ik de tweede minder goede track van deze plaat. Shoegaze gitaren en dito stem, veel noise en een monotone drum. ‘t Gaat soms vervelen, ik durf het ook te skippen maar dan vooral omdat ik weet wat erna komt:

* Letting Go (10/10): De reguliere plaat eindigt met mijn absolute favoriet. Die opbouw!! Drum- en basloopje gevolgd door dromerige synthklanken, een prachtig melodietje zwelt aan, een gitaar, nog een andere (bas)gitaar. Kortom: zalige sfeer! Ook op de vocalen zit een soort van echo die perfect bij de opgebouwde stemming past. Ik kan dan ook enkel een paar flarden van de tekst ontcijferen, maar dat is niet erg want het nummer spreekt voor zichzelf.

En dan moet het beste eigenlijk nog komen, want de bonustracks zijn -zoals reeds gezegd in de inleiding- allemaal om van te smullen, ik licht er mijn drie toppers nog even uit:

When Morning Comes To Town: (10/10): Dit is mijn absolute favoriet van de veldmuizen!! Eén van de meest ontroerende duetten die ik ken. De muziek (en dan vooral die warme synths die pas vanaf 2:17 invallen)... om van te huilen, zo mooi! En de lyrics (die ik een paar berichten hierboven heb gequote) zeggen het allemaal. Dit is voor mij een perfecte song! Veel meer woorden wil ik er dan ook niet aan vuilmaken, je moet het gewoon voélen!

Emma’s House: (10/10): Dit is dan wat mij betreft het meest aanstekelijke nummer van deze band. Het eerste nummer wat ik van ze hoorde en een deuntje dat zich meteen in mijn hoofd nestelde. Ik wou al meteen op zoek naar meer van dit prettige jiggle-jangle klanken. Alhoewel, prettig… de melodieën hebben iets opgewekts en treurigs tegelijk, maar de teksten zijn onmiskenbaar treurig en somber:
You have nothing to live up to. You have nothing to live down. Emma’s house is empty, so why do I call it Emma’s house? Five to six, that’s what the time is. Where you are. Where you now are.

The Last Letter: (10/10): Ook weer zo hartverscheurend! Prominente bas en piano met een akoestisch gitaartje erdoorheen. Here is the letter. The last letter. The last ever. I’m so sorry. You’re the last one I’d ever wanted to hurt.

Had ik al gezegd dat deze plaat een absolute aanrader is? Neen? Bij deze dan!
Of om het nog eens met de woorden van deric raven te zeggen: "Verdorie!! Wat is dit prettig!"

Painted Girls vind ik persoonlijk het prijsnummer van deze plaat. En ook There's No Time to Recall en Dust Like a Dagger zijn zeker aanraders!

4* voor deze plaat.

Aha, eindelijk komt deze plaat ook in de buurt van de 20 stemmen.. en terecht!
Ik kan ze jou dan ook ten stelligste aanbevelen, lullaby1987!!

Dit side-project van Steven Severin (bassist bij Siouxsie & the Banshees) en Robert Smith (u welbekend als zanger/gitarist bij The Cure, maar op dat moment ook gitarist bij de Banshees) is niet zo maar een hobbyplaatje waar beide heren zich eens wilden amuseren en de 60's tour op gaan.. Neen, het is een must-have plaat voor elke fan van The Cure OF van Siouxsie & The Banshees. En als je zoals mij n°1 fan van The Cure en n°2 fan van de Banshees bent, dan mag dit album al helemaal niet in je platenkast ontbreken. Ik heb ze nog op knalblauw vinyl, gekocht in 1990 met 10 tracks.

Met ook schitterende vocalen idd van Jeanette Landray, een vriendin van Banshee drummer Budgie en zoals orbit al een beetje zegt, het lijkt op geen van beide bands echt ~ alhoewel, The Cure hoor ik er toch wel in terug hoor

Prijsnummers zijn voor mij 'Mr. Alphabet Says' (met Smith zélf op vocals), 'Looking Glass Girl' en 'Punish me with Kisses', maar vooral ..nothing could be worse ..not now ..not ever ..not anymore, 'Like an Animal' waar ook nog een club mix van gemaakt werd (track 13), maar die vind ik eigenlijk minder. Geef mij maar de gewone versie (track1).. In ieder geval schreef Smith rond deze tijd ook het nummer La Ment en daar doet 'Like an Animal' mij altijd wel een beetje aan denken..

[Edit: terwijl ik dit bericht ah typen was, was orbit me nét 7 minuten voor, zie ik ]

Deze limited edition E.P. is eigenlijk een uitbreiding van de 7" single, zie ook hier. Bevat dus 3 exclusieve tracks die niet op de vlinderplaat staan. Ik vind ze zeker niet bij het beste werk van HoL horen. Een beetje atypisch. Deze drie extra tracks klinken in mijn oren als een tribute aan The Velvet Underground. Track 3 is zelfs een cover, maar 2 en 4 zijn door Chadwick zelf geschreven. Secrets is nogal mak, I Can't Stand It vind ik niet één van de beste Velvet Underground covers die ik al gehoord heb en Clothes valt nog wel mee, maar niet genoeg om het epeetje te redden van de middelmaat. Natuurlijk maakt de eigenlijke a-kant van de single, een heuse 5* knaller, alles wel weer goed.

-> 3,5*

I agree!! Prachtplaat!!!

Mijn favorieten zijn de naar de keel grijpende opener Reverence aangevuld met Sugar Ray en Rollercoaster.
Maar ik had er evengoed 3 andere kunnen kiezen.
Enkel I Can't Get Enough vind ik iets minder.

In Tumbledown zit fragment van het schitterende Tanz Debil van Einstürzende Neubauten's debuutalbum Kollaps uit 1981.

4,5 *

De klinische (sic.) muziek van Marc Verhaeghen gecombineerd met de ruwe en krachtige vocals van Dirk Ivens maakte van dit Belgische duo één van de absolute grondleggers in geschiedenis van dark electro.

Fascinerend wel dat deze muziek absoluut nog niet ingeboet heeft aan credibiliteit 22 jaar na datum. Dit album is dan ook absoluut een must voor alle liefhebbers van elektronische muziek!

Hoogtepunten zijn Hours & Hours, Braindamage, Sick in your mind en Burning inside

Als een band een andere band wil kopiëren, kan die dat maar beter goed doen of kan die dat maar beter helemaal niet doen, zeg ik altijd.

En de manier waarop de kerels van The Merry Thoughts het doen is niet zo maar goed te noemen, het is perfect! Betere Sisters Of Mercy-klonen zijn er volgens mij niet te vinden. Rosetta Stone zijn ook goed, maar hen kan je als kenner niet verwarren met The Sisters.

Mocht men mij wijsgemaakt hebben dat TSOM ergens midden jaren '90 in een geheime bunker in Roswell een opvolger van Vision Thing zouden opgenomen hebben en dat die de titel Psychocult meegekregen heeft, ik zou het bijna geloofd hebben.

Van de stem van de Andrew Eldritch, de gitaren, de bassen tot ... alles is een exacte kopie. Zo hebben ze zelfs hun eigen equivalent van SOM drumcomputer Doctor Avalanche ; de Thoughtmachine.

Deze band is een schitterend alternatief voor iedereen die er het hart van in is dat TSOM al bijna 15 jaar geen nieuwe nummers meer op plaat uitgebracht hebben!

I'm sorry I missed you...
I had a secret meeting in the basement of my brain



The National... dé ontdekking van het decennium voor mij!

Ik moet zeggen dat ik ze pas dit jaar leren kennen heb via 'High Violet' en ik ben daarna natuurlijk meteen naar 'Boxer' op zoek gegaan omdat die hier nóg betere kritieken krijgt. Sinds gisteren ben ik dan eindelijk verder terug in de tijd gegaan om te horen hoe Alligator mij bevalt (hier toch iets minder goeie kritieken, terwijl hij op RYM zowat gelijk staat met Boxer en beter gequoteerd wordt dan High Violet!).

Ik vind 'm in ieder geval schitterend weer - sinds gisterenmiddag nog niet van mijn draaitafel geweest...

Ok, toegegeven, in tegenstelling tot 'High Violet' waar ik enkel het laatste nummer (Vanderlyle Crybaby Geeks) wat minder vind (3*) en tot 'Boxer' waar eigenlijk geen enkel nummer op staat dat minder dan 4* waard is, staan hier toch wel drie nummers op die mij minder aanspreken (Val Jester - sorry, De-noir, The Geese.. en City Middle). Maar dat wordt dus ruimschoots gecompenseerd door maar liefst zeven 5* nummers, zijnde tracks 1, 2, 3, 5 (geniaal!), 9, 10 en 13. Op 'High Violet' tel ik zes 5* nummers en op 'Boxer' ook "'maar' zes.

'High Violet' heb ik intussen al aangeschaft op cd en bij mijn volgende bezoek aan de platenboer schaf ik dus meteen ook 'Boxer' en 'Alligator' aan, want ze zijn alledrie gewoon hun 4,5* sterren waard en horen dus zusterlijk naast elkaar in mijn kast te staan...

The National is één van de weinige bands ooit die mij compleet hebben kunnen ontroeren. Die ontroering schuilt bij mij in de melodielijnen, de structuur, de variatie, de goddelijkke drumpartijen van Bryan Devendorf en aan de met bariton stem voorgedragen teksten door het (wat mij betreft toch) genie Matt Beringer. Dit zijn de zieleroerselen van een man die het klappen van wel twintig verschillende zwepen heeft meegemaakt (en heeft gadegeslagen).

Net zoals Joy Division wordt dit door sommigen soms onterecht bestempeld als ‘depressieven brol’, terwijl het in mijn oren allerbei pure poezië is. Ian Curtis was een meester in de observatiepöezie en da’s eigenlijk het toppunt van empathie. Mensen observeren, mensen begrijpen en dan nog eens zo mooi kunnen verwoorden hoe ze zich voelen. Het eerste en het tweede lukt mij aardig, maar van het derde ben ik – toegegeven – wel jaloers. Ik kan me vergissen, maar ik ervaar geen enkel nummer van Curtis in het perspectief van de ik-persoon, behalve dan de laatste drie regels uit ‘The Eternal’.

Bij The National is het meer een mengeling van observatie en eigen bespiegelingen. Maar recht uit het hart en getuigend van een enorme intelligentie. Deze band gaat naast Elvis, The Beatles, Kraftwerk de muziekgeschiedenisboeken in, dat kan gewoon niet anders.

Hieronder nog telkens de zes favoriete regels uit mijn drie favoriete nummers van deze plaat. En aan iedereen die zegt dat ze op deze plaat een "I was afraid I'd eat your brain"-(Conversation 16) zin missen, luister eens naar de volledige tekst van Graceless. En die drums!! Bij sommige nummers ga ik spontaan air guitar spelen, maar bestaat er ook zoiets als air drums? Onmogelijk om de handen stil te houden bij het horen van dit nummer. Mijn favoriete nummer op High Violet is dan ook Conversation 16 om diezelfde reden.

Graceless:
I am not my rosy self.
Left my roses on my shelf.
Take the white ones, they're my favorites.
It's the side effects that save us, grace!
Put the flowers you find in a vase.
If you're dead in the mind it will brighten the place.

Slipped:
I don't need any help to be breakable, believe me.
I know nobody else who can laugh along to any kind of joke.
I won't need any help to be lonely when you leave me.
It will be easy to cover.
Gather my skeletons far inside.
It will be summer in Dallas before I realize.

Pink Rabbits:
I couldn't find quiet I went out in the rain.
I was just soaking my head to unrattle my brain.
It wasn't like a rain it was more like a sea.
I didn't ask for this pain it just came over me.
I'm so surprised you want to dance with me now.
I was just getting used to living life without you around.

Let's go wait out in the fields with the ones we love...
...om er keer op keer te luisteren naar deze prachtplaat
Al de vierde op rij van The National.

"A Man Ain't No Man When a Man Ain't Got No Horse, Man..." Kan je nog een coolere titel bedenken?

Titel en hoes zijn ook goed gekozen, want niet alleen door Kid Shyleen ("A bottle of whiskey and a gun-man's pride. The sun in the desert will swallow his guide") en de Lee Marvin cover Wandrin' Star, maar door heel de EP waait een desolaat western sfeertje.

Ook door TNJ topnummer Chinese black. Miljaar,... zo'n hartverscheurend nummer, vooral die laatste zinnetjes. En die gitaren benadrukken de pure wanhoop. Maar vooral natuurlijk die tekst. Ik plaats 'm maar even volledig want op lyrics sites circuleren foute versies:

"Hurt me now for I'm leaving. Turn my love into hate. I'll shake off every sizzle, every promise I made.
All my colours I've lost in your eyes, chinese black. Save your light of this moment. Sunrise... black... chinese black. Hear the name that I'm calling. Black... black... chinese black. Chinese black, won't you help me tie a chain 'round my neck? Only darkness I will see for I'm not coming back. Feel my heart always yearning. Lips that froze on your kiss. I'll check in every corner. It's always you that I miss."

Kid Shyleen is inderdaad het andere 5* nummer. De twee andere nummers zijn niet van die kwaliteit, maar door nummer 1 en 3 kom ik toch makkelijk aan:

-> 4*

Samen met The Search, The XX is dit toch wel van de betere nu-wave, vind ik.

Ik dacht... nog maar eens reclame voor maken, want ze hebben deze zomer weer een nieuwe plaat uitgebracht.

Maar ze breken blijkbaar totaal niet door en da's maar wat jammer, want deze cd is in mijn oren toch dik anderhalf punt beter dan pakweg de laatste van Interpol. De muziek zit heel goed in elkaar... ze is pakkend en opzwepend tegelijk. Ze is donker, maar toch niet koud. Knap!

Alhoewel 80's bands als Modern English, Comsat Angels en Joy Division nooit ver weg zijn (The Glow doet me soms aan een gepimpte versie van New Dawn Fades denken, bv.), kan je ze nooit beschuldigen als zijnde schaamteloze kopieerders van deze bands. Ze hebben wel degelijk een identiteit, altijd is er wel die speciale wending en verzinnen ze een onverwachte invalshoek, waardoor het toch redelijk uniek wordt allemaal. Die man/vrouw vocalen maken het op zich al uniek! Ze spelen, zoals reptile71 het terecht opmerkt, perfect op mekaar in op de juiste momenten.

Lastig kiezen als je maar 2 favorieten mag aanduiden, maar ik ga dan toch maar voor Like Hearts en All That You Want (die intro... [oké, ik hoor er op een bepaald moment 'Walked In Line' van JD in] ...is gewoon )

'Talking in your sleep' is inderdaad een fijn nummer, maar voor de rest is dit een plaat om links te laten liggen! -- 2*

Van de andere nummers is er niet 1 die ook maar in de buurt komt. Als tweede favoriete track heb ik 'One in a Million' aangeduid, maar vraag me niet waarom

Gek, ik lees hier over betere opnamekwaliteit van deze i.v.m. zijn voorganger (Selftitled, 2004), maar wat ik heb is dat de drums aan het begin van Six Year Eclipse zo dof klinken! Is dat bij iedereen zo? Of was dat misschien de bedoeling!? Ik heb nochtans de officiële cd van RSR in mijn bezit

Ook gek dat de favoriertjes op deze plaat van persoon tot persoon lijken te verschillen. De mijne zijn toch wel 'I Want to Die' gevolgd door 'A 22 Year Coma' (nog niet genoemd, dacht ik), maar op de allereerste plaats de échte topper 'We Rule the Word'!

Groeiplaat is een woord dat ik hier wel vaker lees, maar ik vind dat maar een beetje een 'ongemakkelijke' term eigenlijk. Dat klink mij een beetje teveel alsof je je moet dwingen om iets alsnog goed te gaan vinden als je er maar vaak genoeg naar luistert. Wat ik bij deze plaat wél heb is dat ik constant twijfel over mijn definitieve cijfer, alhoewel het er nu toch naar uitziet dat ik 'm gewoon op 3,5* vastpin.

Aangezien ik het debuut zo goed vond en ook Bloodbathe & ... me ook nog wel beviel, heb ik deze cd ook heel veel kansen gegeven. Dat wil zeggen; zo'n 30-tal keer beluisterd en 't vreemde is dat mijn oordeel bij bepaalde tracks radicaal lijkt om te slaan naarmate ik kritisch luister, dan wel me laat meedrijven door het gevoel dat het bij me oproept. Foxes Of Kalahari is een goed voorbeeld hiervan. Dat heb ik in mijn iTunes eerst op 3* gezet. Dan toch op 5*. Later weer op 4* etc... Het is zo'n nummer dat menig objectief luisteraar zal bestempelen als heel doordeweeks. Sommigen zullen zelfs plaatsvervangende schaamte voelen bij het beluisteren van de lyrics. Anderen zullen de muzikale opbouw maar matig en zelfs vervelend vinden (met dat drumloopje). Maar dan denk ik vervolgens: "Fuck all that, het pákt me". Die pianoakkoorden in het begin ; wanneer hij zingt: This place is an open zoo, and I'm miles way from you. Het is gewoon zo'n heerlijk eerlijk nummer!

De nummers die ik als favoriete tracks heb aangeduid zijn Back To The Playground, Chimera en Mirages & Illusions. Het nummer dat de meeste beluisteringen krijgt op last.fm (zijnde: Shadow) vind ik dan weer helemaal niet zo goed, hoe vaak ik 't ook beluister. Het pakte me in het begin niet en nu dus nog altijd niet. Idem voor het nummer dat hier het meeste stemmen krijgt, Strangers. Muzikaal gezien misschien wel de topper van dit album (vooral die melodie vanaf 2:07), maar in z'n geheel spreekt het me ook niet voldoende aan.

Over het algemeen vind ik deze plaat is zijn geheel te rustig en te weinig pit hebben om een topper te worden. 3.5* dus.

Wat Aazhyd zegt klopt volkomen. Eldritch zingt geen noot op deze versie van Colours. De vocalen zijn ook hier volledig voor rekening van James Ray. Zonder de spottende stem van Eldritch is deze Colours dan ook een monotone track zonder ziel

Zoals c-moon en Aazhyd hierboven reeds schrijven werd deze plaat snelsnelsnel gereleased om Wayne Hussey een kloot af te draaien (zodat hij de naam The Sisterhood niet zou kunnen gebruiken). Je hoort dan ook dat dit haastig in elkaar geflanst is. De enige track die écht wel goed is, is wat mij betreft Giving Ground. 't Is ook het enige nummer dat een Sisters vibe over zich heeft. Al de rest moet je niet als SOM-nummers beluisteren, maar als een soort halfbakken experiment dat snel in de winkels moest liggen.

Jihad dat nog wel een geslaagd nummer kunnen zijn in mijn oren, maar 't dendert inderdaad (zoals Aazhyd ook al aanhaalde) gewoon veel te lang door en dat gevoel heb ik een beetje met alle nummers hier. Hadden ze Jihad 4' lang i.p.v. 8' lang gemaakt, dan was het nog een lekker dansbare hap geweest.

Finland Red, Egypt White is ook dansbaar, en heeft als tekst gewoon een declamatie van de handleiding van een AK-47 Kalashnikov. Wel leuk om de eerste keer te horen, maar daar blijft het dan ook bij.

Rain For Heaven is een niemandalletje als inleiding op Floodland, wat ook duidelijk te horen is in de "lyrics" (tussen vette aanhalingstekens) : As the water flows over the bridge / As we walk on the floodland / As we walk on the water / We forget / Rain from heaven. Ondanks de écht hatelijke instrumentatie... Tè - tè/tèdedetète/tè - tè... wil het nummer wel een zekere dramatiek naar buiten brengen, maar er is duidelijk niet aan geschaafd en dus hou je i.p.v. dramatiek een lachwekkend stukje rotzooi over met daarover dat strontvervelende gehakketak... Tè - tè/tèdedetète/tè - tè

Jihad: 3,5*
Colours: 2*
Giving Ground: 4,5*
Finland Red, Egypt White: 3*
Rain from Heaven: 1*

Vooral dankzij Giving Ground (zalig deuntje, klik maar op het muzieknootje ) haalt dit langgerekte EP'tje toch nog 3* bij mij.

Zoals de twee bovenstaande sprekers al aanhalen is dit het allereerste wat The Sisters (waarschijnlijk toen nog enkel Eldritch en Marx) op plaat hebben gezet. Een single om snel te vergeten.

Enkel voor de volledigheid in mijn collectie en nog dúúr betaald ook een jaar of 15 geleden. Maar beide nummers hierop (het Home of the Hitmen intermezzo aanzie ik dus niet als een volwaardig nummer) zijn dus ronduit slecht! Belachelijke lyrics, abominabele uitvoering, etc... kortom... niet om aan te horen.

Eldritch drumt hier nog zelf, naar het schijnt. Gelukkig voor ons heeft hij hierna beslist om al het latere slagwerk aan Dr. Avalanche (de u allen bekende drumcomputer) over te laten.

Ik herinner me dat het in mijn kringen op een bepaald moment cool was om The Sisters uncool te gaan vinden omdat dit blijkbaar betekende dat je naar een volwassener muzieksmaak evolueerde

Maar ik blijf het gelukkig fantastisch vinden allemaal en zal deze EP nooit of te nimmer verloochenen. Die slepende pathos (dat woord heeft bij mij niet eens een negatieve connotatie!), die grafkelder romantiek, waarvan deze EP doordrongen is, vind ik nog altijd ongeëvenaard.

Lights is nog altijd mijn favoriete donkere nummer van de zusters der genade.
Waar zijn de tijden dat ik als 16, 17 jarige in het midden van de nacht mijn vaders auto van de oprit stal, en ermee door de gietende regen langs de gewestwegen naar Brussel reed met Lights als soundtrack:

"Emerald signal, the green on black
The lights say move, say never look back
And so I find another place where I've never been seen
Find another place where the red turns green"

Ook Kiss The Carpet, Valentine en vooral Burn zijn fantastische nummers!

Niemand is het echt met me eens blijkbaar, maar dit is wel degelijk hun beste album.

Op deze site zijn ze niet te beoordelen op hun aantal stemmen (slechts 2(!) waaronder de mijne van 4,5/5), maar op rateyourmusic krijgt deze plaat slechts 3,41/5 op 53 votes. Het debuut, Flesh on Flesh) (hier 12 keer beoordeeld met een gemiddelde van 3,62/5) krijgt daar 3,59/5 voor 81 votes.

Er is tot nu al 47 keer gestemd op Feeding the Flame van Sad Lovers & Giants. Dit schijfje moet toch ook beter kunnen?

Gitarist Simon Blanchard [Tristan Garel-Funk] begon dit bandje met 4/5 van de belangrijkste SLaG leden (zijnde hijzelf, bassist Cliff Silver, drummer Nigel Pollard en toetsenist David Wood). Enkel SLaG zanger Simon Allard [Garçe] werd vervangen werd door Marc Lewis.

Dit is échte wave, mensen! Ok, bij momenten iets meer 'rock' gekruid dan SLaG, maar dat is die andere hier door iedereen gewaardeerde band The Sound toch ook? De galmende gitaar van Tristan heeft in ieder geval dezelfde verleidelijke romantische ondertoon als op Feeding the Flame. En de hoekige bas is ook weer aanwezig.

Dit "slangenlijk in versmoorde aarde" heeft écht alles wat goeie wave wat mij betreft moét hebben:
- Zorgvuldige dromerige composities gewikkeld in een donker jasje. Mijn favoriete track 'More than the Ocean' (♪ spotify voor goeie kwaliteit, ♪ youtube) is een waar new wave meesterwerk!!
- Verslavende refreinen en zodoende potentiële hitsingles. Calling You, Colder Than The Kiss en Come The Glorious Day zijn daar drie goede voorbeelden van.
- Instrumentale stukken van grote schoonheid... "This Is Seagull..." (hier begeleid door een grappig dansje van Laurel en Hardy) staat bij mij in het rijtje naast Theme for Great Cities van Simple Minds als het over de betere wave instrumentals gaat.
- En tenslotte (voor wie dit ooit zou lezen en nog áltijd niet overtuigd is) strooi ik nog met de woorden: uniformiteit, soliditeit en topproductie! ...

... en met het refrein van 'More than the Ocean':

"How much do I love you? I really can’t say
More than the ocean, more than the breeze
More than the moon as she climbs through the trees
For once in my lifetime love bright as sunshine melts through the ice that surrounds me
Don’t leave me to freeze, I’m begging you please!"

Ik kan het maar zeggen...