Een prima debuut in rootsrock/americana muziekland. Destijds in 2003 direct geboekt voor een Europese tour, waarbij ze ook optrad tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen. De nummers bleven live goed in stand.

De sfeer van het album doet mij lekker herfstig aan. Kathleen neemt de slaggitaar voor haar rekening, gitarist Jim Bryson neemt goede, afwisselende gitaarsolo's voor zijn rekening. Kathleen zingt goed, doch in de breedte over het album had er iets meer variatie in haar zangstem gemogen. Daar staat tegenover: het is een debuut, waarbij het geluid niet te schoon is geproduceerd.

Het rustige Hockey Skates is de favoriet, ook door de gebruikte beeldspraak in haar woordenspel. The lone Wolf, in eerst instantie vond ik het een van de mindere nummers van het album. Maar gaandeweg de jaren ben ik het nummer steeds meer gaan waarderen. De verhaal-vertellijn kwam bij mij eerst niet binnen, gaandeweg de jaren veranderde dat.

Zeer prettige rootsrockmuziek. Muziek die geruststelt. Mooi voor de donkere avonden.

Een heerlijke britrockplaat die het bij mij nog altijd heel goed doet. Destijds als student op een ochtend met de gitaartonen van Grateful when you're dead wakker gemaakt, mezelf afvragend wie deze band toch is.

De britpop/britrockmuziek van begin jaren negentig zorgde voor een frisse wind in de muziekwereld. De gitaarbands leken namelijk wat te vervagen. K zit voor heel goed in elkaar. Ik vind het gaaf dat er gewoon geflird wordt met muziekinvloeden uit India, terwijl dat destijds 'not done' was. Luisterend naar de eerste nummers: de frisheid en energie bruist er vanaf: Hey Dude, Knight on the Town, Temple of Everlasting Light sluitend heel goed op elkaar aan. Vlot, lekkere gitaarwerk, goede zang. Goede tempowisselingen, nummers waarin genoeg gebeurt en afwisseling is.

Govinda: is het niet gaaf dat een rockband dat durft te integreren in de rockmuziek! Niet in het Engels zingen, gewoon in Sanskrit, ondersteund door rockende gitaarrifs. Persoonlijke favorieten zijn Tattva en Grateful When You're Dead/Jerry was there. Die laatste beschouw ik persoonlijk een lichte ode aan de complete versie van Oh Well van Peter Green's Fleetwood Mac.

K is uitgebalanceerd, evenwichtig, fris, energiek. Voor mij persoonlijk een topalbum.

Soms gaat de tijd plots ineens heel snel. Een besefmoment dat het beresterke "K" uit 1996 stamt, inmiddels 28 jaren geleden. Dan komt soms de vraag naar voren of zoveel jaren later artiesten nog steeds creatief genoeg zijn.

Mijn antwoord is 'ja'. Natural Magick is een vlot, vrolijk, enthousiant album waarin de vaart er goed in zit. Een album dat bij mij voor bijna zomerse stemming zorgt. De eerst vier nummers (Gaslightning, Waves, Natural Magick, Idian Record Player) passen heel goed bij elkaar, gaan goed in elkaar over. Een hoger tempo, vlot gezongen, lichte tempowisselingen, kleine onderbrekingen, met de nodige details. De frisheid: vele huidige bands kunnen hier een voorbeeld aan nemen.

Natural Magick, tekstueel niet baanbrekend. Maar wat ik heel goed is de opgewekte stemming, de manier waarop er via repertende techniek en het spellen van M A G I C K een mijn-hoofd-swingt-mee-nummer is ontstaan. Over opgewektheid gesproken, ook Something Dangerous kan er wat van. Leunend op een een akkoestische slaggitaar, ondersteunend met het nodige klapwerk: leuk!
NIet alles vind ik even sterk. De ballad-achtige Stay with me Tonight is te matig en te veel een laten-we-toch-nog-eentje-op-het-album-zetten-nummer.

Een album met een goede dosis positieve energie. Om vaker op te zetten.

Hoei! Wormslayer Wat een heerlijke frisse creatieve energieke duik in de britrock! Daar waar Kula Shaker met hun vorig album Natural Magic al zeer frisse gitaarrock naar voren bracht, doen ze hier een nog een kwaliteitsschep boven op. Gedreven, energiek, scherp maatschappijkritisch in een aantal teksten, de band schudt iedereen wakker. Dit is wat we aan goede stuwende organ-gitaarrockmuziek nodig hebben.

Het album is een zeer frisse productie, waarin mij opvalt hoe goed de band met elkaar speelt, (Good Money, Broke as Folk, waarbij opnieuw keyboardspeler Jay Darlington een belangrijke stuwende kracht is voor het gitaarspel van Chrispian Mills. Een album dat zowel vertrouwd als frisnieuw aanvoelt.

Good Money, wat een gave kritiek op de moderne laten-we-elkaar-kopieren-muziek-talent-shows. Een explosie aan zang, drums, achtergrondzang, organ, met de nodige dosis Indiase curry. Broke as Folk, een zeer sterk mini epos met stijlveranderingen binnen vijf minuten. Heerlijk die slow opening met slidegitaar, om na een minuut de ritmeverandering in te zetten, lekker ondersteund door de ritmesectie, later gevolgd door die stuwende organsolo. Het komt dan achteraf niet als een verrassing om te ontdekken dat de hele band schrijver van dit nummer is. Gaaf, gaaf, gaaf. Be Merciful, rustig akoestisch beginnen om bij 2m10 het nummer te laten exploderen. Koptelefoon op en volume omhoog, luister naar de compleetheid! En het titelnummer zelf, een heerlijke verwijzing naar Govinda zonder een kopie van Govinda te zijn. The Winged Boy laat de nodige gitaar-psychedelica steunend op een ronkende bass-drumritme horen.

Veel bands klinken gezappig, veel bands klinken hetzelfde, Maar niet Kula Shaker. Met dit album Wormslayer komt er een emmer water over je heen om je goed wakker te maken en je doen laten beseffen dat Kula Shaker in topvorm is. Weg met de gezapigheid, welkom Wormslayer van Kula Shaker!

En ja. Is het album dan stiekum misschien beter dan het geweldige 'K'? Wie weet, want de kwaliteit druipt er vanaf.