Ik denk dat bij we bij dit album best een buiging voor Walter Trout mogen maken. Niet iedere blues of bluesrockliefhebber is gecharmeerd van zijn stijl. Doch wanneer iemand nagenoeg letterlijk de dood in de ogen heeft gekeken, volledig weet te herstellen na een succesvolle nieroperatie, opnieuw moet leren gitaarspelen en dan zijn belevenissen in muziek verwoord zoals in dit album Battle Scars, dan verdien je gewoon respect.

In deze eeuw heeft Trout naar mijn mening een aantal in kwaliteit wisselende albums gemaakt, waardoor de belangstelling telkens leek te vervagen. Doch telkens kwam er toch weer eens een zeer sterk, fris album naar voren. Zo ook met Battle Scars. Het rockende openingsnummers Almost Gone is direct een van zijn beste nummers die hij geschreven heeft. Een tegen het rock 'n roll aan schurende gitaarrif met een duidelijke tekst: bijna was ik er niet meer. In de eerste nummers van het album neemt Trout de luisteraar via rockende, indringende (Omaha) en licht aangrijpende (Please take me home) nummers mee in zijn bijna-doodervaring.

Tegen het eind van het album komen er een paar nummers die iets te veel leentje-buur hebben van eigen nummers van eerdere albums. Echter, in zijn totaliteit heeft Trout een bluesrockalbum afgeleverd om even "U" tegen te zeggen. Het is een van zijn beste werken. Respect voor iemand die er bijna niet meer zou zijn.

Dus, Walter Trout heeft een nieuw album.
Je zou denken dat iemand op zijn leeftijd (70+) wel eens uitgedacht zou zijn.
Je zou denken dat iemand met zo'n werkethiek (30+ albums) wel eens uitgedacht zou zijn.
Je zou denken dat iemand met zoveel concerten per jaar wel eens uitgedacht zou zijn.
Je zou denken dat iemand met zoveel 'gedoe' in zijn leven wel eens uitgedacht zou zijn.
Je zou kunnen denken dat iemand uit de bluesrockscene wel eens uitgedacht zou zijn.
Want wat valt er nog te bedenken.
Dat zou je allemaal kunnen denken.

Poeh. Broken is gewoon opnieuw een sterk album van Walter Trout. Ik schrijf dit een klein beetje hoofdschuddend, uit bewondering. De klasse is namelijk dat het overduidelijk een Trout-album is, zonder dat het kopie van eerdere albums of van eerder nummers is, doch zeker herkenbaar in de Trout-gitaarstijl.

Wat ik persoonlijk prettig vind: Trout speelt (iets) minder snel dan zo'n 10+ jaren geleden, dat vind ik zijn muziek ten goede komen. Voor mij als niet-muzikant klinkt het dan meer gecontroleerder.

De muziek is gevarieerd. Herkenbaar Trout, doch zekers met de nodige frisheid. Hij is nog steeds goed bij stem, weet zijn gitaar nog altijd goed te bespelen. De openingsakkoorden van openingsnummer Broken doen vreemd aan, doch dan wordt het nummer echt ingezet. Een gecontroleerde niet-standaard bluesballad gezonden met Beth Hart. Turn and walk Away, als ik het goed hoor maakt hij gebruik van de Dobro, om even later electrisch aan te vullen. Een countryblues stijl, met subtiele wisselingen. Instrumentaal nummer Love of my life doet me denken aan een zeer fijne samensmelting van de instrumentale nummers van zijn naar mijn mening beste werk Positive Beale street. Het slotnummer Falls Apart heeft naast de keyboards ook een Omnichord. Een zeer warm, klankrijk aanvullend gitaargeluid, waardoor ik aan Sanjay van het album "Outsider" moet denken, terwijl het geen copy daarvan is.

Tenslotte, speciale aandacht voor het nummer Heaven or Hell. Persoonlijk vind ik dit nu al een van zijn beste nummers uit zijn catalogus. Fantastisch, bijna fenomenaal hoe dit rocknummer in elkaar steekt: een mysterieus begin, een soort toekomstkijker/ziener als spreker opvoeren, een krachtige manier van vertellend zingen of zingend vertellen, een drijvende drummer, een stuwende basrif, een gitaarrif om 'u' tegen te zeggen, een net-niet hardrockritme, een passie, een kracht, een statement, een gitaarsolo die eerst in een melodiestand staat, om dan over te gaan in een vuurstand. "We get what we deserve" zingen ze in koor. Nou, wij hebben gekregen het album 'Broken'.

Tja. Hij blijft heerlijk, dit live album. Na lange tijd zet ik 'm weer op, en direct zit ik met een brede glimlach op mijn gezicht. Dat komt vooral voor de Deense aankondiging, gevolgd door het inzetten van een vurige Dust my Broom.

Pure bluesliefhebbers hebben het niet zo op Walter Trout. Voor mij was het een verademing: een action-jackson gitaarspeler, die met 100% passie en energie zijn liveoptredens verzorgde. Een waardige opvolger van Stevie Ray Vaughan, die ik weer de opvolger van Rory Gallagher beschouwde.

Dit album 'no more fish jokes' is daar een heel goed voorbeeld van. Een wisseling van snelle, bluesrocknummer (Dust my broom, False Alarm, Prisoner of a dream) afgewisseld met rustigere nummers (If you just try, Girl from the north country) of bluesrock met enige popinvloeden (Life in tje jungle, motivation of love). Met 70 minuten: waar voor je geld. Als je muzikaal een peper in je bibs nodig hebt, gebruik dan dit album.

Trout zijn versie van Girl form the north country is prachtig. Hij speelt het behoorlijk ingetogen, en zingt vooral het nummer goed.

Waarschijnlijk mijn favoriete Walter Trout album, omdat naar mijn mening het album mooi in evenwicht is en afwijkt van het standaard bluesrock werk. Het album is in Memphis zelf opgenomen, het lijkt er op dat dat aan de kwaliteit van het album heeft meegeholpen. Wanneer ik 'Beale' vergelijk met zijn voorgangers, valt mij op dat het album meer afwijkt. Wanneer ik 'Beale' vergelijk met zijn latere albums, herken ik dat bepaalde nummers zijn 'geïnspireerde' door het Beale-album.

Opener 'Got a broken heart' is niet de standaard solo-opener, doch eentje met een frisse opbouw. 'Obstacles in a way' heeft mooie variaties, waarin ook een hele leuke overbrugging in een van zangzinnen zit: trout breekt het woord obstacles in het midden. 'One One street', een heerlijke duwende rocker. Marie's Mood het mooie instrumentale nummer dat zijn eigen Trout stijl heeft meegekregen. Hardtime blues: stevige bluesrock die door de opbouw in de gitaarsolo afwijkt van zijn stevige bluesrocknummers die Trout eerder heeft geschreven. De prachtige, hoog gezongen Song for a wanderer, geschreven voor zijn broer, na jaren niet met zijn broer te hebben gesproken. En het prachtige, zachte, strelende 'boo'.

De variatie, de stijl, de invloeden: Met 'beale' heeft Trout een album afgeleverd die afwijkt van het standaard bluesrockrepetoire. Een album waar hij zeer goed werk aflevert.

Net weer opgezet, wat een heerlijke countryrock album. De special edition is er een om in het rootsrockgenre te koesteren: een tweede CD vol met alternatieve opnames, leuke covers en niet eerder uitgebrachte nummers.

Het basisalbum zelf: een zeer goede mix aan rustige en rockerige nummers. Inn town is een langzame opener die gestaan op gang komt. Excuse me While I break my onw Heart tonight zorgt voor een lichte versnelling in het tempo, het daaropvolgende Yesterday's News knalt er met lichte punkelementen op los, om in het opvolgende 16 Days rustig kalm te zijn. Everything I do lijkt een zeurderig standaard liefdesliedje, doch bij mij raakt het de juiste toon: goed gezongen, leuk gitaarspel. Afsluiter Not Home Anymore: lichte donkere ondertoon, beetje spannend en lekkere opbouw, om naar een soort climax toe te werken.

Ik vind het album een topper binnen de rootsrock/altcountrygenre. Niet te hard, niet te soft. Rockelementen en balads, gevarieerd en niet eentonig. Een album dat een hele mooie balans heeft.

Een verzamelbox die heel goed het driedaagse festival uit 1969 weergeeft. Bij het uitkomen van deze box in 1994 was het onverwacht dat bijvoorbeeld nummers van Creedence Clearwater Revival verschenen. Destijds was het voor velen een verrassing dat CCR ook op woodstock had opgetreden.

Voor zover ik kan beoordelen is deze 4cd box gewoon een zeer goede selectie. Dat individueel bekeken er soms sprake kan zijn van een gemis, dat is te begrijpen: De een mist bepaalde nummers, de ander mist toch The Grateful Dead. Persoonlijk mis ik het prachtige ingetogen nummer van Richie Havens I can't make it anymore , te zien en te horen in de (DVD)documentaire van 1994.

Woodstock 1969 is een bijzonder festival gebleken. Dat het achteraf een financieel succes is geworden, is puur gekomen door het uitbrengen van de film en het uitbrengen van de 3LP. De collectie op deze 25-jarige jubileum box doet daarmee recht aan het festival: een ieder vindt er zijn fijne en minder fijne nummers tussen. De een vindt de openingsdag minder, de ander zal de slotdag wat minder vinden. Zelf gniffel ik nog steeds om het stoned-optreden van Arlo Guthrie, op de DVD bijna hilarisch.

Pareltjes vind ik de keuze voor CCR en Paul Butterfield Blues Band en Joe Cocker zijn versie van Let's go get stoned. Ten Years After, deze versie is de klassieker. Doch later voor gitarist Alvin Lee een soort last bij een live-optreden.

Deze box; niet dat ik 'maandelijks opzet, maar het is een tijdloze weegave van een uniek festival.