Gewoon een mooi album van Israel Nash. Tekstueel een tikje bijzonder, omdat hij op dit album delen van zijn familiegeschiedenis in de teksten heeft verwerkt. Zo is in het nummer Ozarker te horen hoe zijn overgrootouders elkaar ontmoet hebben.

Muzikaal is het fijn, zeer prettig in het gehoor. Baanbrekend is het niet, wel goed gespeeld, goed gezongen en goed geproduceerd. Elementen van rootsrockmuziek zijn vermengd elementen 'cosmic rock' en popmuziek. Echter, de invloeden van het 'cosmische' zijn minder prominent dan op zijn albums 'Rain Plans' en 'Silver Season'. De productie is goed, met de kanttekening dat het album ook iets meer scherpe kantjes had mogen hebben. Daar waar voorganger Topaz gaandeweg het album een klein beetje inzakt, is dat bij Ozarker niet het geval. De eerste drie nummers 'Can't Stop' (lekkere opener), 'Roman Candle' en Ozarker komen direct goed binnen met één lichte kanttekening. Ze liggen een tikje te veel in elkaars verlengde. Dit komt o.a. door het gebruikte drumgeluid- en ritme in combinatie met het geluid van gitarist Roush.

De zang van Israel Nash is weer goed. Curtis Roush van de cosmicspacerock band 'Bright light social hour' verzorgt op het album de fijne solo- en elektrische gitaarpartijen. Ondanks dat het langste nummer van het album 5m16 sec aantikt en er dus geen uitgesponnen nummers zijn, krijgt Roush op het album voldoende ruimte om compacte, goede solo's te spelen. Gitaarsolo's in dienst van het nummer, dat mag ik graag.

Gewoon een mooi album met een mix aan een paar sterke nummers en paar mindere nummers. Wellicht dat de twee sfeerige albums Rain Plains en Silver' Season het wat moeilijker maken. De verwachting kan zijn dat Nash weer zulk soort albums behoort te maken, terwijl hij zich probeert door te ontwikkelen.

De eerste helft van het album is sterk tot zeer sterk. Dividing Lines opent het album rustig, het laat zich volgen door het redelijke intieme Closer. Het derde nummer is de persoonlijke topper: de soul is toegevoegd aan de rootsrock, in Down in the Country laat Nash zijn rootsrock muziek ondersteunen door een blazerssectie met soul-insteek. Werkelijk heerlijk, een van zijn fijnste en beste nummers uit zijn oeuvre. Met Southern Coast komt er een nummer met meer electronica invloeden, gevolgd door het zeer prettige en goede Stay. Gezongen met de nodige emotie, zachtheid en ruigere indringendheid. Een prettige lekkere gitaarsolo in het midden en op het eind doet het goed.

Tweede deel van het album is minder. Canyonheart is een rustig country-singersongwriter nummer met de invloeden van Neil Young's mondharmonica op de achtergrond. Twee tot drie nummers blijven minder hangen waardoor ik er naar neig naar het laatste nummer door te gaan. Pressure weet het album nog goed af te sluiten.

Een van mijn favoriete herfstalbums. De periode waarin ik dit album, samen met opvolger Silver Seasons, zeer geregeld draai. Warme klanken van een samenhangend album. John Gjaltema van de website www.altcountry.nl scheeft destijds de volgende mooie recensie, ik kon me er prima in vinden.

"De herfst nadert. De bladeren verschieten van kleur. Groen verandert in oranje. Tijd om de natuur in te trekken en je te verwonderen over al die pracht.(...) Who In Time brengt zwevende zang op een luchtlaagje, als vage beelden in de zinderende hitte. Myer Canyon is nogal psychedelisch totdat de steel het liedje oppakt en naar een orkestraal einde brengt. Violen komen er trouwens niet aan te pas. Het zijn de gitaren van Nash en Joey McClennan en de steel van Eric Swanson die de boel in vuur en vlam zetten. (...) Wow, de herfst wordt mooi.", zie Israel Nash « ALTCOUNTRY.NL