Met mijn voorkeur voor rockende rootsrock / americanamuziek vind ik dit een heerlijk album. Het is rootsrock met popelementen, zonder dat de popelementen de boventoon voeren. Het tempo zit er goed in, zonder dat het te gehaast is. Grant Lee zing enthousiast en met de nodige energie. Het album bevat een goede mix aan electrische, semi-electrische en akkoestische rootsrockmuziek. Zo bevat het fijne Testimony mooie tempowisselingen tussen de coupleten en het refrein, plots komt de elektrische gitaar lekker inzetten. 8 mile road, een lekkere semi-rockende nummer, goed voor in de auto tijdens een ritje door de zon. Everybody Needs a Little Sanctuary is een intiem rustig pareltje, heel mooi rustig gezongen, met als boodschap dat iedereen een kleine veilige toevluchtsoord kan gebruiken. Akkoestische afsluiter The Shallow End zorgt er voor dat ik na het luisteren van het album weer lekker opgewekt ben. Een fijn opbeurend album.

Eens met eerdere beoordelingen. Het tweede album heeft een sterk, krachtig begin, een middenstuk dat gaandeweg iets te eentonig wordt, om vervolgens met sterke nummers te eindigen. Een Americana-album, in de rootsrock en deels rustigere folkrock.

Lone star song rockt lekker, Hummingbirds is een beetje typisch, It's the life normaal goed. Omdat hummers als Drag en Happiness een wat donkere toon hebben, zit ik niet fluitend vrolijk te luisteren. Gelukkig weet de band met de laatste drie nummers goed af te sluiten. Het uptempo, vrolijkere Side-by-side zorgt er voor dat mijn hoofd meedeint op de muziek. Rock of Ages, inderdaad een pareltje. De manier van zingen en de manier waarop het nummer in elkaar zit: het is alsof je met een kleine traan in je oog met trots naar je nationale vlag kijkt, denkend aan goede prestaties die net zijn neergezet.

Een intrigerend instrumentaal album die per luisterbeurt gewoon steeds beter wordt. Bij de eerste draaibeurt had ik mijn bedenkingen . Bij de tweede draaibeurt ging het naar om gaandeweg de stap te maken van naar

De instrumentale nummers staan in principe los van elkaar. Drummer Truschinski en gitarist Gunn zijn goed op elkaar ingespeel om in een soort vrije-vorm stijl de nummers te spelen. Het album opent kort fris akkoestisch met Into. Distance is een mysterieus langzaam spannend galmend nummer. Noot voor noot laat Gunn zijn gitaar ontspannen horen. Heerlijk ingetogen licht galmend gitaarspel. In Pyramid Merchandise laat Gunn stap voor stap zijn gitaar steeds meer 'distorted' gieren. Hij begint rustig, maar bouwt per halve minuut die 'distorted' intensiteit op. Na drie minuten spelen ze al behoorlijke ruiger dan bij de aanvang. Northwest lijkt dan weer een ode aan klassiek akkoestische slideblues uit de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Het daaropvolgende Ocean City is een rustig, ontspannen, dromerig nummer, waarbij het duo je heel mooi meeneemt in hun ontspannen reisje.

Slotnummer For Eddie Hazel is Gunn zijn ode aan slag-solo-gitarist-in-één Eddie Hazel. Qua opbouw een zeer intrigerend nummer. Het begint met een dik gitaargeluid, om halverwege subtiel een wisseling te maken. De echoënde gitaar als ondersteuning om daar zijn solo op te laten rusten blijkt dan eigenlijk te kort van duur te zijn.

Soundkeeper, het is een album dat je even de tijd mag geven om te laten landen. De kans is groot dat na de eerste draaibeurt je nog niet onder de indruk bent, maar dat je na een paar draaibeurten instemmend zit te knikken.

Vrolijk. Boos. Kracht. Sterk. Vlot. Uitbuiting. Steak is waarschijnlijk Guy Forsyth zijn beste album. Dit is moderne blues optima forma. Een goede mix tussen eigen nummers en covers in een fris jasje. Nummers die bijna naadloos in elkaar overlopen en allemaal een emotie lijken weer te geven. Als zanger is Guy in topvorm. Zijn slidegitaarwerk is zeer goed. Zijn mondharmonica dondert uit de speakers. Voor je het weet ben je als luisteraar over de helft van het album, jezelf afvragend wat je nog meer gaat overkomen.