Een prachtig instrumentaal album, alsof ze bezig zijn geweest goede filmmuziek voor een meer alternatieve film te maken. Ryley Walker kan zich uitleven, maar dat doet hij op een ingetogen, meer ingehouden manier. Wat er gebeurt is dat er een mooi mix van akkoestische folkrock met jazzachtige invloeden ligt, zonder dat het te sterk Jazz wordt. Ryley Walker kan heerlijk leunen op het sterke drumwerk van Charles Rumback, ondersteund waar nodig door een bassist en keyboard.

Ryley Walker is een goede gitarist en een goede componist. Dat laat hij mooi zien met deze collectie aan instrumentale nummers. De variatie is goed genoeg, met de kanttekening dat tegen het eind die variatie minder lijkt. Doch dat wordt met het laatste nummer Worn and Held opgelost. De opener Half Joking is ontspannend, gerustellend en een goede voorbode voor de rest van het album. Voor mij is de parel Idiot Parade. Dit komt door de gestroomlijnde wisselingen binnen het nummer zelf, eindigend in een gevoel van nadenken opstijgend naar bijna hemelse sferen, tegen het meditatieve aan. Een nummer dat eigenlijk te kort duurt.

Het album: soms dromerig, soms hypnotiserend, soms zeer ontspannend, soms spannend, soms schurend, soms spannend. Een heerlijke mix binnen het genre.

Een prachtig folkrock bluegrass album, misschien wel hun sterkste. De harmony in de zang komt zeer sterk naar voren. Normaliter heeft de band geen drummer in de band, voor de opname van dit album was er een uitzondering gemaakt.

De serieuze toon, de vrolijkheid: diverse gemoedstoestanden komen naar voren. Openingsnummer Wild Wood is direct een prachtige boodschap dat je niet een vluchtplek bent: "Don't mistake me for a Wildwood A place to run and hide". Saturdays en Sundays, een vrolijk, aanstekelijk nummer over het weekend. De stuwende vaart in het nummer zelf, de wisselwerking tussen de bandleden: het brengt een lach op je gezicht.

Met Wildwood levert de band een album af dat zowel eer doet aan de traditionele bluegrass muziek als dat moderne rootsrockelementen in de muziek zijn verwerkt. Qua zang: zeer sterk!

Ik ben het album weer eens aan luisteren. Met bewondering luister ik naar de gevarieerdheid en de verschillende stijlen op dit album. Ik associeer het album sterk met de donkere winterperiode, waarbij het album als een soort warm deken fungeert.

Wat ik gaaf vind is dat Coldplay op dit album niet te poppy, niet te rockerig, niet te zoet, niet te sappig is. Het is alsof . De gevarieerd is gewoon top. De middensectie laat dat goed horen. Het licht stuwende, beetje indringende Arabesque heeft een krachtige boodschap, heeft een mooie bijdrage van Stromae. Het nummer wordt opgevolgd door het kerkelijke When I need a friend, gevolgd door een krachtige anti-wapen lobby 'Guns', gevolgd door het snellere uptempo Orphans. Het album heeft een sterk, mooie balans. Het boeit me enorm. Een gaaf album.

Ikzelf vind het een goed album, doch iets minder dan het debuut. Het is alsof de samenhang op dit album iets minder, maar ook dat de band op weg is naar een meer gestroomlijnde geluid waar ze uiteindelijk zo om bekend worden.

Dat ik het iets minder vind komt eigenlijk door de nummers Graveyard Train en Penthouse Pauper. De eerste vind ik te eentonig en te lang doorgaan, waardoor die begint te vervelen. De tweede pakt me gewoonweg minder.

Gelukkig staat er veel goeds tegenover: een klassier als het nummer Born on the Bayou zelf, met die heerlijke lome droge opening. De aansluiting met Bootleg vind ik heerlijk. Een karakterstiek CCR nummer: strakke slaggitaar waar het soepele gitaargeluid van de sologitaar op kan leunen. Good Golly is een vrolijke, leuke cover van een rock 'n roll nummer. Proud Mary is een brave, schone versie wanneer je 'm vergelijkt met de swingende cover van Ike en Tina Turner. Afsluiter Keep on Choogling is John Fogerty zijn eigen versie van de moderne rock 'n roll. Heerlijk stuwend opbouwend, waarbij de mondharmonicasolo gevolgd wordt door de gitaarsolo. Geen wonder dat ze dit nummer gingen gebruiken als afluister van hun live-optredens. Het swingt de luisteraar de zaal uit!

Een klassieker. Met de kennis van nu is het makkelijk te oordelen over een rock ('n roll) album uit de jaren zeventig. Maar als ik me probeer te verplaatsen naar de stand van zaken in 1970, dan levert CCR een puik rockalbum af.

Wellicht dat het alleen al komt door opener Ramble Tamble. Een klassiek gitaarrif, strak herhalend en stuwend opbouwend naar een climax. Gaaf om de tempo-ritme wisseling te horen, om vervolgens via een 16 maal herhalende sterke rif naar de climax te gaan. Bovendien lijkt Fogerty met ingehouden woede kort over de stand van zaken in Amerika te zingen. Een overheerlijk rocknummer. De daar op volgende nummers lijken dan eerst vreemd, omdat het kortere rock (n roll) nummers blijken te zijn. Before you accuse me is een laag rockende cover van een bluesnummer. Traveling Band is rock swingend, ondersteund door een hoornsectie. Alsdan begint de toon- en gitaargeluid van dit album ook op zijn plaats te vallen: strak, fris, rock, helder. My Baby left me, vlot gespeeld, alsof enige jazz-invloed in de rock wordt verwerkt. Slotnummer Long As I can see the light is dan een mooie zachtere afsluiter van het album. Plots is daar namelijk een keyboard die zijn intrede in de muziek van CCR doet. Doch achteraf blijkt het een voorbode te zijn voor de wisselvallige opvolger Pendulum.

Cosmo Factory is een klassiek Rock 'n Roll album. Beware or Do!

Ik probeer me vaak weer eens voor te stellen, hoe het is om als tiener voor de allereerste keer de muziek van CCR te horen, en dan met name voor de eerste keer dit album. Dat wat mijzelf begin jaren negentig overkwam. Mijn vader had zijn LP-collecties van de Britse Bluesrock en een aantal amerikaanse rockbands in de kast op mijn kamer staan. Op een of andere manier had ik bij CCR iets van 'daar begin ik nog niet aan, want ik zit lekker in de Britse bluesrock'.

Het debuut van CCR was mijn om introductie in CCR. Ik weet niet beter dat ik bijna werd weggeblazen door mijn eigen enthousiasme. Die energie spat van dit album af. Ondertussen heeft de rockmuziek zich ontwikkeld, zijn er vele klassieke rockgitaarrifs bijgekomen en kennen we vele strakke, goede rockgitaarbands. Als ik dan weer naar dit debuutalbum van CCR luister: hoe sterk blijft dit debuutalbum nog steeds overeind staan.

Een mix van goede eigen nummers en goede covers. Een mix aan vlotte en iets minder vlotte nummers, waarin de wat ruigere gitaargeluid goed overeind blijft staan. En wellicht een van de sterkste punten: goede slaggitaarpartijen van Tom Fogerty waar de solo van John Fogerty op kan leunen. The Working Man: alsof het eigentijdse bluesrock is, compleet in een eigen stijl. Heerlijk glijdend, lekker vlot. Ik vind Porterville en het slotnummer Walking on the Water daar mooie voorbeelden van. Dat laatste weet de band mooi spannend te houden, mede door de tempo en lichte stijlwisseling halverwege, wanneer de solo wordt ingezet, om dan op het eind bijna militair-achtig terug te keren. De zogenoemde B-kant is dan ook een leuke verzameling van wisselende nummers.

Een van de fijnere punten van dit debuut vind ik de rauwheid als ik het vergelijk met de latere albums. Op Green River is het gitaargeluid bijvoorbeeld 'schoner'. Op het debuut is het geluid meer rauw, soms rammelig, maar heerlijkse rock.

Het derde album van CCR heeft mij vanaf het begin al geboeid. Ondanks dat het album met nog geen dertig minuten aan de korte kant is, is het een album waar de samenhang tussen de nummers erg groot is. De stijl, de toon en sfeer is er eentje van samenhang.

Daar waar Bayou Country heerlijk loom opende, opent Green River met de titeltrack heerlijk droog sterk. Een terug-naar-de-basis snelle droge ritme. . Zodra John Fogerty zijn zang begint, ben ik onmiddelijk in de southern rock van de USA. Wandelend langs een rivier, bossen in de achtergrond, krokodillen die voorbij komen. Knap hoe een kort compact nummer me direct in de sferen kan brengen. Commotion heeft een scherpe toonstart, blijkt een vlotte protestsong te zijn. Lekkere korte gitaarrifjes, die er dwars doorheen lijken te komen. Tombtone Shadow: het ritme wijkt ligt af van Commotion, maar als luisteraar voelt het alsof het nummer heerlijk in het verlengde ligt, alsof het een kleine schouderklopje lijkt te geven. Op die manier komt de kracht van dit album naar voren: vlotte nummers, rustige nummers, doch in elkaars verlengde binnen de rocksfeer van het album.

Wrote a Song for Everyone vind ik dan een erg mooi nummer. Rustig in kadans gezongen, met soms een emotieverhoging. Bad Moon Rising is het klassieke vrolijk makende nummer. Onverwoestbaar. Het maakt het moelijke om twee favoriete nummers te kiezen. Sinister Purpose, ik vind 'm strak. Zangstijl afgewisseld met de fijne korte gitaarsolo's.

Ik vind de balans van Green River heel erg fijn. Een vlot rock album. Omdat er eigenlijk zoveel gebeurt in die korte nummers heb ik als luisteraar niet door dat het album slechts 30 minuten duurt.

Tja, alhoewel ik het album pas in mijn twintiger jaren ontdekte: een zeer mooi, tijdloos album. Het is naar mijn mening een blauwdruk voor de singer-songwritermuziek van alle later jaren. Stevige rock is het niet, uitstekende samenzang bij goede composities is het wel. Wellicht dat You don't have to cry als sterkste voorbeeld kan dienen. Menig modern samenzangalbum buigt spreekwoordelijk zijn hoofd naar de topkwaliteit van dit CSN album.

Mooi hoe drie liedjesschrijvers op één album hun composities tot één geheel album weten te smeden. Fris, vrolijk, enthousiast en puur, dat is wat ik ervaar als ik naar het album luister,. Anno 2022 is nog steeds te horen dat Crosby, Stills en Nash de nodige zorg aan hun muziek hebben besteed. De neutrale luisteraar zal niet snel kunnen ontdekken welk nummer nou typitisch bij welke componist hoort, dat komt naar mijn mening pas naar voren bij latere albums.

"If you smile at me I will understand beacuse that is something everybody everywhere does in the same languague.", de openingszin van Wooden Ships. Ik heb deze regel in mijn huis op het deurtje van de sleutelkast uitgeschreven. Dat nummer en Suite: Judy Blue Eyes zijn mijn lichte favorieten.