Destijds was dit album in de jaren zestig voor Nederlanders/Europeanen een introductie in de bluesmuziek, met name de combinatie van de Engelse bluesrock met de Amerikaanse blues. Een album waar ik als tiener behoorlijk aan moest wennen, met name de intensiteit. Als tiener schrok ik een beetje, om redelijk vlot de muziek te waarderen. Destijds voor velen mogelijk de eerste introductie in Peter Green: Evil Woman Blues, een heerlijke gitaar-piano blues. Toen al was de zang van Green goed. De thuisopnames van Mayall en Clapton: min of meer twee klassieke opnames. De introductie van een paar heerlijke Otis Spann nummers: het zeer vlotte "Pretty Girl Everywhere" en het zachte, troostende "My home in the dessert".

Nu vele jaren later klinkt het zo bekend. Maar laat dit album eens horen aan een tiener die nog niet zo bekend is met bluesrockmuziek. De tiener's wenkbrauwen zullen omhoog schieten! Hoe krachtig kan muziek dan zijn.

Alhoewel ik niet een groot favoriet ben van de gitaarspelstijl van Robert Cray, vind ik dit album en de voorganger heerlijk. Direct bij eerste luisterbeurt merkte ik dat ik plezier had in alle nummers. Dat had ik niet verwacht. Na een tweede luisterbeurt was het heel simpel: aanschaffen.

Reden: Cray zingt mooi, Cray zingt goed, zeer zuiver en met de nodige soul. Het gitaarspel is fijn, de nummers klinken allemaal fris, origineel. De mix van blues met soul doet het zeer goed. Daarmee komt ook een ander fijn punt naar voren: het is geen standaard album, doch een album waar Cray met zijn band zorgvuldig te werk is gegaan. Het is alsof de liefde voor het vakmanschap van muzikant zijn heel goed doorkomt. Een heerlijk album om zowel intenstief naar te luisteren als om op de achtergrond te laten afspelen.

Ik schrijf het stukje terwijl ik het album op de achtergrond heb staan. ALs ik het album heb opstaan, is dat vaak op een maandagavond. Op een of andere manier heb ik het gevoel dat dit album het minder bekende album van zijn jaren zeventig albums is. Terwijl het een fris, puik album is. Het is frisse bluesrock, waarbij de nadruk meer op de fijne rock dan op de blues ligt. Bovendien, terugkijkend is het misschien een album waarin hij nog eenmaal voor borduurt op de stijl van Blueprint en Tattoo. Het is fris, het is puntig, het is energiek, het is met pret gespeeld. Opvolger Calling Card laat een lichte wijziging in compositiestijl horen.

De nummers: acht eigen nummers, twee covers. Een zeer leuk pakkend en licht vurige openingsnummer Let me in, de zang afgewisseld met de korte gitaarsolo's. In Cross me off you list laat Rory verrassend pakkende gitaarkoorden horen, ondersteund door vlotte drums. In All Around Man kan Rory zijn electrische slidegitaar in bluesstijl goed ten gehore laten brengen. Afsluiter At the Bottom vind ik een prachtig nummer. Warme akkoorden begeleiden de passende goede, soms zacht zingende zang. Bovendien een zeer fijn glijdende gitaarsolo.

Mijn introductie in de muziek van Rory Gallagher, met dank aan Douwe Hoekstra. Als 'hulp in de afwas' luisterde ik in in 1995 als eind tiener met reeds redelijke kennis van de bluesrock naar het album dat regelmatig in de keuken door hem werd opgezet. Ik kende de artiest nog niet, maar het klonk erg goed. Na een week of twee vroeg ik naar de artiest en overrompelde ik hem met de vraag of ik de CD eens mocht lenen. Dat had hij nog nooit meegemaakt, dat iemand in de keuken zijn bluesrockmuziek openlijk waardeerde. De dag erna kwam hij met een plastic zak met rockblues CD's, inclusief meerdere van Gallagher.

Opener is Kickback City is waar het voor mij is begonnen. Heerlijke klassieke bluesrock met een bijna ouderwetse moderne gitaarrif. Zeer vlot gespeeld, goed gezongen en direct een van de sterke nummers uit het hele repetoire van Gallagher. Het lekkere slidegetik op Loanshark Blues doet mijn hoofd lekker meeschudden.

Wellicht dat voor mij op de rest van album geen echte uitschieters staan. Daar staat tegenover dat de rest van een goede kwaliteit is, waarbij het mij opvalt dat het evenwichtige rockblues is. De toon en stijl van de nummers passen bij elkaar, slidegitaar wordt afgewisseld met gewoon gitaar en met de akkoestische gitaar. Baanbrekend of vernieuwend is het niet, maar dat hoeft ook niet. Het is gewoon erg prettig een rockbluesalbum te horen, waar in de breedte van het album in en tussen de bluesrocksongs goed gevarieerd is. Een mooi, evenwichtig geheel.

Als dank heb ik Douwe Hoekstra geintroduceerd in de muziek van Walter Trout.

"Better get used to be, being my used to be", een heerlijke zin uit de lekkere pittige bluesrocker used to be, een nummer mer een onvervalste klassieke rockgitaarrif. Met duece levert Rory een van zijn beste albums af. Opgenomen met als doel om zoveel mogelijk de livesound en livesfeer in studioopnames vast te leggen. Dat is zeer goed gelukt.

Rory laat heel mooi en heel goed verschillende stijlen van de blues naar voren komen. should have learnt my lesson is Chicago, akkoestisch in don't know where i'm going, opzwepende vaartmakende slideblues in crest of a wave, etc. Alle nummers hebben hun eigen stijl om toch een geheel te vorm.

Ook is de frisheid, vrolijkheid en opgewektheid goed te horen. Rory was doelgericht bezig op dit album. Een onderbelicht uitstekend bluesrockalbum.

Een van de beste liveregistraties die er is. Een artiest en zijn band in topvorm. Extra bijzonderheid is dat in de jaren zeventig vele vele artiesten Ierland links lieten liggen omdat het niet veilig zou zijn. Rory Gallagher trok daar niets van aan en speelde jaarlijks zijn shows.

De gekozen nummers: een mooie selectie, persoonlijk jammer dat er geen nummer van Deuce tussen zit. Daar staat tegenover dat er mooi covers tussenstaan. Het gitaarwerk is ijzersterk, de zang zeer gedreven, de energie en het enthousiasme spat door de luidsprekers.

Cradle Rock, je denkt dat het rommelig begint, doch binnen een paar seconden is de band in lijn. I wonder who, een mooi Chicagostijl electrische blues cover, dit naar aanleiding van zijn deelname aan de Muddy Waters sessies. Tattoo'd Lady, het is door deze vurige live-versie dat ik het nummer enorm ging waarderen. Walk on hot coals, ook voor mij het hoogtepunt van het album. Prachtige enerverende, stomende jaren zeventig bluesrock, waarbij de wisseling tussen de bandleden uitstekend gaat. Heerlijk keyboardspel van Lou Martin.

Stiekum het allermooist: de slotpassage waarin Rory door het publiek wordt toegezongen. "Nice one Rory, nice well sung, nice one Rory, we had a lot of fun."Als je dat als artiest mag overekomen, heerlijk!

Inderdaad, een van de topplaten van Rory. Terugkijkend op zijn catalogus is vast te stellen dat Rory gedurende de jaren zeventig subtiel zijn stijl verandert. Daar waar het eerst bluesrock was met de duidelijke orientatie op blues, verschuift dat gedurende de jaren zeventig naar de bluesrock met de duidelijke orientatie op de hard(ere) rock. Het is gewoon leuk om die ontwikkeling te beluisteren wanneer naar de albums Calling Card, Photo-Finish en Top Priority wordt geluisterd. Het is alsof Photo-Finish een soort scharnierpunt is tussen de andere twee albums.

Wat ik zelf knap vind aan het album: de frisheid in het gitaarspel en in zijn compositie, terwijl hij op dat moment al een aantal studio-albums en twee live-albums op zijn naam heeft staan. Wel vind ik dat zijn zangstem overal even goed uit de verf komt (Cloak & Dagger, The Missisippi Sheiks).

Shin Kicker is de frisse opener, eentje die hij live in een nog stevigere sessie weet neer te zetten. Met Cruise on out weet hij de stevigere snelle countryrock met een punkinvloed neer te zetten. Met Shadow Play geeft Gallagher ons een onvervalste klassieke (hard)rock&roll gitaarrif, die de luisteraar goed weet te pakken. Vermoedelijk een van de betere tot de beste nummers van Gallagher. Dat Gallagher nog steeds de gevoelige toon weet aan te slaan laat hij horen via de warme akoorden van het rustigere Fuel to the Fire. Een nummer waarin zijn zangstem heel goed past bij de sfeer van het nummer.

Als ik het goed herinner, is dit album pas laat op CD uitgebracht, waardoor dit studioalbum van al zijn studioalbums het laatste album dat ik kocht. Toch staat die hoog in mijn Gallagher-lijst.

Een lekker, opgewekt solodebuut van wijlen Rory Gallagher. Openingsnummer Laundromat zet direct de toon voor het album: een vrolijk zingende Rory die fris de mix aan akkoorden en tokkelende electrische gitaarsolo's laat horen. Just the Smile breekt dan onmiddellijk: een zeer sterk akoestisch nummer, waar Rory ondersteund lijkt te worden door handdrums. Hij laat twee gitaren een beetje tegen elkaar opspelen, doch bewaakt de sfeer van het enerzijds beetje intieme, doch anderzijds vlot gespeelde nummer.

Met I fall apart is het serieus zaken doen. Een favoriet nummer uit Rory zijn catalogus. Een nummer dat een beetje donker lijkt te beginnen. De lichte spanning is aanwezig, maar ook de versnelling is aanwezig. Naarmate ik het nummer vaker heb afgespeeld, komt langzaam de vraag naar boven drijven "Hoe zou hij dit nummer gecomponeerd hebben, als hij nog een paar jaar extra ervaring in zijn liedjesschrijverschap had gehad?"

Rory laat uiteraard zijn slidegitaar spreken (o.a. SInner Boy) en varieert van gitaar. Fris, fruitig, vrolijk, gevarieerd, en geconcentreerd, maar ook met een bescheiden ondertoon, zo kenmerkend voor zijn karakter. Dit debuut is direct een goed startpunt voor zij die nog niet zo bekend zijn met de muziek van Rory Gallagher.

Big Colors, een album dat prima in zijn uitgebreide collectie past, doch ook een album dat bij mij even moest doordringen. Het is een soort golden rockmuziek/klassieke rockmuziek, zoals min of meer ook te horen is op zijn 2014 album Ryan Adams en zijn 2017 album Prisoner. Dit laatste album vind ik een van zijn betere werken (persoonlijke top 5). waar Ryan in het verleden nog al eens sterk van stijl wisselende albums uitbracht, lijkt hij zich goed thuis te vinden in het betere segement van mainstreamrock.

Het album begin lekker droog, rustig met het titelnummer zelf. De zangstem is iets minder, klein beetje zielig-zeurderig. Een frisse bastempowisseling bij Do Not Disturb, lekkere droge bassbeat. Dit wordt gevolgd door een fris klinkende It's so Quiet, it's so loud. De fijne singel Fuck the rain inclusief de mooie glijdende gitaarsolo van John Mayer was eigenlijk een goed voorteken. Lekkere akkoordenschema op een akoestische gitaar, aangevuld met de elektrisch band. Pittige nummers (Power) afgewisseld met meer rustigere of emotionele nummers, vaak met uiteindelijk prima gitaarrifjes.

Ik moest wennen aan het album. Bij de eerste draaibeurten was het 'zo-zo', gaandeweg veranderde dat naar 'goh, eigenlijk gewoon prima.'

Een heerlijk soepel lopend classic rock album met de nodige popinvloeden. De eerst zes nummers sluiten mooi bij elkaar aan, bij de tweede zes nummers is er iets meer sprake van diversiteit. Geen scherpe rock, doch de nodige galmende gitaargeluiden (Cobwebs, Like Yesterday). Een tegen het gospel-meezinggehalt aanschurende Let Us Down Easy doet het bij mij goed. Wat op zijn tijd fijn is: geen oeverloos gepiel, maar compact gehouden nummers. De wijze waarop Like Yesterday begint, hoe het gitaarspel is met de korte vloeiende melodieuze solo, dat vind ik fijn. Een nummer dat het bij mij goed doet. Dat de teksten niet altijd even sterk zijn, daar ben ik het ook mee eens. Echter, door de muziek was me dat niet altijd even goed opgevallen. Ryan zingt goed, productie van het album is soepel.

Een heerlijk album, één van mijn favorieten van 2021. Vakkundig, gevarieerd met gave wendingen in verschillende nummers. Folkrock met jazzy invloeden. Alhoewel ik geen groot liefhebber ben van jazzmuziek, vind ik de vrije vorm in de nummers zeer geslaagd. BIj het luisteren krijg ik constant het beeld voor ogen dat de band in een cirkel zit, waarbij ze goed op elkaar letten en elkaar goed volgen. Het is alsof ze elkaar scherp aankijken bij de verschillende tempowisselingen, om elkaar bijna blindelings te volgen op het pad, waarvan ze van te voren nog niet weten waar het eindigt.

Ryley is goed bij stem, enthousiasme spat er van af. Heerlijke gitaarinteractie tussen Ryley Walker en Bill Mackay. Een album waar ik zelf blij van wordt.

Een album dat even de tijd nodig had om te 'landen'. Bij de eerste luisterbeurten viel me op dat er niet echt nummers duidelijk uitspringen. Doch vlot kwam het besef dat het niet altijd nodig is om een of enkele nummers te hebben die er duidelijk uitspringen.

Een andere reden waarom het album even tijd nodig had om te landen, was dat het album afwijkt van de twee voorgangers Primrose Green en Golden Sings that have been sung. Vaak willen 'we' dat een album niet te veel afwijkt van de voorgangers, omdat het nu eenmaal zo vertrouwd klinkt. Dat is zo veilig, toch?

In Castle Dome is daardoor een prachtig, droog, beetje dromerig begin. Iets langer dan een standaard gemiddeld, een nummer waar ik geconcentreerd naar luister, omdat er voor mij een lichte spannig in zit. Er lijkt wat te gaan gebeuren. Dit komt mede door de goede zang van Ryley. 22 days sluit daar bij aan, doch wel een jazzy begin. Pas bij twee minuten komt hij met zijn zang. Tegen het einde lijkt hij met een jazz-achtig experiment even via een tempoversnelling uit de bocht te vliegen, maar hij stuurt goed bij. Bij mij ontstaat er er een licht berustend gevoeld, doch niet eentje van gesapigheid. Accomodotion klinkt dan iets te rommelig. Zo is Opposite middle een nummer dat vlot 'dwars' ligt in het album. Een fijn, leuk ritme, een nummer dat mij een glimlach op het gezicht bezorgt.

Op het eerste oor geen baanbrekend album. Op het tweede oor een goed album.

Mijn introductie in de muziek van Ryley Walker. Het american-festival 'Take Root' had hem geboekt, waardoor ik kennis maakte met zijn muziek. Als liefhebber van singersongwriters/rootsrock/americana muziek houd ik er wel van als een artiest iets meer de grenzen opzoekt.

Voor mij gebeurt dat op dit album. Ryley Walker vermengt jazz-invloeden in de americanmuziek. Dat geeft een soms experimentele effect, een structuur binnen een nummer die aanvoelt alsof het alle kanten opgaat. Ik ben niet grootste fan van jazz, heb liever de structuur van blues en bluesrock, doch ik merk dat ik Ryley Walker zijn aanpak weet te waarderen. Hij beperkt zich niet tot het standaard, doch durft de grens op te zoeken.

Primrose Green is een bijna klassiek rootsrock opener. De twee opvolgende nummers Summer Dress en Same Minds hebben de sterke jazz invloed. Qua zang niet het allersterkste, iets te veel aan kreten en licht geschreeuw in de nummers verwerkt. Wanneer Ryley beheerst en ingetogen speelt, dan komt hij ineens erg goed tot zijn recht, getuige On the Banks of the Old Kishwaukee. In eerste instantie deed dit rustige nummer mij niet zoveel, gaandeweg alleen maar gaan waarderen. Het pittige uptempo en best rockende Sweet Satisfaction heeft de nodige kracht. En ondanks de nodige 'ai ai ai ai' in het nummer, weet ik het goed te pruimen.

Een prima album waarin soms de grenzen worden opgezocht. Dat mag vaker gebeuren.