Een prima debuut in rootsrock/americana muziekland. Destijds in 2003 direct geboekt voor een Europese tour, waarbij ze ook optrad tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen. De nummers bleven live goed in stand.

De sfeer van het album doet mij lekker herfstig aan. Kathleen neemt de slaggitaar voor haar rekening, gitarist Jim Bryson neemt goede, afwisselende gitaarsolo's voor zijn rekening. Kathleen zingt goed, doch in de breedte over het album had er iets meer variatie in haar zangstem gemogen. Daar staat tegenover: het is een debuut, waarbij het geluid niet te schoon is geproduceerd.

Het rustige Hockey Skates is de favoriet, ook door de gebruikte beeldspraak in haar woordenspel. The lone Wolf, in eerst instantie vond ik het een van de mindere nummers van het album. Maar gaandeweg de jaren ben ik het nummer steeds meer gaan waarderen. De verhaal-vertellijn kwam bij mij eerst niet binnen, gaandeweg de jaren veranderde dat.

Zeer prettige rootsrockmuziek. Muziek die geruststelt. Mooi voor de donkere avonden.

Een heerlijke britrockplaat die het bij mij nog altijd heel goed doet. Destijds als student op een ochtend met de gitaartonen van Grateful when you're dead wakker gemaakt, mezelf afvragend wie deze band toch is.

De britpop/britrockmuziek van begin jaren negentig zorgde voor een frisse wind in de muziekwereld. De gitaarbands leken namelijk wat te vervagen. K zit voor heel goed in elkaar. Ik vind het gaaf dat er gewoon geflird wordt met muziekinvloeden uit India, terwijl dat destijds 'not done' was. Luisterend naar de eerste nummers: de frisheid en energie bruist er vanaf: Hey Dude, Knight on the Town, Temple of Everlasting Light sluitend heel goed op elkaar aan. Vlot, lekkere gitaarwerk, goede zang. Goede tempowisselingen, nummers waarin genoeg gebeurt en afwisseling is.

Govinda: is het niet gaaf dat een rockband dat durft te integreren in de rockmuziek! Niet in het Engels zingen, gewoon in Sanskrit, ondersteund door rockende gitaarrifs. Persoonlijke favorieten zijn Tattva en Grateful When You're Dead/Jerry was there. Die laatste beschouw ik persoonlijk een lichte ode aan de complete versie van Oh Well van Peter Green's Fleetwood Mac.

K is uitgebalanceerd, evenwichtig, fris, energiek. Voor mij persoonlijk een topalbum.

Soms gaat de tijd plots ineens heel snel. Een besefmoment dat het beresterke "K" uit 1996 stamt, inmiddels 28 jaren geleden. Dan komt soms de vraag naar voren of zoveel jaren later artiesten nog steeds creatief genoeg zijn.

Mijn antwoord is 'ja'. Natural Magick is een vlot, vrolijk, enthousiant album waarin de vaart er goed in zit. Een album dat bij mij voor bijna zomerse stemming zorgt. De eerst vier nummers (Gaslightning, Waves, Natural Magick, Idian Record Player) passen heel goed bij elkaar, gaan goed in elkaar over. Een hoger tempo, vlot gezongen, lichte tempowisselingen, kleine onderbrekingen, met de nodige details. De frisheid: vele huidige bands kunnen hier een voorbeeld aan nemen.

Natural Magick, tekstueel niet baanbrekend. Maar wat ik heel goed is de opgewekte stemming, de manier waarop er via repertende techniek en het spellen van M A G I C K een mijn-hoofd-swingt-mee-nummer is ontstaan. Over opgewektheid gesproken, ook Something Dangerous kan er wat van. Leunend op een een akkoestische slaggitaar, ondersteunend met het nodige klapwerk: leuk!
NIet alles vind ik even sterk. De ballad-achtige Stay with me Tonight is te matig en te veel een laten-we-toch-nog-eentje-op-het-album-zetten-nummer.

Een album met een goede dosis positieve energie. Om vaker op te zetten.