Een sterk vooral instrumentaal bluesalbum van een technisch zeer vaardige gitarist. Acht nummers zijn instrumentaal, drie nummers zijn met zang van gastvocalisten. Het is een bijzonder sterk album. Barry Levenson is geïnspireerd door de verschillende bluesstijlen uit de jaren 50 en 60. Hij heeft eind vorige eeuw als gitarist kunnen spelen in de bands van Big Mama Thornton, Pee Wee Crayton, Finis Tasby, Percy Mayfield en Lowell Fulson.

Zijn gitaargeluid en speelstijl omschrijf ik als 'schoon en zuiver'. Levenson is niet van de harde, scherpe blues en heeft goed oog voor de opbouw van zijn nummers. Het is alsof hij de hele tijd de nummers onder controle heeft. Het verrassende is dan: ondanks dat er maar liefst acht instrumentale nummers op staan, weet Heart to Hand van begin tot eind zeer te boeien. Gewoon puik, fijn gitaarwerk.

Het sterke Cobra Days / Blue Tears is een soort suite van twee nummers. Het eerste deel is de vlotte meer rockerige opener, het tweede deel is de verzachting van het nummers. De overgang naar Whole Lotta Blues is prima. De zang is goed, het is een bluesnummer met tempo. Het voelt enerzijds aan alsof het uit de jaren zestig komt, anderzijds voelt het modern aan.

In zijn instrumentale nummers weet Levenson goed te variëren. In The Late Show waan jij je 's nachts in een club waar iedereen al weg is en de band nog even heel rustig subtiel staat te spelen. In West Side Rain weet Levenson heel goed stapsgewijs de spanning en kracht op te bouwen. Het stapsgewijze vindt plaats in secties die telkens in kracht toenemen. Er wordt dan niet naar een explosie toegewerkt, maar wel naar een goede afronding. Crawford's Grill is de klop-op-de-schouder rustige en tevredend makende afsluiter van het album.

Een album die ik eind vorige eeuw bij toeval ontdekte. Ik ben er nog steeds blij om.