Ik kan het moeilijk ontkennen: ik ben fan van Eels. Ik heb de beste man nu 2 keer live gezien, en heb tot nu toe alle albums in huis. En naar dit album keek ik ontzettend uit. Uit een interview met Mark Everett kwam namelijk de volgende zin: "I listened to what we had done, and it made me uncomfortable… but not uncomfortable enough". En juist die oncomfortabele albums, die je een beetje naar achter laten vind ik juist zo geniaal. End Times heeft dat bijvoorbeeld ook, en is misschien wel het mooiste album wat ik ken van Eels. Maar goed, eens kijken of deze daar bij in de buurt kan komen.

En daar kan ik kort over zijn. Ja. Het album haalt het niet qua depressiviteit bij End Times, maar het is nog steeds geen makkelijk album. Waar Wonderful Glorious nog een viering van het leven was, wordt hier juist de donkere, depressieve en ellendige kant getoond. Zelfs tot een punt dat je na afloop van het album zelf ook wat verdrietig en melancholisch wordt. En dat wordt hoofdzakelijk bereikt door die fantastische teksten. Bijvoorbeeld uit Parallels: Woke up lost, in a world I didn't know. Maar ook qua instrumentatie is er weer genoeg te ontdekken. Waar End Times depressief was met alleen een gitaar, wordt hier de rest van de band meer benut waardoor er ook muzikaal gezien genoeg te ontdekken is. De vroegere Eels gebruikte vaak electronica-bliebjes en andere rare instrumenten zoals een theremin, en die zijn nu ook subtiel weer te horen. Daarnaast zijn ook blazers en violen toegevoegd. Maar het dient allemaal ter ondersteuning van die geniale, maar oh zo depressieve teksten. Je moet er maar van houden...

En dat doe ik. Zoals ik in de inleiding al zei, ben ik niet de meest betrouwbare persoon op de wereld voor een Eels recensie. Maar wat is dit album goed zeg. In de lijn van End Times. Depressief en zwaar maar minstens even mooi, misschien zelfs nog wel mooier. En dat is een hele prestatie. En nu op naar dat concert, waar ik meer dan ooit naar uit kijk!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Zanger, sitar-speler en basgitarist Rishi Dhir is een van de meest gewaarde sitar-spelers in de wereld van psychedelische muziek. Hij speelde samen met zo'n beetje alle grote namen en heeft nu dus tijd gevonden voor zijn eigen band: Elephant Stone. Zijn optreden op Into The Great Wide Open smaakte naar meer, dus is het maar eens tijd voor een album recensie.

En dat album klinkt eigenlijk verrassend normaal. Ik had verwacht ieder nummer wel een rare sitar-solo te horen of bijzondere oosterse invloeden, maar ik hoor hier eerder de Stone Roses en vergelijkbare Manchester bands in terug. In combinatie met een zeer mooie stem is dat absoluut geen straf natuurlijk. Als dan de sitar en oosterse invloeden er wel bij komen (zoals bij het 8.32 minuten durende The Sea Of Your Mind) wordt mijn aandacht wel meteen getrokken. Het typische geluid van de sitar zorgt toch voor dat extra's wat meteen opvalt. Ook is dit nummer met zijn lengte meteen het meest experimenteel en een van de tofste nummers in mijn ogen. Ook op andere nummers waar de sitar meer op de voorgrond treedt, merk je dat de aandacht even verscherpt.

Op basis van de naam en faam van Rishi had ik een experimenteler album verwacht dan Elephant Stone uiteindelijk is geworden. In plaats daarvan krijg je bijna 30 minuten pop-muziek die ruim voldoende is, en 1 enorme psychedelische uitschieter naar boven. Zonde dat de rest net niet datzelfde niveau haalt, maar al met al nog een zeer behoorlijk album.

PS: 5 oktober treden ze op in de Rotown, Rotterdam voor het kleine bedrag van €8,-

Dit is zeker materiaal voor de jaarlijstjes inderdaad! Een stuk beter nog dan de vorige, iets wat ik eigenlijk niet verwacht had. Mijn recensie:

Elephant Stone kan wel beschouwd worden als een persoonlijke favoriet. Hun vorige album (Elephant Stone) was een fijne mix tussen pop en psychedelica, waarbij vooral de sitar opviel. En nu, na iets meer dan 1.5 jaar wachten, is er alweer de opvolger. Gebaseerd op live-ervaringen verwachtte (en hoopte) ik op een iets ruiger en experimenteler album.

En op basis van het eerste nummer lijkt dat waarheid te worden. Motherless Child (Love's Not For War) is het meest experimentele nummer dat ik van Elephant Stone gehoord heb. Het begint al meteen met een sitar intro, waarna lekker de drums invallen. In combinatie met de fijne stem van Rishi Dir (inclusief lichte galm), een lekker licht psychedelisch begin. Maar dan is er ineens na 1:33 een tempo-versnelling in de drums, waar de sitar weer van stal wordt gehaald. Wat volgt is een duel van 1 minuut tussen de sitar en drums, wat behoorlijk geniaal is. Na deze minuut wordt er weer rustig verder gegaan zoals in het begin van het nummer, alsof er niets gebeurd is. En er zijn meer nieuwigheden te horen. Op Knock You From Yr Mountain komt een gast-zangeres (Malika Tirolien, die ook mee zong bij Snarky Puppy onder meer) voorbij die zowel koortjes (leuk!) als een solo doet (nog leuker!). Ook op All Is Burning komt Tirolien een stukje mee zingen, maar nu het laatste couplet. Een serieus goede toevoeging aan het geluid van Elephant Stone, waarbij ik hoop dat ze ook mee mag op tour. Andere hoogtepunten op het album zijn Child Of Nature, wat lekker heavy is en titelnummer Three Poisons met rammende drums en duistere teksten.

Op basis van de live-ervaring in Leeds had ik gehoopt op een experimenteler album, en ik ben op mijn wenken bediend. Meer sitar, meer experiment, iets donkerder, maar zonder die geweldige poppy feel van hun vorige album te verliezen. Hierdoor is het album zelfs nog een slag beter dan de tweede, iets wat ik eigenlijk niet voor mogelijk had gehouden.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds