Interessant om nu te gaan zien welke ontwikkeling Marcus gaat meemaken en welke richting hij opgaat. Als ik zijn huidig album en de twee voorganger naast elkaar leg, dan is het een ontwikkeling van southern rock met hoorns naar southern rock op singer-songwriter stijl naar nu meer de bluesrock. In die zin vindt ik dat best cool: Marcus gaat een beetje keurig zijn eigen gang. Daar staat tegenover dat Young Blood qua bluesrock interssant is, maar ook in het verlengde ligt van reeds bekende bluesrock.

Ondanks de link naar reeds bekend bluesrockmuziek is het album fris en goed. Ik vindt wel dat het tweede helft van het album iets minder goed uit de verf komt. Dark Cloud en Whisper hebben iets te veel, naar mijn mening, zeurend gitaarspel. Bij die nummers is mijn belangstelling minder. Daar staat tegenover dat Hard Working Man lekkere bluesrockgitaarrif is, mede door de lichte tempowijzingingen in het nummer, dat Blood on the Tracks een mooie verwijzing naar Creedence is en dat Rescue Me een zeer fijn bluesrocknummer is. De stem van Marcus op dit album is prima.

In de breedte: een goed album. Niet baanbrekend, maar wel fris. Her en der op het album een aangename verrassing. Goed, maar niet zo goed als El Dorado.

Een mooi album, een goed debuut. Te bedenken dat eind jaren tachtig de rockmuziek wat aan het wegvallen was omda de hiphop- en de technomuziek mooi aan het opzetten was. Dat maakte dat er minder aandacht leek te zijn voor rock- en/of singersongwriters.

Wat Melissa heel mooi doet is een goede mix aan stijlen: solo-akkoestisch, band-akkoestisch en band-electrisch, waarbij ze rustige nummers en ballads afwisselt met vlotte rocknummers. Niet dat ik het album heel vaak opzet, maar van haar albums nog best vaak.

Een bijna klassieke opbouw: drie vlotte nummers, waarbij het derde Like The Way I do qua tempo het hoogst is, gevolgd door een prachtige ballad Precious Pain. Het akkoordenschema in dat nummer vind ik prachtig. Bovendien zingt ze het zeer goed. In het middenstuk van het album is er voor gekozen een rustigere sectie op te nemen. Melissa drumt zelf met de handen op de achterkant van de gitaat op het klein gehouden nummer Occasionally. Wachting You, ook een prachtige ballad, geschreven vanuit het oogpunt van een heimlijk verliefde vrouw. Met I want you sluit Melissa het album uptempo rockswingend uit.

Een mooi, goed, sterk en rockend album van Melissa. Daar waar haar eerste drie album een zachtere aanraking hebben en meer akkoestisch geörrienteerd zijn, maakt Melissa hier een stap naar een veel meer rockend geluid. Daar waar de voorganger Never Enough spreekwoordelijk meer 'zacht' aanvoelt, is dat op Yes I Am niet zo. De drums komen steviger naar voren, de electrische gitaar is prominenter aanwezig waarbij de gitarist voldoende ruimte krijgt om al steunend op Melissa haar slagritmes zijn solo's te spelen.

Sterk punt vind ik de aaneensluiting van de nummers. Het eerste tot en met vijfde nummers sluiten heel goed op elkaar aan, doch niet zoals je bij een concept album vaak hoort. Silent Legacy is mijn grote favoriet, een ontzettend sterk nummer over het opkomen van vrouw-zijn. (Ik meende te herinneren dat het ging over ver haal over kindermisbruik, maar de songtekst lezend lijkt dat wat minder). Mooie opbouw, mooie versnelling, verrassende vertraging om toch nog in de versnelling te komen. De wijze waarop dan I will never be the same het geruststellend gebaar erna symbolisch weergeeft.

Ik heb het album weer opstaan. Het valt op hoe goed het in elkaar steekt. De zang met passie, met kracht en waar nodig ingehouden of geruststellend.

Een ******* goed rock album. Een album dat behoorlijk uitgebalanceerd is, met naar mijn mening goed doordachte rockende en (soft)rockballad nummers. Met een zangeres die heel goed bij stem is.

Het album opent stevig met twee nummers die redelijk in elkaars verlengde liggen. Een recht-toe-recht-aan drumritme maakt je dan alert op het vervolg. Blijft het zo? Wordt het anders? Des te fijner dat Nowhere to Go dan aanvoelt als een verzachtend balsem met een prettige koersverandering. An Usual Kiss: heel fijn hoe dit 'suspense'-nummer fijne ritmewisselingen heeft en een fijne uitluidende gitaarsolo. I could have been you: Het opent traag, doch bij het refrein komen de soms vinnige uithalen. Is het woede? Is het ontstentenis? Is het passie? Gaaf hoe het nummer dan al fluitend eindigd. Wat gaandeweg het afspelen steeds meer opvalt: de balans en gevarieerdheid tussen de nummers, waardoor ik dit album uiteindelijk als haar beste beschouw.

Change is een erg goed vlot rocknummer, een van de beste uit haar catalogus. Fijn gitaarspel. Met name de tekst is goed met een fijne twist in het refrein. "And so it goes/This too shall pass away/It cuts so strange/The only thing that stays the same/Is change". Ik denk dan vaak aan het zinnetje "Hoe hard moet ik lopen om niet bij je stil hoeven te staan" van Van Dik Hout.

Gek genoeg een album dat ik niet heel vaak luister. Maar als ik het luister, valt me telkens de sterkte op.

Een geweldig album. Als tiener de LP in de platenkast van mijn vader ontdekt. Vanaf de eerste luisterbeurt onder de indruk. En om het album beter te begrijpen, is het handig om enige achtergrond van het album te weten. Daarnaast is het ook erg nuttig om de informatie in het CD-boekje te lezen.

Oorspronkelijk was het helemaal niet de bedoeling dat Stills op het album zou meespelen. Het verklaart waarom de 'b-kant' uit alleen maar covers bestaat. Het was de bedoeling dat tijdens de geboekte dagen gitarist Bloomfield en organist Kooper een soort jamsessie zou gaan spelen. Omdat Bloomfield steeds vaker last had van bijwerkingen van zijn drugsverslaving en acute insomnia kreeg, kon hij de tweede dag niet spelen. Vandaar dat haastig Stills werd opgetrommeld.

Qua gitaarspel: Bloomfield lijkt zijn beste spel op dit album te hebben gezet. Zuiver, krachtig en op een of andere manier zeer geconcentreerd gespeeld. Het tweede nummer Stop vind ik daar een prachtig krachtig voorbeeld van. Wanneer ik goed naar het nummer luister valt mij de intense controle op. Het is alsof Bloomfield de strakkere bluesschema's even van zich af kan schudden om in iets meer vrije stijl te kunnen spelen. De eerste twee minuten: wat sterk! De mix aan covers en eigen nummers op de A-side, waarin ook nog eens een mix aan rock, blues en jazz ineen lijkt plaats te vinden, is gewoonweg heerlijk. His Model Majesty is daar ook weer een mooi voorbeeld van. Ik ben geen jazzliefhebber, maar de verwerking van die stijl in dit album is top. Bloomfield is niet mijn favoriete gitarist, maar zijn gitaarspel in deze nummers is fantastisch.

Alhoewel ik een groter liefhebber van Stills zijn werk, vind ik toch de B-kant net iets minder. Doch het fijne is dat de covers een verrassende aanraking krijgen. MInder jazz, wel meer vrije vorm stijl. Top dat later de hoornsecties zijn toegevoegd. Zonder de hoorns vind ik Season of the Witch (maar ook Albert's Shuffle) kaler overkomen. En zo is het You don't love me een soort half psychadelische slepende versie. Te bedenken dat Peter Green het nummer via A Hard Road van John Mayall's Bluesbreakers weer onder de aandacht van de blues liefhebbers had gebracht.

Super Sessions: het is het startpunt voor later 'supersessies in de bluesrock en popmuziekwereld.

Een voor mij bijna magisch album. Het zou zo maar kunnen zijn dat dit album mijn introductie in de muziek van Mike Oldfield is geweest. Ik zal rond de 10 jaar geweest dat mijn ouders dit album regelmatig opzette.

Crisis is een niet gedateerd album, het is zelfs een bijna tijdloos album. Uit de achtergrondinformatie maak ik op dat het een soort jubileum ter-ere-van 10 jaar Tubular Bells is geweest. De muziek zelf, ik vind het heerlijk. Daar waar sommigen openingsnummer Crises bombastisch en/of gedateerd vinden, geniet ik met volle teugen van de variaties binnen dit nummer. In de eerste sectie spelen de gitaren de hoofdrol, elkaar sterk opstuwend, de middensecties is voor de keyboards, in de eindsectie is het de drumritmepatroon van Simon Phillips die de hoofdrol opeist. Fans van de albums van Motorpsycho vanaf het jaar 2008 zullen herkennen waar die band onder andere de inspiratie vandaan hebben gehaald.

De zogenoemde B-kant is meer de singelsectie. Met Moonlight Shadow schrijft Mike Oldfield zijn wereldhit, altijd mooi meegenomen. Zelfs nu nog is te horen het sterk dit poprocknummer is. Taurus 3 is een kort, zeer vlot en sterk intstrumentaal nummer, waarbij Mike Oldfield zijn gitaarbeheersing goed laat horen. Met Shadow on the Wall schrijft Mike een krachtige ode aan de Poolse arbeiders van de Solidarnosc-beweging, geïnspireerd door o.a. de gebeurtenissen in Gdansk.

Met dit album laat Mike Oldfield zien dat hij het componeren van zowel de uitgesponnen nummers als van compacte singels goed beheerst. Een van mijn persoonlijke favorieten van Mike Oldfield.

Een bijzonder fraai album. Wat wel eens vergeten wordt: alle geluiden zijn met de gitaar gemaakt. Dus ook de drumgeluiden in een aantal nummers zijn zwaar aangezette gitaargeluiden. Zet de koptelefoon maar eens op, volume meer omhoog en focus je eens op de drumgeluiden: wat je hoort is gitaarwerk. En probeer dan eens voor te stellen hoe een componist zo het idee is gekomen, het uitbedacht heeft en ook nog zelf uitgevoerd heeft. We kunnen dus zeggen dat Guitars 100% een gitaaralbum is. Dat maken we niet zo vaak mee.

De diversiteit in de nummers is aanwezig. Klassiek gitaar, akkoestisch gitaar, verschillende elektrische gitaren, basgitaar: Mike Oldfield brengt naar mijn mening mooie gevarieerde instrumentale nummers ten gehore. Muse is de zachte opener. Cochise een rustigere tempoversnelle. B. Blues is Mike zijn ode aan wijlen bluesgitarist B.B. King. Four Winds een stuk dat uit vier onderdelen beslaat. Out of Mind het nummer met de verrassende up tempo rock wending.

Guitars: een album voor liefhebbers voor het fijnere gitaarwerk.

Een mooi album met meerdere gezichten, hetgeen ook tot een mooie variatie aan oordelen oplevert. Het is voor Mike Oldfield niet makkelijk geweest: een nieuw album componeren, terwijl je debuutalbum hoog in de hitlijsten staat. En dan is hij destijds nog maar 18 jaren jong. We vergeten het nog wel eens.

Deel 1 vind ik prachtig. Samenhangend, soms mystiek, sprankelend, richting het einde inderdaad pastoraal-achtig door het gebruik van een (kerk)koor en de Tubullar Bells. Wel heel mooi in evenwicht, waarbij de overgangen tussen de delen zo subtiel gaan dat het inderdaad eigenlijk gewoon één nummer is. Deels 2 begint onstpannend, mooi hoe de akkoestische gitaar komt inzetten. Op het moment dat het iets te 'soft' lijkt te worden, komt mooi de wisseling naar de keyboards, om stapsgewijs de opmaat te maken naar een steviger deel. De heftige ruwe elektrische gitaaarsectie vind ik zelf niet helemaal passend en gaat naar mijn smaak iets te lang door. Doch zij die van de meer experimentele ruigere symforock houden zijn juist hier op zijn plek. En dat maakt het album stiekum ook zo mooi: vele symforockliefhebbers kunnen vele favoriete passages in Part One en Part Two terugvinden.

Een heerlijk nagenoeg instrumentaal album, waarop Mike Oldfield prachtig gebruik maakt van reperterende patronen of repeterende maten. Als ik goed tel, is het telkens acht maal een patroon repeteren, om dan naar een aansluitdende maat over te gaan. Echter, binnen die acht maal In Part One is bijv. de overgang van de repeterende zang 'Diana Luna Lucina/ naar het fluit gedeelde, ondersteund door het strijkorkest heerlijk vormgegeven.

Die repeteerheid zal niet bij iedereen even goed in de smaak vallen. Sommmigen zien graag meer variatie, voor mij en anderen geeft het juist een stukje rust. Waar ik zelf op 'kik', zijn de telkens subtiele veranderingen die hij in de maat of in de toon van de instrumenten aanbrengt. Ondanks dat een maat hetzelfde klinkt, is die maat een halve minuut later telkens al gewijzigd.

Mooi vind ik het dan dat hij 72 minuten orchestraal symfonische rock weet te componeren, waarbij de thema's in de vier delen toch goed bij elkaar aansluiten. Zo heeft Part Two een ander ritme, doch door bij de start de blokfluit en de golvende synthesizer te gebruiken, volgt het heel mooi op Part one. De verandering in het nummer komt mooi tot stand via sprookjesachtige melodie vlot gevolgd door een mooie scherpe gitaar vanuit de verte.

Het gave is dan ook dat Mike Oldfield Keltische thema's verwerkt zonder oubollig te klinken. Hij weet met Incantations een eigentijds album te maken, dat nu in 2021 nog steeds krachtig overeind staat. Ik heb geen gevoel van gedateerdheid bij dit album. Het is een van mijn favoriete Mike Oldfield albums, eentje die ik vaak opzet.

Een sterk, fris klinkend album van Mike Oldfield, met name omdat hij het 'aandurft' om de A-kant van de LP met een soort pakkende gitaargeorienteerde suite te komen en vooral omdat hij de B-kant vult met korte, bijna singelachtige nummers. In die zin is dat destijds niet helemaal in dank afgenomen. Want ja, Mike Oldfield kennen we van langere nummers, dus dan moet dat hij blijven doen. Stel je voor dat hij afwijkt van hetgeen de mensen verwachten. Ik heb daar niet zo veel mee. Ikzelf stel het op prijs dat een artiest wat anders doet dan dat we gewend zijn.

Muzikaal is het gewoon sterk. De Platinum Part One - Part Four sectie is sterke, stuwende symfonische, melodische gitaarrock. Mike pakt mooie gitaarloopjes, laat het wederom niet bij één gitaar en houdt goed de variatie binnen het thema erin. Airborn begint nog met een redelijk nadrukkelijke keyboard loopje, vlot komt de slaggitaar erin, waarna de tweede gitaar qua slag en geluid het samend met de derde gitaar goed overneemt. Het herhalende effect in de gitaarloopjes werkt voor mij heerlijk, telkens lijkt er naar een soort eindpuntje te worden toegewerkt, die onmiddelijk wordt overgenomen door een licht veranderd ritme. Ondertussen blijft de keyboard het ritme doorsturwen.

De B-kant, ik heb er geen problemen mee. Woodhenge is mysterieus, Into Wonderland wordt redelijk gezongen, de zangeres zit wel tegen het licht zeurderige aan. Punkadidle mag met een knipoog worden beluisterd. I got Rhtyhm is gewoon een mooie, geslaagde cover. Dat menig Oldfield fan het niet helemaal kan hebben dat er een jaren twintig jazz nummer wordt gecoverd, dat is dan zo. De zangeres zingt het nummer met de nodige emotie, Oldfield houdt het nummer rustig en ingetogen. Ik mag graag naar dit nummer luisteren.

Platinum is een gevarieerde symforockplaat, waarmee hij laat zien lange nummers prima te kunnen combineren met korte nummers.

Ik heb vele albums van Mike Oldfield in bezit, heel mooi 'aangestoken' door mijn ouders. Deze 'Songs of Distant Earth' is geen baanbrekend album. Dat hoeft ook niet. Wat het zeker wel is, is een mooi ontspannen, bijna volledig instrumentaal New Age achtig album. Het is een album die ik in een jaar regelmatig opzet, wanneer ik voor mijn werk rustigere, ontspannen muziek op de achtergrond kan gebruiken. Dat sommigen dit album hoog aanschrijven, kan ik best begrijpen.

De muziek: Binnen de 'mellow'-sfeer is er toch de nodige variatie. Zelfs Schotse doedelzakken komen er in terug, direct gevolgd door een zachtere pianomelodielijn. Het luistert ontspannen weg, heeft mooie overgangen, zoals bijvoorbeeld de brug naar het fijne Only Time will Tell. De korte afsluiter vind ik heerlijke: Met Afrikaanse samenzang wordt het album optimistisch afgesloten.

Persoonlijk beschouw ik Mike Oldfield als een van de ultieme modern-klassiek componisten. Ondanks het ontbreken van een orkest op dit album, past het album mooi in het rijtje.

hmm. Dit album kan mij wat minder bekoren. En dat kan gebeuren, als ik kijk naar de hoge kwaliteit aan albums die ze in de afgelopen 14 jaren hebben uitgebracht. Dan komt er bij iedere fan een keer een moment dat er toch een album komt die iets minder is. Het vorige album Kingdom of Oblivion vind ik dat wat moeilijker in te schatten, omdat dat album iets te veel weg heeft van overblijfsels en vreemde stiltenummers. Ancient Astronauts: Chariot of the sun is een topnummer, prachtig stijlvol ritmisch repeterend opgebouwd. Doch het openingsnummer The Ladder is redelijk. Maar ook ik kan er niet zo veel mee, blijft niet hangen. The flower of awerness is goed bedoeld, doch levert stilte op. Met de opkomende vraag: waarom staat het nummer eigenlijk op het album. Alhoewel ik van het nodige gitaargeweld houd, zorgen de licht krijsende gitaargeluiden in Mona Liza er voor dat ik dat nummer redelijk vlot doorskip, om dan wel bij het klapstuk uit te komen.

Wat een heerlijk album. Eentje die ik pas later heb mogen ontdekken, omdat ik relatief laat in de muziek van Motorpsycho ben gestapt. Een aantal jaren was het fijne Still Life with Eggplant het enige album dat ik goed kende. Het zal zijn dat ik in 2019 vlot achter elkaar de albums van Motorpsycho ging beluisteren, vooral getriggerd door Little Lucid Moments en later.

De eerste luisterbeurten kwamen bij mij niet helemaal binnen. Maar dat zal vooral komen doordat ik het album op mijn werk luisterde. Alsdan had ik niet altijd de volle aandacht erbij. Na aanschaf van de CD was het feest. Rock/progrock/symforock in de breedste zin des woords, vrije-stijl elementen vanuit de Jazzscene gedachte, ouderwetse stevige rock, het komt allemaal terug op dit album. Puik gitaarwerk.

De gitaarrif met zang op meerdere lijnen op The Bombproof Roll and Beyond is heerlijk stuwend. Ik vind zelfs de drumsolo licht storend, omdat die net iets te lang duurt. Des te mooier dat de band op het eind van het nummer terugkeert naar de rif en de meerstemmige zang.

Wat kan ik zeggen over het zeer gevarieerde: Gullible's Travails Pt. I-IV? Als er een nummer is dat kan fungeren als muzikale weergave van een orgasme, dan komt dit nummer in aanmerking. Superfijne gitaarrifs, heerlijke stuwing, waanzinnig fijn opgebouwd naar de climax.

Little Lucid Moments, Heavy Metal Fruit en The Tower lijken daarmee mijn drie favoriete Motorpsychoalbums te zijn. Waarbij ik vermoedelijk Heavy Metal Fruit op nr. 1 heb staan.

Prima, prima, prima. Een lekker, rustiger gehouden en uitgebalanceerd album. Dat heeft hun side-kick, mede-live-optredend-gitarist en producer-van-dit-album Reine Fiske zeer goed gedaan. Als ik de korte verhalen achter het album goed begrijp, hadden de heren Ryan en Saether de nodige losse stukjes muziek klaar liggen, waarmee ze aan de slag zijn gegaan. Hun Noorse steun Rein Fiske heeft er vervolgens een goed geheel van gemaakt.

De vergelijking die bij mij te binnenschiet is die van Led Zeppelin III, zoals dat album in het oeuvre van Led Zeppelin ligt. Een stijlbreuk na twee stevige albums, doch passend bij de band. Dat geldt m.i. ook voor Yay!. Daar waar de band vanaf Little Lucid Moments de nodige mix aan rock/hardrock/symforock/pop in de albums verwerkte, is Yay! veel meer akoestisch georiënteerd. En dat doen ze goed. Na het album eerst digitaal te hebben geluisterd, ben ik vlot overstag gegaan en heb ik het album gekocht. Ik heb het album bijna elke dag opstaan, omdat het een ontspannen, maar dus vooral uitgebelanceerd album. De samenhang tussen de nummers is goed, inderdaad is Hotel Daedalus het meest bombastische nummer van het album. Maar nog steeds een lekker, goed nummer. Knap, hoe Motorpsycho dat voor elkaar weet te krijgen. Ik geniet er van.