Een uitstekende verzameling van Sam Cooke. Het mooie van deze collectie is dat de nummers grotendeels komen van zijn reguliere soulalbums, maar dat er ook een paar singels of outtakes opstaan. Voorts, deze collectie is een hele goede representatie van zijn reguliere soulalbums. Sam Cooke ontwikkelde zich in zijn soulmuziek en wist zijn studioalbums telkens een soort thematiek mee te geven. Bijvoorbeeld op het ene album richtte hij zich op de 'twist', op een ander op de 'blues'. Dat komt vervolgens heel goed tot uiting op deze collectie.

Het maakt dat deze verzameling een heerlijke verzameling aan diversiteit aan soulnummers is. Voorts is het fijn om zijn klassiekers 'You send me', 'Wonderful world' en 'A change is gonna come' op één album te hebben. Qua zang: voor mij is Sam Cooke een van de beste zangstemmen allertijden. Zelden een zanger gehoord die op zo veel nummer zo zuiver en zo goed zingt. Ook dat komt goed tot zijn recht. Heel apart is dan hoe het openingsnummer en het slotnummer klinken.

Tot slot, voor mij laat Sam Cooke via het nummer 'Just for You' zijn zuivere klasse zien. Vele moderne zangers laten te overdreven hun 'oehs' en 'aahhs' en andersoortige (oer)kreten horen, meestal niet helemaal geplaatst. Sam Cooke geeft zijn 'oehs' en 'aahhs' een volledig passende functie in zijn nummer. In 'just for you' laat hij zien hoe. Voorts zet hij de luisteraar een beetje op het verkeerde been. Het lijkt erop dat hij gebruik maakt van achtergrondzangers. Echter, uit de info in het CD Boekje blijkt dat Sam Cooke alle zang in dit nummer op zich heeft genomen. Tot slot, ik vind het gewoon gaaf hij dat twee zanggolflijnen in het nummer heeft opgenomen: deels volgen ze elkaar op, deels komen ze bij elkaar samen. Dat hij dat als zanger heeft uitgedacht, ik vind het gewoon meesterlijk. Wat een topnummer.

Wederom een goed, warm album van Sean Rowe. Zijn bariton-stem blijft het gewoon goed doen, ondersteund door fijne composities.

Omdat hij een kleine artiest is en onafhankelijk zijn album opneemt en laat produceren, is het telkens de vraag hoe dat gaat uitpakken. Gelukkig wederom goed. Openingsnummer What are we now, mooi akkoestisch ingezet, direct langzaam opbouwend lang. Vervolgnummer To Make it Real vind ik waarschijnlijk het sterkste nummer van het album. Sem-vlot, doch de zin 'When you loose your faith' wordt telkens met de goede mooie, iets verheffende emotie gezongen, waardoor ik heerlijk in het nummer blijf hangen. Goed is het dan dat het derde nummer Little Death via het drumpatroon even breekt met de vorige twee, doch qua stijl toch mooi in het verlengde ligt. Honey in the morning heeft vlotte moderne geluidselementen in zijn singer-songwriterstijl verwerkt.

Her en der laat Sean Rowe zich weer ondersteunen door saxophoons en trompetten, om het een licht swingend gevoel mee te geven. Het tweede deel van het album is niet zwak, doch het eerste deel vind ik persoonlijk sterker. Alles bij elkaar levert Sean Rowe een evenwichtig sterk album af. Een album met muziek dat mij geruststelt. Dat is fijn.

Mooi dat er al een korte recensie over geschreven is. Rock Crown is niet hemelbestormend, doch het is zeker een verrassend goede plaat voor deze onbekende Grunge-achtige band. Dit album bevat meer rustigere nummers dan de stevigere rocknummers.

De variatie is goed. De eerste viernummers zijn rock, vlot en scherp. Needle is mooi snel gespeeld. Vanaf People Like New heeft een album een rustig middenstuk. De gitaarsolo's zijn meer ingehouden, mooi zuiver gespeeld. Gone Away, ingehouden gitaren met mooi geluid, zachter gedroomd gezongen. Hoogtepunt vind ik het prachtige akoestiche Times Like These. Schitterende opbouw, intiem gehouden, minimaal licht versnellend naar het einde toe. I could be wrong krijgt door het gebruik van een trompet een prachtig warme sfeer mee. Players Piano is weer een vrolijke pianotokkelende sneller gespeeld nummers die de benen licht doet swingen.

Harde rock is het niet. Zachte rock is het ook niet. De balans is hoog. Een album dat me eigenlijk van begin tot eind niet verveelt.

Een speciaal album, vooral als we het album in de tijd plaatsen. Anno 2021 is het niet zo sensationeel als een popmodrockband de helft van het album vorm geeft in de vorm van een soort sprookje. Destijds in 1968 is het behoorlijk baanbrekend geweest.

De zogenoemde A-kant: een zeer sterk deel met nummers die allemaal als singel zouden kunnen fungeren. Instrumentaal opener Ogden's Nut Gone Flake kan gewoon nog steeds als opkomstmuziek worden gebruikt. Het zeer sterke Afterglow opent zacht akkoestisch, om dan even stevig elektrisch te gaan, gevolgd door lekkere wisselingen. Het galmende Long agos (...) blijf ik een heerlijk nummer vinden. Sowieso de break vanuit Afterglow naar Long agos doet het al goed, verder is het zachter spelen en weer voller terugkomen in het nummer een mooi effect. Rene blijft een glimlachend brengend nummer. Het plezier in de zang is zo overduidelijk hoorbaar, top. Song of a Baker is de rockknaller met de heerlijke gitaarsolo, gevolgd door het feestende Lazy Sunday.

De B-kant heeft inderdaad iets minder muziek doordat er een verteller is. Echter, de muziek die er is, is heerlijk. Zo is het vlot rockende Rolling Over gewoonweg te kort, die had langer mogen zijn.

Een bijzonder en gedurf album. Anno 2021 is daar met terugwerkende kracht heel makkelijk vanuit een luie stoel inclusief 50 jaar kennis van de popmuziek over te oordelen. Maar als ik probeer te verplaatsen naar de stand van de muziek van 1968, hoe creatief het proces toen was: hulde voor dit album.

Een vrolijk, rockend soms rammelend en beetje schel klinkend debuut. De band speelt snel, heeft de tempo erin, waardoor de nummers elkaar snel opvolgen. Het is een 'druk' album. Wel vind ik dat het soms iets te schel klinkt, waardoor ik het iets minder prettig vind om naar te luisteren. Het maakt dat ik het album niet zo vaak opzet. Tijdens werk leidt het te vaak af, en op de achtergrond bij het lezen van een boek past het album minder goed.

De nummers zijn een mix van een soulcover, eigen nummers en voor de band geveschreven nummers, met daarin de blauwbruk voor de zogenoemde Mod-muziek. Shake is een rockende cover van Sam Cooke, in tempo goed gevolgd door het best aanstekelijke Come On Childeren. You Need Loving, dat is inderdaad de overduidelijke blauwdruk voor Led Zeppelin's Whole Lotta Love. En ja, Sha la la lee, wie wordt daar niet vrolijk van. Een van de leukste en opwekkendste nummers in de geschiedenis van de popmuziek. De tekst aanstekelijk, maar de ritme en de muziek dubbel aanstekelijk, met als feestende climax het einde, vooral als ze het bijna verontwaardigd lijken te zingen. Aanstekelijk!

Ik werd weer mooi getriggerd doordat er recensie werd geplaatst. Ook ik heb het album van direct na het uitkomen. Een zeer mooi en erg warm album, min of meer aangeschaft op basis van het zeer sterke Alcoholic.

Destijds neergezet als goede tegenhanger van Coldplay, dat heeft de band niet helemaal kunnen waarmaken. Dat hindert niet, hun debuut is nu eenmaal zeer goed. Wat ik wel telkens merk dat mijn aandacht bij de eerste vier - vijf nummers zeer goed wordt vastgehouden, dan gestaag lijkt te verslappen om bij Love is here vol terug te keren. Zanger James Walsh heeft een bijzondere manier van zingen, in het middengedeelte van het album heeft het net iets te veel van 'oo wee mij, ik ben zo zielig'-gehalte. Gelukkig staat daar krachtige zang bij andere nummers tegenover.

Een prettige openener, gevolgd door een vlot klinkend Poor Misguided Fool. Alcoholic was destijds de singel. Een steengoed nummer: rustig begin, sterke versnelling, krachtige tekst en de nodige drama. Een nummer dat binnenkomt. She Just Wept vind ik een mooi nummer, doch door de manier van zingen klinkt het licht zielig. Dat effect trekt door naar het daaropvolgend nummer Talk her Down, waardoor bij mij het effect ontstaat van 'ja, nou weet ik het wel'. Gelukkig komen dan de drie goede sluitnummers van het album. Good Souls wordt mooi semi-swingend ingezet, welk gevoel tijdens het gehele nummer wordt behouden.

Een prachtig warm plaatje voor de herfstdagen.

Een prima rockalbum, doet het speciaal goed tijdens zonnige, warmere dagen, zoals vandaag op deze mooie zomerse 18 mei 2022. Ten opzichte van de voorgangers gaat het tempo op dit album rockerig omhoog. De muziek is iets steviger, ballads zijn er minder op te vinden. De vaart zit er in, Kelly zingt diverse nummers (Doorman, Devil, Dakota) met de broodnodige pit. Doorman kent bijvoorbeeld leuke, frisse tempowisselingen. Het nummer eindigt plots lekker strak, om in een hoofdinstemmendschuddend tempo door te gaan naar Brother. Als verhalenverteller is Kelly Jones ook mooi op dreef: Doorman heeft een duidelijke anti-racisme achtergrond.

Eerst helft van het album is sterker dan tweede helft. Bij de laatste vier nummers zwakt mijn aandacht wat af, maar dat komt eigenlijk ook door de vaart in de nummers tot en met Pedalpusher.

Best een bijzonder album. Vergeet rockende riffs, vergeet uitdijende solo's, maar welkom de sfeerachtige slaggitaar, het en der een solo, met de rustige stem van Steve Gunn. Het is niet de allerbeste zanger, in een enkel nummer lijkt hij niet helemaal de maat te houden (zo af en toe).

Waarom dan de hoge waardering? Omdat het rustige niet al te minimalistische folkrock is, waarbij het voornameljk accoustische slaggitaarwerk heerlijk ontspannend, rustig duwend door het ablum gaat. Zijn compagnon James Elkington (hij die de tweede gitaar speelt in die gave liveversie van Ancient Jules bij KEXP) zorgt met keyboards/synths voor de omlijsting, OF de ondersteurning, het is maar hoe je het beluisterd.

In Nearly there is de slaggitaar de baas in het nummer. In Morning on K Road komt na 3m30 gestaag de de strakke sologitaar opzetten, soms even fijn ondersteund door kort opstuwende strijkers, dan wel juist eventjes opboksend tegen die strijkers. Another Fade opent bijna met een beeld van gitaarspelen-bij-de-vijver-in-de-lentezon., bij 1m29 de zang. Rustig zing-vertellend, in een een hallo schuilt geen kwaard.

Het is geen album met grote uitspattingen. Steve Gunn haalt nergens fel uit, zowel niet in zang als in gitaarspel. Hij creëert een zeer subtiel, geconcentreerd, zeer atmosferisch beeld, bijna tegen het breekbare-doch-staande-intact-houdend eaan. Het is bijna bizar hoeveel kalmte dit album mij geeft. Een bijna dromerige sfeer waarbij de beide benen nuchter op de grond blijven staan. Muziek van deze moderne troubadour. Laat hem maar met meer komen.

hoei! Voor mij persoonlijk is een nieuw album van Steve Gunn eentje om daar verheugend naar uit te kijken. Daarmee loop ik het risico dat ik kan worden teleurgesteld. Gelukkig is dat laatste wederom niet het geval.

Steve Gunn doet het even totaal anders dan we gewend zijn. De samenwerking met David Moore zorgt er voor dat dit album zelfs in de hoek van de klassieke muziek kan worden geplaatst. Vergeet de gave rockende gitaarrif van 'ancient jules'. Hier is een album waar tegen het minimalistische aan de klassieke accoustische gitaar samenspeelt met de zachte pianoklanken.

Let the moon be a planet is meditatief. Voor de rockliefhebbers die even flink te keer willen gaan, die hoeven dit album niet op te zetten. Zij die een heerlijke ontspannen album op de achtergrond willen hebben, zet deze op. Een album waarop niet gezongen wordt, acht instrumentale nummers. Een album dat bij het beluisteren je stil maakt en in alle rust over jezelf en je keuzes laat nadenken. Een album dat je gedachten laat wegdrijven. Supersubtiel.

Aan het begin van 2021 via altcountry.nl getipt over dit album. Omschreven als "Zin in weer iets heel anders? Iets bijzonders, maar wel degelijk een loot aan de americanaboom? En iets heel moois?"

Steppe-achtige of droge toendra-achtige sfeerbeelden ontstaan bij dit ontspannen album. Een zeer sferige opener via Last Exit wordt ik al luisteraar mooi meegenomen op een tocht. Het nummer heeft diverse leuke elementjes en toevoegingen, de zang is mooi rustig, het gitaargeluid mooi zuiver. Dat zuivere geluid trekt zich door op het hele album. Crying lijkt dan wat droog, met de wat zwaardere drum/bas sound aangevuld met gefluit en her en der korte piano/keyboardloopjes, als opvulling in het nummer. Doch het is een prima intermezzo op weg naar het fijne White Sands. Een strak glijdend uptempo nummer. Het lijkt Aziatisch te beginnen, licht mystiek, doch vlot komt een fijn zuiver gitaargeluid inzetten. Het hoofd begint mooi in het tempo van het nummer mee te bewegen. Het is alsof de zangeres je persoonlijk aanspreekt over wat er gaande is. De gitaarsolo is gewoon lekker.

Het licht mystieke zet zich voort in het rustigestartende instrumentale Till We Meet Again, om gaandeweg het nummer de gitaar iets nadrukkelijker scherper naar voren te laten komen. Met A Kiss for Dying lijken we zo maar in een onafhankelijke film te zijn beland, ergens redelijk ver weg in een mooi hotelletje aan een rustige, enigszins verlaten weg.

De muziek is daarmee niet baanbrekend. Maar dat hoeft ook niet altijd. Het is ook gewoon fijn een album te kunnen beluisteren, die prettig in het gehoor licht en voor een stukje ontspanning zorgt. Een album dat in mijn eindlijst van 2021 terechtkomt.