Oei. Alle studioalbums van ELO in bezit, ook diverse albums waarop Jeff Lynne zijn medewerking aan verleende (Petty, Traveling Wilburies) en ook de prettige Alone in the Universe. Bij onderhavige From out of Nowhere blijft helaas niets hangen. Alsof een vorm van gemakzucht zijn intrede deed, enkel om op basis van zijn naam een te kort album te maken om weer wat geld te verdienen.

Daar waar de nummers op Alone in the Universe leuk, fris en soms zeer origineel klinkt (zoals bij Hard and Rain), heb ik helaas dat gevoel geen enkele keer bij From out of Nowhere gehad. Ik blijf het ook jammer vinden dat hij niet een echte ritmesectie gebruikt in plaats van bijna alles zelf te doen. Het gevolg: een album dat op alle fronten onderdoet en te veel voelt als een restjes-album. Dat is jammer, omdat hij beter kan. Zelfs ELO Part Two vind ik beter dan dit album.

Een verrekt lekker rootsrocksoul album, dat met zijn 39 minuten eigenlijk te kort duurt. Ondanks dat ik regelmatig controleer of Easy Eye Sound als label weer een nieuw album uitbrengt, weerhield mij iets om deze artiest in 2024 te ontdekken.

Gelukkig heb ik 'm wel in voorjaar 2025 ontdekt. Waarom weet ik niet, doch ik besloot om maar eens het album te luisteren. Direct raak. Het is geen pure soul, het is geen pure country, het is geen pure singer-songwriter, het is geen pure altcountry. Het is een mix van die stijlen. Soms de zachte kant, soms de soulvolle kant, soms de rafelige kant.

Jeremie Albino heeft een zeer fijne, emotionele stem. Hij weet de nodige passie naar voren te brengen. De nummers heeft hij niet alleen geschreven, maar met Dan Auerbacy van Easy Eye Sound en een enkel ander lid van de huisband.

De huisband? WOW! Die zijn op dreef. Compact krachtig gevarieerd zorgen ze voor een hele fijne ondersteuning. Goede gitaarris, lekkere swingende drum/basritmes, geen ellenlange solo's. Nummers die gestaag opbouwen, nummers die voller opgebouwd worden, nummers die halverwege al anders klinken dan de begintonen. Een voorbeeld daarvan is een van persoonlijke favorieten Baby Ain't it cold outside. Welkom gegeheten door de drums, komt even later de bass en de rootsrockslaggitaar erbij, gevolgd door korte loopjes van de sologitaar, om dan pas met de zang te komen. Een refrein die met volle borst wordt gezongen, gesteund door de twee gitaren. Een nummers waarvan je hoofd in een soulmoodbeweging komt. Since I've Been Knowing You: bijna jazzyachtig wordt je als luisteraar via de piano welkom geheten, om licht soulrootrock swingend in dit aanstekelijk liefdesliedje te worden meegenomen.

Wat een leuk, gaaf, fijn, goed album!

Eén van de sterkste live-albums die er is, alhoewel er ook een paar kritische noten zijn te plaatsen. Het zijn voornamelijk covers en het Beatlesgehalte is hoog. Deze laatste opmerking geldt vooral voor de Deluxe Edition, die ik zelf ook heb.

Daar gelaten, het album is een vastlegging van een bijzondere periode in voorjaar 1970(!). Bijna op de fonnebooi gaat Joe Cocker naar USA om zich voor te bereiden op een tour. Gitarist/Pianist/Zanger Leon Russel helpt hem. Waarschijnlijk met de 'flower power' gedachte in hun hoofd groeit de band tot een enorme poportie: twee gitaristen, twee pianisten, twee drummers, een fijne blazerssectie en een megakoor. Het blijkt nogal wat om een dergelijke band te onderhouden. Joe Cocker gaat er bijna aan onder door en heeft een aantal jaren nodig om te herstellen van deze tour.

De muziek: soms rauw, soms schel, soms rammelend, maar vooral rock, soul, ballads en vaak swingend in de heupen. Feelin' Alright is een waanzinnig fijne swingende versie, gestuwd door de drums, gedragen door de zang en het koor. Joe Cocker geeft anderen de ruimte om te zingen. Zangeres Rita Coolidge zingt prachtig Superstar, een andere zangeres mag op een mooie manier Let it Be zingen. Leon Russel kan samen met Joe schitterend Girl from the North Country zingen, een van mijn favoriete versies van dit nummer. Enerzijds kraakt het schel, anderzijds prachtig met emotie gezongen.

De blazerssectie zorgt voor de swing en de soul. Bij nummers als Feelin'Alright, Sticks and Stones, The Letter en Delta Lady is het moeilijk om stil te blijven zitten. Dit laatste nummer blijkt gewoon drie eindes te hebben. Al juichend met de swingende armen omhoog luister ik naar het einde.

Mad Dogs & Englishmen: Het is een feest.

En bij eerder posts al opgemerkt: Er is een documentaire film van deze tour. Een bijzonder inkijk in de jaren zeventig, zeker de moeite waard om te kijken.

Een man, een gitaar en zijn stem, dat is wat je krijgt met dit album. Met af en toe ondersteuning van een twee zangeres of mede-muzikant. Singersongwritermuziek zoals die hoort te zijn. Een warm liedje, een verdrietig liedje, een krachtig liedje, een vrolijk liedje. Liedjes met emotie, liedjes die goed worden gezongen terwijl Joe zich mooi begeleid op zijn gitaar. Niet de basis-standaar-gitaar-akkoorden, maar genoeg variatie.

Persoonlijke favorieten zijn het zeer krachtig en emotioneel gezongen Jaguar (zelfs op afstand komt de kracht door) en het zeer warme Rose Marie's House.

Een enkeling zal het album te donker vinden, anderen zullen dit heerlijk vinden om te draaien op een herfstige avond met een boek in de hand. En dan niet één keer, maar meerdere keren.

Ik mag 't wel, de muziek van Joe Nolan. Ergens in een Engelstalige recensie de opmerking gelezen alsof Joe Nolan een oude zeer ervaring ziel in zich meedraagt en dat muzikaal goed ten hore brengt. Een singersongwriter met een zeer goed stem, waarbij het inderdaad klinkt alsof hij al de nodige plussen en minnen uit het leven heeft meegemaakt. Bovendien, hij is een goede liedjesschrijver.

Joe Nolan laat zich met een semi electrische band ondersteunen, waarbij het het niet druk laat maken. Niet dat het allemaal rustige, kabbelende nummers zijn. Openingsnummer Wake Up Sleepy Anna is zeer fraai, met enige optische toon gezongen. Het kort gehouden, tegen het minimaal aan Half a Tear, Half a Grin is door zijn rustige manier van zingen een klein pareltje. Een nummer als Rebound klinkt wat donker. Het daaropvolgende sterke Modern Day Melancholy heeft tekstueel een mooie knipoog naar de moderne maatschappij, na het eerste couplet een versterking van de drums, een ritme in het nummer die me een kleine glimlach op het gezicht brengt.

Luv in the New World is goed uitgebalanceerd. Sterk, goed gezongen. Ik vind het een fijn album.

Een heel mooi, warm herfstalbum van deze Canadese singersongwriter. Daar waar hij op de voorganger Drifters meer een intiem gevoel voor koude avonden gaf, voornamelijk gespeeld in zijn eentje, is dat op Scrapper iets anders. Dit maal laat Nolan zich begeleiden door een kleine band, is de muziek en toon iets lichter van aard. Via zijn website is te lezen dat de band de nummers niet van te voren geoefend heeft, om te proberen het samenspelen zo puur mogelijk te krijgen.

Openingsnummer Solid Gold is niet alleen van goud, misschien is het een juweeltje. Prachtig gezongen, drumritme geslagen met de lengte van drumstick. Een intiem semi-akkoestisch rootsrock nummer dat gekoesterd mag worden. Het daaropvolgend nummer Whole New Love is net zo sterk. Ietsjes ruiger qua spel (electrische gitaar is meer prominent), doch een lichte loomheid met kracht (ja, paradoxaal!) komt heel mooi door. In Mountain komt er op de achtergrond licht een blazersectie te voorschijn. In Cherry Valance zoekt hij op een leuke manier steun bij een soort vrolijke keyboard looplijn en iets zwaarder aangezet elektrisch gitaar. Slotnummer See you soon riep bij mij een mooie lichte associatie op met Ryan Adams zijn stijl van semi-electrische rootsrock.

Een sterk punt is de stem van Nolan. Beetje ruw, minimaal hees, doch met een goede emotie. Dat maakt dat zijn stemgeluid op mij een geruststellend effect heeft. Joe Nolan is een mooie, goede aanwinst voor de singersongwriter-rootsrockmuziek.

Scrapper is een logisch vervolg op Drifters. Daar waar Drifters goed is, is Scrapper nog beter. Een fris, prettig, best opgewekt tevredend makend album.

Als artiest nog niet zo bekend, ook bij mij vaak genoeg voorbij zien komen, maar nooit de tijd genomen om eens te luisteren. Ik zag een tip voorbij komen over zijn nummer 'Salt in the water', een prachtig ingetogen nummer over zeelieden.
Dus de stap genomen om zijn muziek te gaan luisteren. Zijn album uit 2024 pakte me niet, maar deze 'Until the rivers run dry' dus wel! Een mooi, intiem album. Een heuse troubadour, een singer-songwriter met een goede energieke zachtwarme stem. Muziek met kleine bandondersteuning (drums, bas). Dit album is niet baanbrekend, wel pakkend, mij geeft het een geruststellend gevoel. Lieve, mooie liedjes, zoals het titelnummer en Once in a while (leuke tekst over een toevallige ontmoeting bij de bar). Stom van mij dat ik niet eerder naar zijn muziek heb geluisterd (gisterenavond bleek hij in de buurt op te treden).

Mooi dat ik door captain scarlet even aan dit album wordt herinnert. Dit is stiekum gewoon een verrekte goede liveplaat. Vooral in het besef dat dit niet een liveplaat is met nummers van afgelopen studioalbums, maar een liveplaat met voor destijds geldend publiek nieuwe nummers. Bovendien, de typisch strakke goede Britse bluesrock van John Mayall is verander in een heerlijke frisse, goede Jazz-bluesmuziek. Niet dat het op dit album in een freestyle alle kanten opgaat. Het is juist een mix tussen het strakkere bluesritme en het vrijere jazzritme.

De omschrijving die Paulus_2 geeft, die staat nog steeds als een huis. Jazz Blues Fusion swingt, rockt. Gitarist Freddy Robinson is heerlijk op dreef, de blazerssectie komt goed aan zijn trekken. Persoonlijke favorieten zijn denk ik het langere Good Times Boogie (9:17) en de swingende kant-A uitsmijter Change Your Ways. Tijd om het album weer eens op te zetten!

De eerste grote stap in de verfrissende terugkeer van John Mayall, nadat hij eind jaren zeventig en begin jaren tachtig een aantal (zeer) zwakke studioalbums had uitgebracht. De rockblues proberen terug op de kaart te zetten. In die zin ook een bijzonder album, omdat Mayall in die periode enkele jaren met twee gitaristen in de band werkt: Coco Montoya en Walter Trout. Dit album is het enige studioalbum waarop beide gitaristen te horen zijn. Daarnaast is er nog een fijne live opname uit de jaren tachtig, opgenomen in (Ik dacht) Hongarije. Het album is later onder ander titels met andere albumhoezen uitgebracht.

De muziek zelf: prettige tot goed bluesrock, met meer de nadruk op de rock, zonder dat het te veel rock wordt. Opener Chicago Line is vrolijk, met prominente rol voor John zijn harmonicaspel tegenover het leuke, kleurrijke gitaarspel. Give me one more day lijkt dan een heel klein beetje donker, mysterieus gevoel te geven, beetje slepend gitaarwerk. In One Life to Live lijken we de 'geboorte' van de solo carrière van Trout te horen: de fanatieke stevige bluesrockstijl die hem zo kenmerkend is, is hier al goed te horen.

Het tweede deel van het album is minder sterk dan de eerste helft. Deels komt dit door de manier van zingen van Mayall, hij heeft nu eenmaal niet de beste stem. Het album sluit wel sterk af met het zeer sterke, meer ingehouden gespeelde Life in The Jungle.

Zeer ontspannen muziek. Ik heb het album vaak in de ochtend opstaan, rustgevende muziek bij het lezen van de krant. Met name op de zondagochtend doet het album het zeer goed. Muziek die me doet bevestigen dat een ontspannen begin van de dag altijd fijn is.

Jose heeft een mooie stem. De variatie in zijn stem zou misschien iets meer mogen, doch voor mij is het niet storend. In de breedte van het album zingt hij in lijn, goed ingetogen. De nummers, op het eerste oor lijken ze op elkaar, doch als luisteraar ontdek ik vlot de subtiele verschillen. Waardoor ik tot ontdekking kom dat het album diverse subtiele nummers heeft. Dat zorgt voor een stukje rust, voor een stuk ontspannenheid. Met 'EL Invento' opent hij al tokkelend heerlijk in het Spaans, het is alsof ik onmiddellijk terug ben in Zuid-Amerika. Vloeiend gaat hij over naar het mooie 'visions'. Een mooi, eenvoudig akkoordenschema die zijn in lijn zijnde zangstem ondersteund. Her en der staan leuke tempoversnellingen, zoals 'Head on' en het vrolijke 'swing'.

Baanbrekend rockend is het album zeker niet. Dat hoeft ook niet. Daar hebben we andere artiesten voor. Voor sommigen zal het een voortkabbelend album zijn, voor mij juist een ontspannend album. Het zijn van een goede singersongwriter is haast als een ambacht, Jose Gonzalez laat dat zien.

Een Australiër die naar de Verenigde Staten verhuist om daar zijn rootsrockmuziek te maken. Zijn Patterns album is eentje met toegankelelijke indierock/rootsrock/countryrock nummers. Hij laat vlotte nummers met rustigere nummers afwisselen.

Standing Still is mooi karakterstiek voor het album. Een vlotte gitaarrif, een goede slaggitaar waar de solo op het eind op kan leunen. Chapter is vervolgens een semi-rustigere vervolg. In het tweede couplet kan je op de achtergrond de voor het album kenmerkende ondersteuning horen: passende slaggitaar met een leuke ritme. De vlotheid blijft hij vervolgens vasthouden in Caught in a Dream. Het nummer lijkt wat zoekend te beginnen om natuurlijk in het ritme te komen. Het zoekende startelement lijkt terug te keren in het nummer, doch wordt vakkundig opgevangen door een korte, leuke solo. Bij het volgend nummer Stay blijkt dan ook de frisheid van het album: geen gezappige rootsrockmuziek, doch gewoon prima, leuke rockmuziek. Josh lijkt dan spreekwoordelijk gas terug te nemen, doch laat verder op het album horen ook even stevig te werk te kunnen gaan.

Persoonlijk favoriet is de ballade Ghosts. Een rustig, indringend nummer waarin Josh terugblikt op een verbroken relatie. Een lichte opbouw naar een kleine climax, heel goed gezongen.

Persoonlijk vind ik het een van de mindere albums van Josh Ritter, met de aanvulling dat ik veel van zijn album goed tot zeer goed weet te waarderen. Met deze Sermon on the Rock lijkt Ritter iets meer elektrisch te willen rocken binnen zijn stijl van singersongwriterschap. Daardoor onstaat er een dubbel gevoel: enerzijds fris en vlot, anderzijds blijven de nummers minder hangen. Het is alsof hij regelmatig iets te snel door de nummers wil (zoals in Young Moses en Hernrietta Indiana) in plaats van waar nodig een pas op de plaats te maken.

Daar staat tegenover dat Ritter wederom een paar heerlijke nummers weet te schrijven. Elke album lijkt een vlot pakkend, met je hoofd meeschuddend nummer te hebben. In dit geval is dat Getting Ready to get Down, een nummer dat een glimlach op het gezicht brengt. Ook het rustige Where the nigth goes is en Hoem Coming zijn pakkend. Daaromheen heeft Ritter op dit aardige nummers geschreven, maar als ik ik naar een paar titels kijk (The stone, A big enhough sky) dan gaat er bij nog geen belletje rinkelen.

Het is een album dat ik soms opzet voor vlot op de achtergrond. Maar het is ook een album die me soms het gevoel geeft dat Ritter wat zoekende was in zijn stijl, om te proberen iets licht anders te doen.

Een van mijn favoriete Josh Ritter platen. Een van het standaard singersongwriter afwijkende plaat, daar houd ik wel van. Geen herhaling van eenvoudige akkoordenschema's of simpele teksten, eerder het tegenovergestelde. Als verhalenverteller komt Josh op dit album helemaal uit zijn verf. Destijds moest ik eerst behoorlijk wennen aan het album, omdat het afweek van zijn voorgangers. Alsof je iets meer mag nadenken om de nummers en de muziek te begrijpen. Redelijk vlot vielen de nummers steeds beter, ineens was daar bij mij het besef dat ik het een behoorlijk evenwichtig album vind.

The Curse is een prachtig liefdesliedje, de bijbehorden clip is eveneens van een prachtige schoonheid. Het meer rockende 'The Remnant' doet het bij mij juist heel goed: de kracht in het nummer zelf gecombineerd met de stuwing van de band is het een van mijn favoriete nummers.

Het album is een mooie verzameling van kleine verhaaltjes, die toevalligerwijs allemaal in muzieknummers zijn gegoten, die bewust goed bij elkaar passen. Op dit album is Josh Ritter in topvorm. En dan te bedenken dat juist in die periode het met zijn huwelijk minder ging, getuige de opvolger van 'So runs the world away'.