Wat een gaaf, gevarieerd indierock album is dit. Via een verzamel 2cd werd ik echt geïntroduceerd in de muziek van Yo La Tengo. Dat nadat ik in 2009 een keer de Plato in Groningen binnenliep en ze Popular Songs aan het draaien waren.

Stel je voor. Ben je begin dertig, ken je de muziek van Yo La Tengo nog niet helemaal en lees je de albumtitel: I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass. De titel alleen nodigt uit om het album op te zetten. Vervolgens lees je de naam van het eerste nummer: Pass the Hatchet; I Think I'm Goodkind. Een heerlijke gortdroog retestrak basritme opent het nummer, gevolgd door de drums een half zachtschreeuwende gitaar. Een 10m47 durend basritme dat niet lijkt te veranderen. Alsof de bassist in trance onverstoorbaar doorspeelt, ongeacht de rockende, gierende gitaarpartijen van gitarist Ira Kaplan. Whoehahahaha. Wat gaaf.

Om vervolgens enorm verrast te worden door de diversiteit. Het volgende nummer Beanbag Chair is qua stijl en toon volledig anders, om vervolgens een soort prachtige ballade I Feel Like Going Home. De gevarieerdheid zet zich volledig door. Poprock, distortionrock, punkrock Watch Out for Me Ronnie, een bijna hemels regenachtige pianoballade Daphnia, een opruiende keyboard The Room Got Heavy. Bijna alles wat er aan poprockpunkgrungedistortion te vinden is, is op een of andere manier in de nummers verwerkt. Het slotnummer The Story of Yo la Tango. Hoe heerlijk is het om rustig te beginnen en te merken dat de spanning in het nummer via tempoverhogingen stapsgewijs wordt opgebouwd.

Dit album is het album met de meest gevarieerde songs in mijn CD collectie. Om te koesteren.

Bij de eerste twee - drie luisterbeurten was ik nog niet zo onder de indruk. De vergelijking met het vorige album deed zich dan iets te veel voor. Echter, gaandeweg merkte ik dat het album steeds beter weet te waarderen. Yola heeft namelijk 'gewoon' opnieuw een heerlijk coutrysoul album afgeleverd.

Persoonlijk vind ik Barely Alive en Dancing Away in Tears direct al de fijnste nummers van het album. Dat betekent niet dat de andere nummers 'ondersneeuwen. Voor/bij mij komt dat vooral door de fijne zang en de fijne ritmesectie in de band. Bijvoorbeeld verspreid wordt leuk gebruik gemaakt gitaarakkoorden, die bij mij de nieuwsgierigheid hoog houden. Her en der wordt gebruikt gemaakt van een blazerssectie, zonder dat die sectie een nummer omverblaast. Daarmee is het een album die zowel voor ontspanning als voor constante interesse in de verloop van de nummers zorgt. Ik blijf nieuwsgierig luisteren, dat doet Yola (en de producent) dus goed.