Via een recensie in platomania nieuwsgierig geworden naar het album. Ik kende de artieste nog niet, ik heb dus geen last gehad van de 'beïnvloeding' van haar debuut. Wat ik hoor is een sterk album, waarbij de zang heel goed is. EN ik mag het wel, dat een artieste besluit flink af te wijken van haar stijl op haar debuut, doch bij de rustige nummers zoals Man on a Boat en Someday we'll be Free een heel mooi hoofdknikje naar haar debuutalbum maakt.

Jazzsoul met gospel en popinvloeden waarbij de jazz naar de achtergrond is gegaan. Een mooie volle sound. Het zal voor sommigen wennen zijn, voor mij was het bij de eerste luisterbeurt al raak. Sterk gezongen, vlotte nummers afgewisseld met langzamere nummers. Wel met de kanttekening dat richting het einde de nummers ietsjes minder sterk lijken te zijn, doch dat herstelt Lady Blackbird heel goed.

Eigenlijk kijk ik nu al uit naar haar derde album. Simpelweg omdat ik heel nieuwsgierig ben en verwacht dat ze dan qua stijl een aantal nummers anders zal doen dan wat we nu al van haar horen. Dat is gaaf, een artieste die heel sterk haar eigen weg gaat.

Als tiener maakte ik begin jaren negentig kennis met de muziek van Led Zeppelin. Destijds vond ik het album Physical Graffiti wel aardig, was niet diep onder de indruk en vond de samenhang wat moeilijk. Echter, in de loop der jaren ben ik dit album steeds meer gaan waarderen. Sterker nog, afgelopen week de remasterversie op CD in huis gehaald.

Waar ligt dat aan? Misschien dat bepaalde gitaarritmes veel beter blijven hangen. Zo ben ik The Rover als een topnummer gaan beschouwen. Het is de manier waarop gedrumt wordt tegenover het gitaarwerk en de zang van Robert Plant. Trampled Under Foot, het nummer over motorrijden (Ik heb er zelf geen). Vlot, snel, strak tempo. Erg leuk om de Moogsynthesizer erin te horen. Kashmir, het blijft bijzonder hoe een zeer stevige rockband de klassieke muziek met licht Indiase elementen in dit nummer heeft omarmt. Trendsetter voor vele andere.

Opvallend blijft het verschil tussen de 'ene' zijde (t/m Kashmir) en de andere zijde. Het drieluik aan rustige nummers Bron-Yr-Aur, Down by the Seaside, en Ten Years Gone blijf is prachtig vinden. Alsof ik een mooi gevoel van weemoed krijgt. Down by the Seaside heeft de verrassende frisse tempowisseling om toch weer terug te keren in het startende tempo. Ten Years Gone, zoals sommigen omschrijven: een reflecteren nummer.

Het album is gevarieerd en blijft vele jaren later nog steeds met gemak overeind staan.

Een voldoende plaat. Ikzelf hoor er enerzijds inspirerende en verrassende nummers in, het epische Achilles Last Stand als uitschieter. Heel knap hoe de band qua muziek en qua toon de spanning het volle nummer weet vast te houden. De zang tegenover de gitaarakkoorden werkt hier heel goed. Afsluiter Tea for One is een fijn blues(y) nummer, die soms toch nog een beetje rammelig klinkt.

Andere nummers blijven bij mij niet zo lang hangen. Royal Orleans en Candy Store Rock moet ik eerst terughoren om weer voor ogen (en oren) te houden hoe die nummers gaan. Het is een album die ik een of twee keer in het jaar opzet, met voldoende plezier luister en dan weer wegstop.

Via een recensie van de website altcountry.nl ben ik op het spoort gezet van dit album. Een hele prettige kennismaking. Luke Elliot zingt warm met een volle stem, de muziek is zeer vol. Het is geen gitaar geörienteerde muziek, maar muziek waarbij de zanger met zijn stem voorop staat. Dit komt in de productie goed naar voren. Het betekent dat ik aandachtig naar de zang luister.

Opener Let 'm all talk zet de toon. Licht dramatisch zonder dat het te dramatisch is. Een serieuze toon docht niet te serieus. Het rustige 'Someday My Man Is Gonna Come' is prachtig. Consequent wordt het tempo in het nummer langzaam gehouden, waarbij de volle aandacht naar de stem gaat. Het is muziek met een stukje drama, het is muziek met een verhaal, het is muziek dat verrekte goed gezongen wordt. Stiekum hoor ik vlagen van Jeff Buckley, als het gaat om intensiteit en beleving.