Als tiener op de middelbare school de opkomst van Oasis meegemaakt. In eerste instantie ging het langs me heen, om later te beseffen dat Oasis met dit album voor de zeer frisse wind in de rock ('n roll) muziek zorgde.

Met de kennis van nu is het heel makkelijk om het album af te doen al redelijk of wat dan ook. Wanneer ik het album weer in de tijdsgeest plaats en kijk naar wat destijds de reguliere muziek was (dansbare hiphop, house, dance), dan gaan de wenkbrauwen positief omhoog. Nu zijn we helemaal gewend aan de stem van Liam, destijds was het de frisse wind die zeer gewenst was. Nu zijn we gewend aan de gitaarrifs van Noel, destijds was het het een ware rockfeest.

Het album staat nog steeds. Vind ik wel dat het tweede deel (vanaf Bring it on Down) minder sterk is dan het eerste deel. Kan ik ook zeggen dat ik het eerste deel van het album reterocksterk vind. Ook nu nog gaat de volumeknop automatisch omhoog bij Live Forever en bij Up in the Sky. Het gave gevoel? Dat het soms rammelt, maar zeer passend rammelt!

Rauw, rammelend, ruig, rock 'n roll in een zeer fris jasje. Een prima album.

Jaarlijks in de zomermaanden luister ik dit album. Ik blijf het een zeer verfrissend, voor britrock gevarieerd album vinden. Vooral na de wat langdradige voorganger. Mij verveelt dit album niet. Een mooie mengeling van up-tempo nummers als het fijne Fuckin' in the Bushes of de stadionrocker I Can see a liar, afgewisseld met rustigere nummers als Gas Panic of Who feels love. Een album waar op een goede manier gebruik wordt gemaakt van het vullend achtergrond effect van een melotron. Een album waarop Noel Gallagher bijna alle instrumenten bespeelt, behalve de drum. Een album waarop Liam weer heel goed bij zang is.

Een heerlijke bluesrockplaat, waarbij de Engelse Bluesboom prachtig vermengd met de traditionele Chicago Blues. Het eindproduct is een strak, niet standaard bluesrockplaat. Pianist Otis Spann neemt de zang voor zijn rekening, zijn enthousiasme klinkt door in zijn stem. Ritmesectie is S.P. Leary en John McVie, Mick Fleetwood keek met plezier vanachter de knoppen toe. Zowel Peter Green als Danny Kirwan nemen de gitaarsolo's voor hun rekening, het knappe is dat ze op dit album moeilijk van elkaar te scheiden zijn.

Openingsnummer "My love depends on you" blijft een strakke, frisse opener. De opbouw van het nummer naar de gitaarsolo blijft ontzettend lekker. Licht gestaag gaat het tempo omhoog, de gitaarsolo van Green vloeit er letterlijk uit voort. De drums in "Walkin": volume omhoog! De hoge kwaliteit gaat het hele album door. Op het einde mag ik soms weer even op adem komen vanwege het strakke hoge kwaliteit van met name het gitaarspel. Heerlijk.