Idiefolk-muziek gecombineerd met het beter singersongwriterswerk. Darlingside, een band waar samenzang of zingen in harmony voorop staat. Een band zonder drummer, maar met een slaggitarist, een multigitarist, bass en violist. Iedereen draag zijn solozang bij, doch Don Mitchell neemt de meeste zang voor zijn rekening. Echter, de harmonie van de stemmen klinkt prachtig.

Birds say is een heel mooi album met best breekbare nummers, doch ook met een knipoog naar de hedendaagse muziek (bijv. het vlotte ritme in Harrison Ford.) De samenzang is zoals Crosby, Stills, Nash and Young op hun best. Het prachtige, dierbare White Horses laat het horen. Zachte akkoorden starten het nummer, een lichte versnelling zet de toon. De vier stemmen wisselen af met de solostem, zeer goed gedaan. Een nummer over een jeugdherinnering over in een doolhof verdwaald te zijn geweest. De bijbehorende animatieclip is eveneens prachtig. Een ander sterk nummer is The God of Loss. Gek genoeg klinkt het nummer bijna hemels.

De muziek in combinatie met stemmen hebben een best rustgevend, ontspannen effect. Muzikaal prettige akkoordenschema's, leuke wisselingen en mooie nuances via banjo, viool en elektrisch gitaar. De zang: soms ingetogen, soms met een mooie berustende zekerheid, vaker met emotie, in zijn geheel prachtig.

Door het topic de stap genomen om het album zelf aan te schaffen. Thuis bij mijn ouders regelmatig beluisterd, maar ik had nog niet de stap genomen om het album zelf in huis te nemen.

Een goede jaren tachtig productie. De liveregistratie opgenomen in de legendarische Rolling Stones Mobile vrachtwagenstudio. Alhoewel niet alle nummers van de Dire Straits mij kunnen bekoren, hoor ik hier een band in vorm. Het langzame, broeierige en spannende once upon a time in the west, heerlijk hoe uitgerekt en afwijkend het van de studioversie is. Sultans of Swingss allemachtig wat een prachtige spetterende versie. Een versie van een gitaarnummer dat bij iedere gitaarliefhebber in de smaak behoort te vallen, of je nu van hardrock of softrock houdt. De stapsgewijze versnellende opbouw naar de grote finale is om te smullen. Stilzitten is onmogelijk.

Het dubbelalbum is een goede weergave van een jaren tachtig band in vorm. Knopfler laat zijn kunsten om elektisch en akoestisch gitaar horen. De keyboardgeluiden, The War on Drugs weet waar ze hun inspiratie vandaan hebben gehaald. En dan diende het klapstukalbum Brothers in Arms nog gemaakt te worden.

Dit album is mijn introductie in de muziek van Drive-by Truckers geweest. Dat is niet geweest in het jaar van verschijnen, maar wat later. Ik had via-via al gehoord van de rock reputatie van de band, dat ze albums uitbrachten die in de breedte goed beoordeeld werden.

Voor mij persoonlijk is het een goede introductie geweest. De vlotte southern-rock in combi met de stevigere countryrock spreekt mij aan. Het venijnige rockende Feb 14 is direct een lekkere binnenkomer. Vervolgens blijkt dat er wisseling van zangers is, dat doet het best goed. De eerste drie nummers geven direct de rockende diversiteit van de band weer. De zachtere countryrock in Little Bonnie doet het goed, vooral door het verhaal dat in het nummer zit. Space City lijkt dan een te rustig, kabbelend nummer, doch het daaropvolgend A Blessing and a Curse schudt je lekker wakker, ondanks het voor het oor aarzelend klinkend begin.

Later kwam ik er achter dat dit het laatste album was met Isbell. Dat ten tijde van de opnames de gitaristen niet goed met elkaar spraken. Ondanks dat is het frisse rockende plaat geworden. Voor mensen die nog niet bekend zijn met de muziek van Drive-by Truckers vind ik het zelfs een goed album om mee te beginnen, omdat de frisse toegankelijkheid en diversiteit binnen het rockende ruimte biedt voor de ontdekking van hun andere albums.

Een prachtplaat die behoorlijk tot ontzettend evenwichtig in elkaar steekt. Ten tijde van het uitkomen van het album had ik de band nog net niet ontdekt. Als ik me goed herinner is dit mijn tweede kennismaking, na de introductie via 'Blessing and a curse'.

Het fijne aan het album is de goede samenhang van de stijl en toon van de verschillende nummers. Wellicht dat een enkele minder sterk is. Maar misschien dat een album soms iets minder sterke nummers nodig heeft om de sterke naar voren te laten komen.

De stijl? Niet typisch southernrock, maar wel een heel groot vleugje southernrock vermengd met de rootsrock en elementen van singersongwritersalbum, getuige een aantal rustige akkoestisch getinte nummers. D'Ouwe Nelis schrijft het al in zijn eigen oordeel, "Er staan zowel ingetogen, melodieuze nummers op dit album (zoals het openingsnummer Two Daughters and a Beautiful Wife en Daddy Needs a Drink) als stevige rocksongs (waaronder The Man I Shot, en 3 Dimes Down)." Ik kan me in die woorden heel mooi in vinden.

De start van het album is ingetogen, mooi vlot semi akkoestich met het Two daughters .... Daarna volgt het heerlijke, geslepen en coole 3 Dimes Down, een fijn low profile rocknummertje, waarbij je de zonnebril al weet voor te stellen. Samen met de hogere tempo rockers The Righthious Path en The Man I Shot mijn eigen favorieten van het album. Het fijne vind ik dan dat die rockers het album niet overheersen en de andere nummers dus ook niet in de schaduw zetten. De meer rustigere nummers zijn hetzij meer doordacht of hebben juist een bijzonder verhaal te vertellen. Als voorbeeld van dit laatste kan het nummer over Bob gelden. Als nummer vind ik het een mindere song, doch het verhaal dat vertelt wordt maakt dat het telkens toch leuk is om naar het nummer te luisteren.

Het lijkt er op dat dit album heel goed de totale catalogus van Drive-by Truckers weergeeft. De stijlen die op dit album te horen zijn, komen versterkt op andere albums terug.

Een leuk southern rock album. Persoonlijk kan mij deze minder goed bekoren dan de albums die de band erna maakt.

De pluspunten: leuke, frisse rock, leuke gitaarloopjes (Sink Hole, Marry Me), mooie rustige nummers zoals Heathens, de nodige boosheid (Hell No, I ain't Happy), de nodige rauwheid in zang verspreid over het album, de verhaallijnen en fijn dat er meerdere gitaren gelijktijdig aan het werk zijn. De mindere punten: niet zo specatulair, de gitaarsolo's zijn niet de meest geweldige, piano/keyboard wordt iets te vaak overstemd, tegen het einde vermindert mijn aandacht voor het album.