Ik vraag me toch af of ik wel hetzelfde album heb geluisterd als Erwin boven mij. Ik ben het namelijk bijzonder vaak met hem eens, maar bij dit album hadden we volgens mij niet verder uit elkaar kunnen zitten. Met (grote) afstand het slechtste album uit 2014 voor mij. De recensie:

Foxygen deed het 2 jaar geleden ineens bijzonder leuk met hun tweede album "We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic". Een toffe mix tussen jaren '60 en jaren '70, maar zonder ouderwets of retro te klinken. Ook live deden de nodige verhalen in de rondte, maar dan vooral negatief. De band speelt slordig, frontman Sam Francis zou vooral erg irritant zijn en als geheel zou het lang niet zo goed zijn als op het album. Maar soms kwam de pure schoonheid wel naar boven. En nu is er dan de opvolger. En tot mijn grote schrik is het een dubbel-album met maar liefst 24 nummers en 80 volle minuten.

En dat is een onmogelijk lange zit. Het doet me wat denken aan de live-reputatie die ik in de introductie schetste. Soms hoor je werkelijk bijzonder mooie dingen. How Can You Really is een heerlijk zomers nummer, waarop de invloeden uit de jaren '60 en '70 overduidelijk aanwezig zijn. Mooie ondersteuning van de muziek met de piano, goed gezongen en een toffe gitaar solo. Ook volgend nummer Coulda Been My Love is erg (heel erg) mooi. Ingetogen met piano en zowaar een kinderkoor. Bijzonder rustig (in tegenstelling tot de rest van het album) en het mooiste nummer van het hele album.
Tegenover dit moois staan echter ook nummers zoals de Star Power serie. Hiervan is eigenlijk alleen deel 3 nog enigszins luisterbaar. De rest zit barstensvol tempo- en stemming wisselingen en de zang is meer gesproken dan echt zingen. Maar wat hier vooral opvalt is hoe vol het geluid zit met achtergrond-dingen. Mensen die nog door de muziek heen praten, andere wazige geluiden op de achtergrond en uiterst willekeurige instrumenten die een compleet andere melodie lijken te spelen.. Allemaal dingen die eigenlijk alleen maar afleiden. En dat is in veel meer nummers te horen. Hierdoor heeft het hele album het idee van een demo. Er zijn wat ideeën voor nummers, die in een spontane bui worden opgenomen (terwijl er nog mensen lekker zit te kletsen) en dat wordt zo op het album gezet. Hierdoor gebeurt het ook dat de zang soms net niet helemaal lekker zuiver is en het album eigenlijk alle kanten op stuitert zonder structuur. Een ander voorbeeld is Flowers, waarbij het lijkt alsof de band in een dronken bui de tekst aan het oplallen is, en deze soms nog vergeten wordt ook. Op Wally's Farm lijken de synthesizers vooral elkaar in de weg te zitten met dissonante geluiden en pijn in mijn oren tot gevolg.
De ideeën die te horen zijn, zijn overigens niet alleen maar slecht; er zitten zeker leuke stukjes tussen de enorme geluidsbrij. Helaas is dat vaak aan het begin van het nummer, waarbij het lijkt alsof de jongens de concentratie niet vol kunnen houden tot het einde van het liedje. Vaak ontaardt het dan in een raar afgeraffeld einde vol onhoorbare ellende.

Voor mij is dit een van de slechtste albums van het jaar. Het heeft zeker geen gebrek aan ideeën, maar vooral aan liedjes. Daarnaast duurt het album ruim 40 minuten te lang. Als alle schetsen waren uitgewerkt tot liedjes, had dit een heel bijzonder album kunnen worden. Nu is dat het ook, maar dan in negatieve zin.

Pat-sounds: Foxygen - ... And Star Power (2014) - pat-sounds.blogspot.nl